I SAB/Wa 22/26
Podsumowanie
WSA w Warszawie odrzucił skargę na bezczynność Marszałka Województwa, uznając, że organ ten nie był właściwy do rozpoznania wniosku, a sprawa leżała w kompetencji Prezydenta m.st. Warszawy.
Skarżący K. G. złożył skargę na bezczynność Marszałka Województwa Mazowieckiego w sprawie rozpoznania wniosku z 1987 r. o ustanowienie użytkowania wieczystego. Marszałek wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że nie otrzymał takiego wniosku i że właściwym organem jest Prezydent m.st. Warszawy, któremu sprawę przekazano. Sąd uznał, że Marszałek nie był właściwy do rozpoznania wniosku, a sprawa dotyczyła nieruchomości, w której właściwość miał Prezydent m.st. Warszawy, co skutkowało odrzuceniem skargi.
Sprawa dotyczyła skargi K. G. na bezczynność Marszałka Województwa Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 1987 r. o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...]. Skarżący podniósł, że sprawa nie została załatwiona mimo upływu ponad 36 lat. Marszałek Województwa Mazowieckiego wniósł o odrzucenie skargi, wyjaśniając, że do organu nie wpłynął wniosek dotyczący wskazanej nieruchomości, a z dokumentów wynika, że postępowanie toczy się przed Prezydentem m.st. Warszawy. Marszałek przekazał skargę do Prezydenta m.st. Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, ponieważ Marszałek Województwa Mazowieckiego nie był właściwy do rozpoznania wniosku. Sąd wskazał, że właściwym organem do rozpoznania wniosku dotyczącego przedmiotowej nieruchomości był Prezydent m.st. Warszawy, który decyzją z 9 grudnia 2025 r. rozpoznał wniosek i odmówił zwrotu nieruchomości. W związku z tym, że organ nie był właściwy, czynnością, którą powinien podjąć, było przekazanie sprawy do organu właściwego, co też uczyniono. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi i zwrocie skarżącemu kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga na bezczynność organu nie jest dopuszczalna, gdy organ nie jest właściwy do rozpoznania wniosku strony. W takim przypadku organ powinien przekazać sprawę do organu właściwego.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że bezczynność organu podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie wystąpi, gdy organ nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku strony. Właściwym działaniem organu jest wówczas przekazanie sprawy do organu właściwego. Skoro Marszałek Województwa nie był właściwy do rozpoznania wniosku, skarga na jego bezczynność podlegała odrzuceniu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
ppsa art. 3 § § 2 pkt 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a.
ppsa art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę, jeżeli strona w terminie czternastu dni nie uzupełniła braki formalne skargi lub nie uiściła należnego wpisu.
Pomocnicze
ppsa art. 232 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zwrot wpisu od skargi w przypadku odrzucenia skargi.
K.p.a. art. 65 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ, który otrzymał do rozpoznania sprawę należącą do właściwości innego organu, niezwłocznie przekazuje ją do tego organu, zawiadamiając równocześnie stronę o tej przesyłce.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Marszałek Województwa Mazowieckiego nie był właściwy do rozpoznania wniosku z 1987 r. o ustanowienie użytkowania wieczystego. Właściwym organem do rozpoznania wniosku był Prezydent m.st. Warszawy. Marszałek Województwa prawidłowo przekazał skargę do Prezydenta m.st. Warszawy.
Godne uwagi sformułowania
bezczynność organu podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie wystąpi wówczas, gdy organ nie będzie właściwy do rozpatrzenia wniosku strony czynnością, którą powinien podjąć organ jest przekazanie sprawy do organu właściwego
Skład orzekający
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowanie zasady, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna, gdy organ nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, a jedynie przekazał ją do organu właściwego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku właściwości organu w kontekście skargi na bezczynność.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z właściwością organów i dopuszczalnością skargi na bezczynność, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego, ale niekoniecznie dla szerszej publiczności.
Sektor
nieruchomości
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
I SAB/Wa 22/26 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2026-03-11 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2026-01-19 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich 658 Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Skarżony organ Marszałek Województwa Treść wyniku Odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2026 poz 143 art. 58 par. 1 pkt 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Marszałka Województwa Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Uzasadnienie K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Marszałka Województwa Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 września 1987 r. o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...]. Skarżący podniósł, że wobec upływu ponad 36 lat sprawa nie została załatwiona. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Mazowieckiego wniósł o jej odrzucenie i wyjaśnił, że do organu nie wpłynął "wniosek o ustanowienie czasowego użytkowania gruntu położonego przy ul. [...] w Warszawie", którego dotyczy skarga na bezczynność. Podkreślił, że przed Marszałkiem nie toczą się i nie toczyły postępowania administracyjne z wniosku byłego właściciela nieruchomości ani jego następców prawnych, dotyczące nieruchomości opisanej w skardze i dokumentach do niej załączonych, tj. nieruchomości przy ul. [...] lub ul. [...]. Organ wskazał, że z dokumentów załączonych do skargi wyprost wynika, że skarżone postępowanie toczy się przed Prezydentem m.st. Warszawy (postanowienie z 16 stycznia 2023 r., nr 31/SD/2023 i postanowienie z 18 stycznia 2023 r., nr 39/SD/2023). Z postanowienia z 16 stycznia 2023 r. wynika, że grunt przedmiotowej nieruchomości stanowi własność m.st. Warszawy. Marszałek podał, że pismem z 8 grudnia 2025 r. przekazał, w trybie art. 65 § 1 K.p.a., skargę do organu właściwego, tj. Prezydenta m.st. Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143) dalej: "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu musi istnieć sprawa administracyjna zawisła przed tym organem, w której organ jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Natomiast bezczynność organu podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie wystąpi wówczas, gdy organ nie będzie właściwy do rozpatrzenia wniosku strony, a właściwym będzie inny organ administracyjny. W tym bowiem przypadku czynnością, którą powinien podjąć organ jest przekazanie sprawy do organu właściwego. Skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności Marszałka Województwa Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 września 1987 r. Z akt administracyjnych nadesłanych do sprawy I SAB/Wa 320/25 ze skargi K. G. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy wynika, że decyzją z 9 grudnia 2025 r., nr 1024/SD/2025 Prezydent m.st. Warszawy rozpoznał, m.in. wniosek z 23 września 1987 r. złożony przez Z. G. i odmówił skarżącemu oraz innym osobom wskazanym w decyzji zwrotu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], ozn. jako [...], rej. hip. [...]" blok [...] dz. [...] stanowiącej obecnie działki ewidencyjnych: nr [...] wszystkie z obrębu [...]. Właściwym więc do rozpoznania wniosku dotyczącego przedmiotowej nieruchomości był Prezydent m.st. Warszawy. Zatem, jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, Marszałek Województwa Mazowieckiego nie był właściwy do wszczęcia, a tym bardziej prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie, którego dotyczyła skarga. Marszałek, w trybie art. 65 § 1 K.p.a, przekazał pismo skarżącego do Prezydenta m. st. Warszawy. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2 sentencji).
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę