II SAB/Wa 83/07

II SAB/Wa 83/07 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Dąbrowska /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania odwoławczego zakończonego decyzją ostateczną Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie -
Uzasadnienie
II SAB/Wa 83/07
UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2007 r. Z. L. zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego Wojewody Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania pouczając przy tym skarżącego, że od decyzji przysługuje odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007 r., skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił się Z. L. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. o nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał wniosek Z. L. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że badając swoją właściwość w sprawie uznał na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548 ze zm.) oraz ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że właściwym do rozpoznania wniosku Z. L. jest Minister Pracy i Polityki Społecznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. L. wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania orzeczenia na skutek wniesionego przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. o nr [...], zawierającej odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego Wojewody o Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że wydając postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] nie pozostaje w bezczynności co powoduje, że skarga jest bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpatrywanej sprawie Z. L. wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania orzeczenia na skutek wniesionego przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. o nr [...], zawierającej odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego Wojewody o Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.
Wskazać należy, że skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bądź bezczynność organu w sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tryb ten jednak ma zastosowanie tylko w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy, to znaczy, gdy chodzi o inne niż wymienione w pkt 1-3 (tego artykułu) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczy to skarg na decyzje administracyjne lub bezczynność w wydaniu takiej decyzji.
Oznacza to, że wówczas gdy w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną pozostaje centralny organ administracji rządowej, to stronie przysługuje skarga na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego. W postępowaniu bowiem przed tym organem zgodnie z ustawą nie przysługują stronie żadne środki zaskarżenia służące do zwalczania bezczynności organu na drodze administracyjnej.
W związku z tym, że skarga Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczy bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to biorąc powyższe pod uwagę jest ona dopuszczalna. Wskazać jednakże należy, że w momencie rozpoznania skargi przez Sąd, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji już w bezczynności nie pozostawał, gdyż postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...], które zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] lipca 2007 r. przekazał wniosek Z. L. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ nie pozostawał już w bezczynności, Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.
Wskazać należy, iż w doktrynie istnieje rozbieżność poglądów dotycząca rozstrzygania spraw w wyżej wskazanym stanie faktycznym. Część przedstawicieli doktryny uważa, że w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ wydał decyzję, co do której pozostawał w bezczynności, postępowanie sądowoadministracyjne nie jest z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 p.p.s.a. (Woś, Knysiak-Molczyk, Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexisnexis 2005, s. 496). Według drugiej koncepcji natomiast, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub podejmie czynność w sprawie, to postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexisnexis 2006, s. 348).
Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę uznał jednak, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu.
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.