I SAB/Wa 304/25

I SAB/Wa 304/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz
Anna Milicka-Stojek
Gabriela Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Właściwość sądu
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 paragraf 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, asesor sądowy WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na bezczynność Starosty Powiatu w Ostrowi Mazowieckiej w przedmiocie rozpoznania zawiadomienia o znalezieniu porzuconej rzeczy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu [...] S.A. w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z 6 listopada 2025 r. spółka [...] S.A. z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty Powiatu w Ostrowi Mazowieckiej w przedmiocie rozpoznania zawiadomienia o znalezieniu przez skarżącą na terenie stacji paliw [...] w P. (ul. [...]) naczepy, przejęcia rzeczy w posiadanie i podjęcia działania w celu ustalenia właściciela ww. rzeczy. Zarzuciła organowi naruszenie art. 2, art. 12, art. 13 i art. 15 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych (Dz. U. 2023 poz. 501) - poprzez ich niezastosowanie, a finalnie uchylanie się organu od realizacji zadania własnego starosty wynikającego z art. 12, art. 13 i art. 15 powołanej ustawy od dnia otrzymania zawiadomienia z 16 czerwca 2025 r. do chwili obecnej. A także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i niewykonanie wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że znaleziona naczepa, w związku z którą skarżąca zainicjowała postępowanie przed organem na podstawie ustawy o rzeczach znalezionych faktycznie nie jest rzeczą, która kwalifikuje się do zastosowania do niej powołanej ustawy. Również naruszenie art. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 - 13 i art. 15 ww. ustawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że organ nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy, co spowodowało zakończenie postępowania przez Starostę w formie zwykłego pisma zawierającego stanowisko odmowne. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o zobowiązanie organu do przyjęcia od skarżącej przedmiotowego zawiadomienia, przejęcia ww. rzeczy, tj. naczepy, w posiadanie i podjęcia działania w celu ustalenia właściciela rzeczy - w terminie 1 miesiąca; zobowiązanie Starosty do uznania obowiązku tego organu w zakresie przyjęcia od skarżącej przedmiotowego zawiadomienia, przejęcia ww. rzeczy w posiadanie i podjęcia działania w celu ustalenia właściciela rzeczy; stwierdzenie, że Starosta dopuścił się bezczynności w realizacji zadania własnego starosty wynikającego z przyjęcia od skarżącej przedmiotowego zawiadomienia, przejęcia ww. rzeczy w posiadanie i podjęcia działania w celu ustalenia właściciela rzeczy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z 16 czerwca 2025 r. spółka [...] S.A. zawiadomiła Starostę, że w styczniu 2025 r. na terenie stacji paliw [...] w P. znaleziono naczepę samochodu ciężarowego, której właściciela nie udało się ustalić, gdyż nie figuruje w bazie danych CEPIK ani w bazie danych policyjnych. Spółka poinformowała, że 9 maja 2025 r. zwróciła się do Komendy Policji w Ostrowi Mazowieckiej z prośbą o usunięcie naczepy, jednak w dniu 23 maja 2025 r. Policja wskazała, że nie jest zobowiązania do podjęcia się usunięcia naczepy. Podał, że odnosząc się do zawiadomienia skarżącej pismem z 10 lipca 2025 r. Starosta wskazał, że w jego ocenie opisana rzecz nie podlega ustawie o rzeczach znalezionych. A zatem poinformował skarżącą o niemożliwości rozpoznania zawiadomienia. W jego ocenie informacja została jej udzielona bez zbędnej zwłoki oraz z zachowaniem ustawowego terminu załatwienia sprawy. Podkreślił, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie jest ustalony ustawowo termin na podjęcie działania w sprawie rzeczy znalezionych, a działalność administracji publicznej jest wykonywana w wielu różnych prawnych formach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o rzeczach znalezionych odebranie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz przyjęcie rzeczy przez właściwego starostę stwierdza się w sporządzonym przez niego protokole, który stanowi podstawę wydania znalazcy poświadczenia przyjęcia zawiadomienia o znalezieniu rzeczy albo znalezieniu oraz przyjęciu rzeczy. Protokół i poświadczenie sporządza się także w przypadku wskazania przez znalazcę miejsca, w którym rzecz się znajduje. Ustawa o rzeczach znalezionych nie przewiduje procedury administracyjnej w zakresie odebrania zawiadomienia o znalezieniu rzeczy. Przewidziane w powołanym przepisie czynności mają charakter materialno-techniczny, a nie administracyjny. W przypadku braku podstaw do ich dokonania, organ winien ograniczyć się do poinformowania strony, nie zaś wydawać decyzję administracyjną.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca w dniu 6 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego) wniosła skargę na bezczynność Starosty Powiatu w Ostrowi Mazowieckiej w przedmiocie rozpoznania zawiadomienia o znalezieniu porzuconej rzeczy. Z akt sprawy wynika jednak, że organ ten pismem z 10 lipca 2025 r. znak: BK.5314.8.2025 poinformował pełnomocnika spółki, że w związku z zawiadomieniem nr KRP 1585/06/25 z 16 czerwca 2025 r., dotyczącym znalezienia porzuconej rzeczy tj. naczepy na terenie stacji paliw [...] w P., Starosta, jako organ prowadzący Biuro Rzeczy Znalezionych, nie znalazł podstaw do przyjęcia wskazanej naczepy jako rzeczy znalezionej.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącej o rozpoznanie zawiadomienia o znalezieniu porzuconej rzeczy.
Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu po wydaniu zawiadomienia z 10 lipca 2025 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.