I SAB/WA 237/25

I SAB/Wa 237/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-12-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Gabriela Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58  par. 1  pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie placówki medycznej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. S. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania jej skargi z 27 stycznia 2025 r. (email), którą zgłosiła Funduszowi nieprawidłowości dotyczące udzielonych jej świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) przez świadczeniodawcę [...], które miały polegać na błędnym rozpoznaniu postawionym przez lekarza prowadzącego oraz wadliwym leczeniu skarżącej, a ponadto na odstąpieniu od leczenia skarżącej przez lekarza i cały podmiot [...] i wadliwej klasyfikacji wizyty/teleporady przez ww. podmiot.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał, że Narodowy Fundusz Zdrowia posiada kompetencje do kontroli czy ingerencji w działania podmiotów medycznych tylko w zakresie ustawą przewidzianym. Podkreślił, że nie wszystkie działania podmiotów medycznych znajdują się w obrębie tych kompetencji. Natomiast podnoszone przez skarżącą zarzuty nie pozwalały na zakwalifikowanie i rozpoznanie zgłoszenia jako skargi w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej: "K.p.a.". Wskazał, że NFZ w trybie skargowym rozpatruje zgłoszenia klientów dotyczące działalności Funduszu oraz świadczeniodawców udzielających świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych w zakresie realizacji przez nich świadczeń finansowanych przez płatnika publicznego jakim jest NFZ. Wyjaśnił, że okoliczność czy personel świadczeniodawcy w sposób prawidłowy realizował leczenie oraz czy zasadnie odmówił udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej skarżącej może zostać ocenione jedynie w ramach samorządu zawodowego lekarzy - Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Izby Lekarskiej (czy działalnie lekarzy było prawidłowe i etyczne), a także przez Rzecznika Praw Pacjenta (czy doszło do naruszenia praw pacjenta). Podał, że według informacji NFZ obie te instytucje zapoznały się ze sprawą w wyniku skarg skarżącej (tak wskazała w swojej korespondencji). Jednocześnie podkreślił, że żadne pismo skarżącej kierowane do NFZ nie pozostało bez niezwłocznej, szczegółowej, wyczerpującej i przystępnej odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym postanowieniem z 16 czerwca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 172/25 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sprawę w tut. Sądzie zarejestrowano pod sygn. akt I SAB/Wa 237/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; a także w sprawach, w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Z powyższego wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organu, czy przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, a bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności.
Tymczasem przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność, w której według skarżącej pozostaje Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia poprzez nierozpoznanie jej skargi dotyczącej rażącego naruszenia praw pacjenta, brak adekwatnych działań oraz systemowych zaniedbań w sprawie osoby paliatywnie chorej, niepełnosprawnej i niezdolnej do samodzielnej egzystencji.
Skargi takie, jakich dotyczy żądanie skarżącej, nie są jednak załatwiane w formie decyzji administracyjnej, bądź też postanowienia, czy innego aktu. Załatwiane są one natomiast w trybie skargowym, uregulowanym w dziale VIII K.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski". Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów niniejszego działu nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienia skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 K.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII K.p.a. nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji samorządowej nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a.
Reasumując, niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Zatem wniesiona skarga, jako niepodlegająca jurysdykcji sądów administracyjnych, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.