I SAB/Wa 276/25

I SAB/Wa 276/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-12-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Banku Gospodarstwa Krajowego w przedmiocie rozpoznania zgłoszenia nieprawidłowości postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. G. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Banku Gospodarstwa Krajowego (dalej: "BGK") w przedmiocie zgłoszenia o możliwych nieprawidłowościach przy wydatkowaniu środków publicznych w ramach Programu Inwestycji Strategicznych - Polski Ład. Skarżący podał, że 28 marca 2025 r. i 2 kwietnia 2025 r. przekazywał do Banku dokumentację wskazującą na rażące nieprawidłowości, a zgłoszenie zostało przekazane zgodnie z procedurą. Podkreślił, że pomimo wezwania z 23 kwietnia 2025 r. i ponaglenia z 28 kwietnia 2025 r. do dnia złożenia skargi nie podjęto żadnych czynności, ani nie przekazano sprawy dalej. Podniósł, że BGK był do tego zobowiązany jako instytucja obsługująca program rządowy. Wskazał, że BGK kilkukrotnie zasłaniał się brakiem kompetencji lub przepisami o tajemnicy bankowej, co w ocenie skarżącego jest absurdalne i niezgodne z ustawą o finansach publicznych, ustawą o sygnalistach oraz zasadą jawności wynikającą z Konstytucji. Podkreślił, że organ publiczny nie może milczeć, gdy dostaje informację o możliwym przestępstwie lub naruszeniu dyscypliny finansów publicznych.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że BGK dopuścił się zaniechania podjęcia czynności po otrzymaniu zgłoszenia; zobowiązanie go do podjęcia działań lub przekazania zgłoszenia do właściwego organu nadzoru oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę BGK wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, bowiem nie jest on organem administracji publicznej, a jego działalność nie jest działalnością z zakresu administracji publicznej. Wskazał również, że nie jest organem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 2024 r. o ochronie sygnalistów i nie jest uprawniony do przyjmowania zgłoszeń zewnętrznych. Podkreślił, że skarżący nie spełnia definicji sygnalisty. Podał także, że nie zaniechał podjęcia czynności, czego wynikiem są pisma kierowane do skarżącego w odpowiedzi na jego korespondencję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu musi istnieć sprawa administracyjna zawisła przed tym organem, w której organ jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność BGK w przedmiocie rozpoznania zgłoszenia przez skarżącego nieprawidłowości przy wydatkowaniu środków publicznych w ramach Programu Inwestycji Strategicznych - Polski Ład.
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 503) BGK utworzony jest rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 maja 1924 r. o połączeniu (fuzji) państwowych instytucji kredytowych w Bank Gospodarstwa Krajowego (Dz. U. z 1936 r. poz. 438), jest bankiem państwowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646, 1685 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 146 i 222). Zadania Banku zostały określone w art. 5 tej ustawy. Nie należą do nich wydawanie decyzji, postanowień i innych aktów, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
BGK nie jest organem administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 5 § 2 pkt 3 kpa, organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. BGK nie spełnia też przesłanek do uznania, iż jest organem lub podmiotem, o którym mowa w art. 1 pkt 2 kpa.
Czynności BGK nie kwalifikują się także w ramach, tzw. innych aktów lub czynności materialno - technicznych z zakresu administracji publicznej i dotyczących stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - gdyż kwalifikacja taka implikuje wydawanie aktów lub czynności przez organ administracji publicznej (postanowienie NSA z 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97) - którego to przymiotu nie posiada Bank.
W rezultacie przedmiotowa skarga, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.