I SAB/Wa 146/25

I SAB/Wa 146/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania zawiadomienia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu M. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
M. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie zawiadomienia z 2 maja 2025 r. dotyczącego zaniechania przez Bank Gospodarstwa Krajowego działań w sprawie zgłoszonych nieprawidłowości dotyczących wydatkowana środków publicznych w ramach Programu Inwestycji Strategicznych. Zarzucił, że pomimo formalnego zawiadomienia Urząd Komisji Nadzoru Finansowego nie podjął żadnych merytorycznych czynności, a jedyną reakcją była automatyczna odpowiedź z 5 maja 2025 r. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego do rozpoznania zawiadomienia zgodnie z jego ustawowymi kompetencjami, udzielenia informacji o sposobie jego załatwienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazała, że skarżący otrzymał informację zwrotną, przy której został poinformowany, m.in. że: podejmowane przez Komisję Nadzoru Finansowego działania są co do zasady objęte tajemnicą zawodową, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 640 ze zm.), zatem nie zostanie udzielona informacja o sposobie wykorzystania przekazanej przez zawiadamiającego informacji; Komisja Nadzoru Finansowego nie udziela odpowiedzi na przesyłane informacje o nieprawidłowościach; że w celu ochrony swoich indywidualnych interesów powinien zwróć się do właściwego podmiotu oraz, że szczegółowe informacje dotyczące przekazywania do Komisji Nadzoru Finansowego informacji o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu podmiotów działających na rynku finansowym znajdzie na właściwej stronie, do której link został wskazany w odpowiedzi.
Komisja zwróciła uwagę, że działania nadzorcze są podejmowane przez nią z urzędu, a nie na wniosek klienta, czy też jakiegokolwiek innego uczestnika rynku finansowego. Oznacza to, że przesyłane do KNF informacje dotyczące nieprawidłowości w działalności podmiotów nadzorowanych nie stanowią same w sobie podstawy do zastosowania przez KNF określonych środków nadzorczych. Są one natomiast każdorazowo analizowane i mogą zainicjować dalsze działania nadzorcze. Podkreśliła, że kwestia celowości podejmowania przez KNF działań nadzorczych wobec
podmiotów nadzorowanych wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego w ramach rozpoznawania skarg na bezczynność organów, których przedmiotem mogą być wyłącznie sprawy o charakterze indywidualnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu musi istnieć sprawa administracyjna zawisła przed tym organem, w której organ jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Urzędu, który zapewnia obsługę Komisji Nadzoru Finansowego, w związku ze sposobem załatwienia korespondencji skarżącego z 2 maja 2025 r.
Kompetencje KNF zostały określone w wyżej powołanej ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz w ustawach regulujących działalność poszczególnych sektorów tego rynku, w tym, m.in. bankowego, kapitałowego, emerytalnego, usług płatniczych, oszczędnościowo - kredytowych, pożyczkowych (art. 2 ust. 2 ustawy).
Jak wynika z ustawy w przypadku naruszenia przepisów prawa KNF może nakładać kary finansowe, cofnąć zezwolenia na prowadzenie działalności przez instytucję finansową, wydać zalecenia do konkretnego podmiotu. Działania nadzorcze KNF są podejmowane z urzędu, a nie na wniosek innego podmiotu, czy też jakiegokolwiek innego uczestnika rynku finansowego. Informacje dotyczące nieprawidłowości w działalności podmiotów nadzorowanych nie stanowią automatycznie podstawy do zastosowania przez KNF określonych środków nadzorczych. Są one analizowane i mogą zainicjować dalsze działania nadzorcze. Natomiast kwestia celowości podejmowania przez KNF wobec określonych podmiotów działań nadzorczych wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego.
Złożenie przez skarżącego pisma z 2 maja 2025 r. nie wszczęło postępowania administracyjnego skutkiem którego KNF zobowiązana byłaby do wydania decyzji postanowienia lub innego aktu administracyjnego lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej. Również z pisma skarżącego oraz ze złożonej skargi nie wynika, aby zarzucana przez niego bezczynność dotyczyła sprawy administracyjnej. Skarżący nie jest także stroną żadnego postępowania toczącego się przed KNF.
Natomiast korespondencja skargowa jest rozpatrywana w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi i wnioski". Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów tego działu nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Jest to postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienie skargi złożonej we wskazanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 k.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Wskazać należy, że skarżący pismem z 5 maja 2025 r. otrzymał odpowiedź na pismo z 2 maja 2025 r.
Ze wszystkich wyżej podanych przyczyn złożona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.