IV SO/WA 231/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich, uznając, że sprawa nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego.
Skarżący J. C. złożył skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie wniosków o pomoc składanych od 2000 roku. Sąd uznał, że żądania skarżącego nie mieszczą się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga została odrzucona jako niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę J. C. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie wniosków o pomoc. Skarżący zarzucił Rzecznikowi brak działania w sprawie od 2000 roku. Sąd, powołując się na art. 3 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz postanowienie NSA z 1983 r., stwierdził, że żądania skarżącego nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że tego typu skargi, dotyczące zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez organy, powinny być wnoszone do właściwego organu zgodnie z art. 229 KPA, a nie do sądu administracyjnego. Ponieważ sprawa nie mieściła się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, skarga została odrzucona jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 PPSA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w tym zakresie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego.
Uzasadnienie
Sąd administracyjny jest właściwy do kontroli aktów i czynności organów administracji publicznej określonych w art. 3 § 2 PPSA. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Żądania skarżącego miały charakter skargi unormowanej w art. 227 KPA, która nie podlega kontroli sądów administracyjnych, a powinna być wniesiona do właściwego organu zgodnie z art. 229 KPA.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (7)
Główne
PPSA art. 3 § § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 3 § § 3
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 3 § § 2 pkt 8
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 58 § § 3
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
KPA art. 227
Kodeks postępowania administracyjnego
KPA art. 229
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Żądania skarżącego nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Skarga powinna być wniesiona do właściwego organu zgodnie z KPA, a nie do sądu administracyjnego.
Godne uwagi sformułowania
żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skład orzekający
Zofia Flasińska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Określenie zakresu kognicji sądów administracyjnych w sprawach dotyczących bezczynności organów oraz właściwego trybu wnoszenia skarg na działania lub zaniechania organów niepodlegające kontroli sądowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji skargi na Rzecznika Praw Obywatelskich w kontekście wniosków o pomoc, ale zasady dotyczące kognicji sądu administracyjnego są ogólne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z właściwością sądu, co jest istotne dla prawników, ale mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIV SO/Wa 231/05 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2005-08-19 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-08-01 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Zofia Flasińska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 645 Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652 Skarżony organ Inne Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie "/.../ składanych od sierpnia 2000 r., tj. po wyroku sfałszowanym, /.../ wniosków o pomoc" postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie W dniu 30 czerwca 2005 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie "/.../ składanych od sierpnia 2000 r., tj. po wyroku sfałszowanym, /.../ wniosków o pomoc". W uzasadnieniu podał, iż "Rzecznik nic nie robi" w tej sprawie i "wymiana Rzecznika jest konieczna". Zdaniem Sądu, żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego /confer postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1983 r., SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 94/. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 wspomnianego przepisu. W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze J. C. mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie wydaje się w nim rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - podlega odrzuceniu. Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI