I SAB/Wa 148/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie odrzucił skargę na bezczynność Prezesa ZUS w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, uznając ją za niedopuszczalną.
Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezesa ZUS w sprawie rozpatrzenia ponaglenia dotyczącego wniosku o transfer środków z subkonta ubezpieczonego. Sąd uznał jednak, że postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 KPA nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. W związku z tym, skarga została odrzucona jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Z. R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie rozpatrzenia ponaglenia. Skarżąca wskazała, że ponaglenie zostało złożone w związku z niezakończeniem przez ZUS Oddział w Szczecinie wniosku o transfer środków z subkonta ubezpieczonego na rzecz współmałżonka. Organ wniósł o odrzucenie skargi. Sąd, analizując przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (PPSA), w szczególności art. 3 § 2 pkt 8, stwierdził, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w określonych granicach, odnoszących się do aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a PPSA. Sąd podkreślił, że postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 KPA, rozpatrujące ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. W związku z tym, takie postanowienie nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Skoro postanowienie to nie jest objęte zakresem art. 3 § 2 pkt 1-4a PPSA, to skarga na bezczynność w tym zakresie nie może być uznana za dopuszczalną na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 PPSA. W konsekwencji, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia złożonego na podstawie art. 37 KPA nie jest dopuszczalna do rozpoznania przez sąd administracyjny.
Uzasadnienie
Postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 KPA nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 PPSA, ponieważ nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 3 § § 2 pkt 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 lit. a).
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę, w przypadku gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 3 § § 2 pkt 1-4a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Katalog aktów i czynności z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
k.p.a. art. 37 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
Tryb postępowania w razie bezczynności lub przewlekłości organu administracji publicznej, w tym możliwość wniesienia ponaglenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 KPA nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 PPSA.
Godne uwagi sformułowania
skarga jako niedopuszczalna należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skład orzekający
Anna Falkiewicz-Kluj
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia na podstawie art. 37 KPA."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 KPA.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością skargi, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego, ale nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych rozstrzygnięć.
“Kiedy skarga na bezczynność organu nie jest dopuszczalna? Wyjaśnienie WSA.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SAB/Wa 148/24 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2024-09-10 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2024-05-27 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Anna Falkiewicz-Kluj /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 645 Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652 658 Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Skarżony organ Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS Treść wyniku Odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 58 § 1 pkt 6 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia odrzucić skargę. Uzasadnienie Z. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pismem z dnia 7 marca 2024 r. (data stempla pocztowego) wniosła do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponaglenie na nie załatwienie w terminie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Szczecinie wniosku o transfer/wypłatę środków z subkonta osoby ubezpieczonej na rzecz współmałżonka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935) dalej jako ppsa, wynika, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 lit. a) tj.: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Przedmiotem skargi Z. R. jest niezałatwienie przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponaglenia złożonego w trybie art. 37 § 1 kpa. W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu czynności i aktów poddanych kognicji sądu administracyjnego. Przepis art. 37 kpa określa tryb postępowania w razie bezczynności (przewlekłości) organu administracji publicznej w wydaniu rozstrzygnięcia i przewiduje możliwość wniesienia przez stronę ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Na postanowienie - wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 kpa w wyniku rozpatrzenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie - nie przysługuje zażalenie, gdyż powołany przepis art. 37 kpa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. Omawiane postanowienie nie kończy również postępowania w sprawie, nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Treść zapisu art. 37 kpa przesądza o tym, że postanowienie to dotyczy ewentualnego wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym, zatem postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Tym samym na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na skutek wniesienia ponaglenia stronie zostaje jedynie otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, opubl. ONSA 2002, nr 4, poz. 144 oraz z 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 480/06, opubl. LEX nr 188512). Zatem skoro postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 kpa nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa (w szczególności w art. 3 § 2 pkt 2), to uznać należy, że obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi na bezczynność do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Z powyższych względów, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI