III SAB/Wa 18/05

III SAB/Wa 18/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na bezczynność Ministra Polityki Społecznej w przedmiocie : przekazania przez organ do sądu skargi strony skarżącej postanawia - odrzucić skargę - Sygn. akt III SAB/Wa 18/05
Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 stycznia 2005 r. pan W. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Polityki Społecznej w przedmiocie przekazania przez ten organ do sądu jego skargi na decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...]. Skarżący wniósł o:
1) zobowiązania Ministra Polityki Społecznej do wykonania obowiązku wynikającego z przepisu art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako u.p.p.s.a.;
2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego.
W uzasadnieniu strona stwierdziła, że dotychczasowe praktyki Ministra Polityki Społecznej, niczym nie uzasadnione ponad półroczne przeciąganie załatwiania przedmiotowych spraw świadczą o ułomnym i oportunistycznym departamencie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 u.p.p.s.a. tj. dotyczących decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż wyżej wskazane aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Obowiązek przekazania przez organ wniesionej, za jego pośrednictwem skargi, wynika z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi, ze organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Samo przekazanie jest zatem określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowo-administracyjnego, uruchamiającą jego kolejny etap. Za takim rozumieniem tego obowiązku organu przemawiają m. in. okoliczność, że datą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi oraz konieczność udzielenia odpowiedzi na skargę, która jest pismem strony w rozumieniu art. 45 u.p.p.s.a. (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 105).
W związku z powyższym nie sposób uznać, iż przekazanie przez organ skargi do sądu administracyjnego mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia, czy organ przekazywałby skargę sądowi w formie postanowienia, co się zdarza w praktyce niektórych Samorządowych Kolegiów Odwoławczych, czy też bez wykorzystania powyższej formy procesowej.
W przypadku gdy przekazanie skargi następuje w formie postanowienia, nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne, czy też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie służy również na nie zażalenie. Nie można zatem uznać, iż mieści się w granicach określonych wyżej przywołanym przepisem.
W przypadku przekazania skargi sądowi bez wykorzystania formy postanowienia nie można również uznać, że takie przekazanie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W szczególności należy wskazać, iż nie jest to akt administracyjny, gdyż nie rozstrzyga w sposób władczy indywidualnej sprawy. Nie jest także czynnością z zakresu administracji publicznej, ponieważ - jak wyżej wskazano - ma miejsce na etapie postępowania sądowo-administracyjnego.
W nawiązaniu do wyżej przedstawionych rozważań trzeba zauważyć, iż przepisy u.p.p.s.a. przewidują określony tryb postępowania w razie nieprzekazania przez organ skargi sądowi. Stosownie do art. 55 § 1 u.p.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. sąd - na wniosek skarżącego - może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Oznacza to, w odniesieniu do przedmiotowej sprawy, iż skarżący uznając, że organ nie przekazał jego skargi do sądu, mógł złożyć wniosek o wymierzeniu mu grzywny. Taki wniosek składa się bezpośrednio do Sądu (art. 64 § 1 u.p.p.s.a.) i wszczyna on postępowanie sądowo-administracyjne (art. 63 w związku z art. 55 § 1 u.p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga postanowieniem.
W razie nie przekazania sądowi skargi mimo wymierzenia organowi grzywny, sąd może - na żądanie skarżącego - rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 u.p.p.s.a.).
Mając całość przedstawionych wyżej okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie nieprzekazanie sądowi skargi tj. niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. jest niedopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. W przypadku niedopełnienia przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. należy wykorzystać tryb określony w art. 55 § 1 i 2 u.p.p.s.a.
W tych warunkach Sąd, na podstawie wyżej przywołanych przepisów oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.