I SAB/Wa 93/22

I SAB/Wa 93/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Lenart /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Durzyńska
Przemysław Żmich
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Stwierdzono, iż przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt.4,  art. 120,  art. 149  par. 1a,  art. 151, art. 161 par. 1 pkt.3, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. stwierdza, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...]; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz Z. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 10 stycznia 2022 r. Z. D. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie rozpatrzenia odwołania Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] od decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
Nieruchomość położona w powiecie [...], Miasto [...], obręb [...] - [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] z [...] października 2019 r. nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej [...] [...]-[...], odcinek węzeł [...]." obecnie "[...]" (bez węzła) - [...] (węzeł "[...]" obecnie "[...]" - bez węzła) początek obwodnicy od km [...] do km [...] oraz odcinek obwodnica miasta [...] (węzeł "[...]" obecnie "[...]" - węzeł "[...] obecnie "[...]" z węzłem) od km [...] do km [...].
Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2019 r.
Następnie Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2020 r., orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz Z. D. z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w powiecie [...], Miasto [...], obręb [...] - [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.
Pismem z [...] stycznia 2021 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W odwołaniu wskazał, że koszt remediacji terenu przedmiotowej nieruchomości przewyższa jej wartość oszacowaną w operacie szacunkowym - w związku z tym odszkodowanie powinno wynosić 0 zł. Dodał też, iż organ błędnie ustalił datę wydania przedmiotowej nieruchomości przez jej właściciela.
Odwołanie to uzupełnił pismem z [...] sierpnia 2021 r. - do którego dołączył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] stycznia 2021 r. ustalającą plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie m.in. działki nr [...] położonej w obrębie [...] – [...], powiat [...].
Z. D. pismem z [...] listopada 2021 r. wniósł ponaglenie na nierozpatrzenie w terminie ww. odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r.
Zaś pismem z 10 stycznia 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie rozpatrzenia odwołania złożonego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...].
W skardze tej wniósł o:
- skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym,
- zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie,
- stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, a przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.050 zł,
- przyznanie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 615 zł oraz kwoty 17 zł uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że - mimo złożenia ponaglenia - otrzymał jedynie zawiadomienie o przewidywanym terminie załatwienia sprawy, lecz organ nie podjął żadnych innych działań, pomimo iż termin ten został już przekroczony.
Jak podnoszone jest w orzecznictwie, przewlekłe prowadzenie postępowania obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organów w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie. W ocenie skarżącego, z taką sytuacją, czyli przewlekłością postępowania mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Poza tym organ administracji publicznej tak wysokiego szczebla powinien być przykładem poszanowania norm prawa procesowego, w tym terminowości.
Nie przesądzając rozstrzygnięcia Sądu, owo naruszenie, w ocenie skarżącego rażące, daje mu pełne prawo do ubiegania się o przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.050 zł - która to kwota stanowi niespełna 7,25 % kwoty wynikającej z art. 149 § 2 p.p.s.a. i będzie stanowić formę rekompensaty - zadośćuczynienia dla skarżącego. Wysokość wnioskowanej kwoty wydaje się tym bardziej uzasadniona, że przewlekłość Ministra w sprawie skarżącego jest znaczna i wynosi 12 miesięcy.
Z uwagi na brak czynności lub nawet informacji o stanie sprawy strona żyje w stresie związanym z permanentną niepewnością, co do wysokości należnego jej odszkodowania za utraconą nieruchomość. Tym samym rekompensata pieniężna w wysokości 260 zł za każdy miesiąc zwłoki (1/2 minimum egzystencji w 2020 r.) nie wydaje się być kwotą wygórowaną.
Wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 615 zł. tj. w wysokości przekraczającej stawkę minimalną skarżący uzasadnił dużym nakładem pracy reprezentującego go pełnomocnika, niezbędnym do przygotowania się w celu prowadzenia sprawy, zapoznania z aktami, czynnościami podejmowanymi przed złożeniem skargi oraz sporządzeniem skargi.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie.
Opisał przebieg postępowania wskazując, że decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Następnie odniósł się do zarzutów skargi - stwierdzając, iż w chwili obecnej ze względu na wydane rozstrzygnięcie dotyczące przedmiotowej sprawy bezczynność organu nie zachodzi.
Ponadto, działając jako organ II instancji, Minister Rozwoju i Technologii obowiązany jest do podejmowania działań mających na celu urzeczywistnienie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Stosownie do wyrażonej w art. 7 i art. 77 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, stojąc na straży praworządności, obowiązany jest on podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego zobligowany jest on m.in. do analizy dokumentów zgromadzonych przez organ I instancji, weryfikacji wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z przepisami materialnymi i proceduralnymi, a ponadto do odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez strony skarżące.
Przy czym zaznaczenia wymaga, iż proces przygotowywania rozstrzygnięć w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363) jest skomplikowany. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki materii będącej przedmiotem rozpatrywanych spraw, w tym stopnia skomplikowania materiału dowodowego.
Wskazał też, że poszczególne sprawy rozstrzygane są przez organ odwoławczy (co do zasady) wg kolejności wpływu. Wprawdzie procedura administracyjna nie zawiera przepisów, z których expressis verbis wynikałby obowiązek rozpatrywania spraw zgodnie z kolejnością wpływu, niemniej tę powinność organów można wywieść z ogólnych zasad wyrażonych w k.p.a., tj. art. 6 - 8 tej ustawy.
Rozpatrując konkretną, indywidualną sprawę organ nie może bowiem stawiać stron jednego postępowania w uprzywilejowanej pozycji względem stron pozostałych prowadzonych przez siebie postępowań. Przy ograniczonych zasobach kadrowych przyspieszenie w sposób radykalny rozpatrzenia jednej ze spraw nieuchronnie prowadzi do opóźnienia pozostałych. W tej sytuacji organ zmuszony jest kierować procesem rozpatrywania spraw w ten sposób. aby strony poszczególnych spraw były traktowane (w miarę możliwości) jednakowo. Tym samym jedyny sprawiedliwy system rozpoznawania wniosków opiera się na kolejności wpływu jako na głównym czynniku determinującym kolejność rozstrzygania każdej ze spraw. Ponadto należy zauważyć, że rozpatrywanie spraw zgodnie z kolejnością wpływu praktykowane jest w sądach administracyjnych, gdyż wymóg taki stawia przepis § 26 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta RP z 5 sierpnia 2015 r.- Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1177).
Dodał, że pomimo tego, iż przedmiotowe postępowanie nie zostało rozpatrzone zgodnie z terminem wynikającym z art. 35 k.p.a. - to brak jest podstaw do stwierdzenia celowości takiego działania Ministra. Z uwagi na rozbudowany i wielowątkowy charakter sprawy oraz szczegółową analizę materiału dowodowego nie było możliwe zakończenie postępowania w terminie określonym w art. 35 k.p.a.
Jednakże - działając na podstawie art. 36 k.p.a. - organ II instancji pismem z [...] lipca
2021 r. wskazał termin załatwienia sprawy do dnia 30 września 2021 r. oraz pouczył o prawie wniesienia ponaglenia.
Wprawdzie organ odwoławczy nie wydał decyzji w terminie wskazanym w ww. piśmie -to jednak nie można mu zarzucić bezczynności w prowadzeniu postępowania, jak również dokonywania pozorowanych czynności mających na celu przedłużenie prowadzonego postępowania. Dostrzeżenia bowiem wymaga również fakt, że organ administracji oprócz zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. i zasady sformułowanej w art. 6 k.p.a. - był związany zasadą prawdy obiektywnej, która nakłada obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.).
Ponadto, jak już wskazano powyżej, postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania w sprawach prowadzonych na podstawie specustawy drogowej ma charakter złożony i co do zasady powoduje potrzebę dokonania wielu czynności procesowych w celu prawidłowego ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.
Nie można zatem stwierdzić, że podjęte przez Ministra Rozwoju i Technologii czynności były pozorne, bądź celowo zmierzały do przewlekania postępowania. Nie sposób bowiem zaprzeczyć, że w prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy miał do czynienia ze stanem prawnym wymagającym wnikliwej analizy oraz wykładni przepisów prawa. Nie bez znaczenia dla czasu trwania postępowania jest także zakres złożonych przez pełnomocnika odwołujących zarzutów, który implikuje wiele czynności, nie zawsze mających odzwierciedlenie w zgromadzonym materialne dowodowym.
Powyższe ustalenia jak i fakt, że w dniu [...] lutego 2022 r., Minister Rozwoju i Technologii wydał decyzję w przedmiotowej sprawie - sprawdza się do uznania, iż zarzuty skargi w przedmiocie przewlekłości są niezasadne.
Brak jest też uzasadnienia do zasądzenia od organu sumy pieniężnej - bowiem sankcja ta jest dodatkowym środkiem dyscyplinującym oraz środkiem represyjnym.
Stąd powinien być stosowany przede wszystkim w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, mimo braku ku temu jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przeszkód, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji (lub dwóch) organ nadal nie będzie respektować
obowiązków wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego i będzie uchylał się od rozstrzygnięcia sprawy.
Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
Ponadto Minister wyjaśnił, że celem skargi na przewlekłość nie jest samo stwierdzenie przewlekłości i ewentualne zasądzenie odpowiedniej sumy pieniężnej.
Uwzględnienie skargi ma spełnić przypisaną jej funkcję wymuszenia nadania takiego biegu sprawie, który umożliwi sprawne ukończenie toczącego się postępowania.
Tymczasem ten cel skargi w niniejszym postępowaniu został osiągnięty - bowiem postępowanie zostało już zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na tej podstawie możliwe zatem było rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Poza tym skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi do Sądu, złożył ponaglenie na nierozpoznanie w terminie odwołania - w trybie art. 37 § 1k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przewlekłość organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy przewlekłość ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie przewlekłości organu staje się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie Minister Rozwoju i Technologii decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nawet wówczas, gdy orzeczenie to podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania - jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Skoro orzeczenie Ministra zostało wydane po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna.
Wskazać jednak należy, iż zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru.
W związku z powyższym Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii aczkolwiek naganne, nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa - bowiem organ rozpoznał odwołanie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wydając decyzję w dniu [...] lutego 2022 r.
Oceniając charakter przewlekłego prowadzenia postępowania organu Sąd wziął też pod uwagę przedstawione przez Ministra w odpowiedzi na skargę okoliczności mające wpływ na niedotrzymanie przez niego terminów załatwienia sprawy (w szczególności okoliczność bardzo dokładnej analizy operatu szacunkowego) oraz fakt uzupełnienia odwołania pismem z [...] sierpnia 2021 r. - uznając, że jego działanie nie jest wyrazem złej woli i nie cechuje go tak poważny stopień naruszenia prawa, jak twierdzi skarżący.
Oceniając zaistniałą w sprawie przewlekłość jako nierażącą Sąd uznał jednocześnie, że skarga w części dotyczącej przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jest nieuzasadniona.
Wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego artykułu oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny.
Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma, jak już wskazano powyżej, charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować stronie skarżącej stratę, jaką poniosła na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.
W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organu w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wymieniony w skardze powód żądania przyznania skarżącemu sumy pieniężnej - z uwagi na brak czynności lub nawet informacji o stanie sprawy strona żyje w stresie związanym z permanentną niepewnością, co do wysokości należnego jej odszkodowania za utraconą nieruchomość - nie jest wystarczający. Z treści tej skargi nie wynika, aby skarżący doznał w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania krzywdy, którą należałoby zrekompensować.
Jeszcze raz należy podkreślić, iż zakwalifikowanie działania organu jako przewlekłości w rozpoznaniu odwołania nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej - bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją przewlekłości organu. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej.
Sąd zasądził też na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądzając kwotę 597 zł (100 zł - wpis, 480 zł - wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł - opłata od pełnomocnictwa). Sąd uznał, że wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 615 zł - z uwagi na duży nakład pracy - w sprawie nieskomplikowanej, bo dotyczącej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania - jest zupełnie niezasadny.