I SAB/Wa 55/25

I SAB/Wa 55/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-05-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Jolanta Dargas
Magdalena Durzyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OZ 523/25 - Postanowienie NSA z 2025-09-25
I OZ 532/25 - Postanowienie NSA z 2025-09-11
III SA/Kr 115/24 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2024-03-11
I OZ 531/25 - Postanowienie NSA z 2025-09-11
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi W. P., L. P., K. P., Z. P., B. P., M. Z, Z. P., H. P., E. P., J. P., I. P., R. P., E. P., M. P. i A. P. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości warszawskiej położonej przy Al. [...], ozn. hip. nr [...] postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
W dniu 31 stycznia 2025 r. W. P., L. P., K. P., Z. P., B. P., M. Z, Z. P., H. P., E. P., (dalej skarżący) za pośrednictwem organu wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: organ, prezydent) w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. [...], dla której prowadzona była księga hipoteczna ozn. nr rej. hip. [...].
Skarżący wnieśli o: stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postepowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasadzenie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 ppsa, zasadzenie na rzecz skarżących kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w dniu 20 marca 2012 r. skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości. Pomimo wydania (na skutek wniesionego odwołania) przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji z dnia 10 grudnia 2013 r. o uchyleniu decyzji prezydenta z dnia 9 kwietnia 2013 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, organ dopiero po ponad dwóch latach od powyższej decyzji podjął czynności w sprawie, m.in. dokonał zawiadomienia o tym, że strony mogą składać pisemne wyjaśnienia, uwagi, wnioski, oraz dowody na poparcie swoich stanowisk, a także zapoznać się z posiadanym materiałem dowodowym zebranym w sprawie w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia. W późniejszym czasie organ nie podjął żadnych czynności, także po wniesieniu ponaglenia, na skutek którego kolegium zobowiązało prezydenta do załatwienia sprawy w terminie do 31 sierpnia 2018 r. Skarżący podnieśli, że i ten termin nie został zachowany. Wobec powyższego zdaniem skarżących skarga jest zasadna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Sąd zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej jako ppsa), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 ppsa).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy al. [...], ozn. hip. Nr [...], podczas gdy wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 365/18 tut. Sąd rozpoznał już skargę na bezczynność organu wniesioną przez inną skarżącą B. P. i zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku z dnia 9 września 1948 r., o przyznanie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] ozn. hip. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 22 czerwca 2019 r.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi, zarówno z 19 października 2018 r. jak i 31 stycznia 2025 r. dotyczą bezczynności tego samego organu w rozpoznaniu tego samego wniosku dekretowego do nieruchomości przy Al. [...] w Warszawie. W przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest już dopuszczalne kierowanie także przez innych skarżących kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość. Opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 ppsa na niewykonanie wyroku sądu (vide postanowienie NSA z 19 października 2018 r. sygn. akt I OZ 965/18, LEX nr 2773075).
Reasumując, skoro skargę na bezczynność organu Sąd rozpoznał pod sygn. akt I SAB/Wa 365/18, to kolejna skarga w tej samej sprawie innego skarżącego, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 4 ppsa).