I SAB/Wa 1386/16

I SAB/Wa 1386/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz /sprawozdawca/
Elżbieta Sobielarska
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151, art.149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 września 2014 r., oddala skargę.
Uzasadnienie
T.G. pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na "dyrekcję ośrodka pomocy społecznej na naruszenie dobrego imienia, dóbr osobistych, opieszałość (...) utrudnianie i nie wydawanie żadnej odpowiedzi na składane wnioski (...)".
Wobec niejasności treści skargi, oraz wątpliwości, co do rzeczywistych zamiarów skarżącej, pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. Sąd wezwał wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu skarżącej, adw. M.G. do sprecyzowania przedmiotu skargi T.G.
Pismem z dnia 16 marca 2016 r. wezwanie ponowiono wskazując, że przedmiotem skargi może być jedynie konkretna sprawa administracyjna, a nie jak wskazał pełnomocnik o odpowiedzi na wezwanie, całokształt działań organu administracji.
W dniu [...] kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym wskazano, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] września 2014 r. dotyczącego wsparcia finansowego na miesiąc październik 2014 r. poprzez refundację: bonów do baru "[...] ", leków, zrobienie zdjęć do dowodu osobistego w wysokości [...], kosztów pralni w wysokości [...], biletu miesięcznego w wysokości [...],. karty telefonicznej w wysokości [...], środków higienicznych w wysokości [...],. zakupu żywności w wysokości [...], farby do malowania ścian w wysokości [...],. zakupu szafek ściennych oraz stojących do kuchni w wysokości [...], zakupu szafek i łóżka do sypialni w wysokości [...], zakup żyrandoli w wysokości [...], zakup żarówek do oświetlenia mieszkania w wysokości [...], wyjazdu rehabilitacyjnego w wysokości [...], wymiany zamka w skrzynce pocztowej oraz wydanie kserokopii wywiadów środowiskowych od stycznia do września 2014 r. jak również wydanie zaświadczenia dotyczącego osoby pracownika socjalnego przypisanego do Skarżącej.
Pełnomocnik skarżącej wskazała, że strona nie otrzymała do dnia dzisiejszego od organu administracji żadnej odpowiedzi dotyczącej wniosku złożonego w dniu [...] września 2014 r., dlatego też po kilku miesiącach bezczynności organu, złożyła [...] listopada 2014 r. zażalenie do SKO w Warszawie.
W odpowiedzi na powyższe doprecyzowanie skargi Prezydent [...] wskazał, wniosek strony skarżącej z dnia [...] września 2014 roku (l.dz. [...]) został rozstrzygnięty decyzjami administracyjnymi z dnia [...] października 2014 roku nr: [...]. Decyzje zostały skutecznie doręczone T.G. dnia 19 listopada 2014 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...].
Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że Prezydent [...] rozpoznał wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] września 2014 r. r. i w dniu [...] października 2014 r. wydał decyzje odmowne w kwestii nr: [...] - zasiłku celowego na leki, [...] - zdjęcia do dowodu osobistego, [...] - opłatę usług pralniczych, [...] -zakup biletu miesięcznego, [...] - zakup karty telefonicznej, [...] - zakup środków higieny osobistej, [...] - zakup żywności, [...] - zakup farb, [...] - zakup szafek kuchennych, [...] -zakup mebli do pokoju, [...] - zakup środków czystości, [...] - zakup żyrandoli, [...] - zakup żarówek, [...] - kosztów wyjazdu rehabilitacyjnego, [...] - wymiany zamka w skrzynce pocztowej, [...] - świadczenia w formie posiłku. Decyzje zostały skutecznie doręczone T.G. dnia 19 listopada 2014 roku. Ponadto jak wynika z akt administracyjnych sprawy, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Prezydent odmówił skarżącej wydania zaświadczenia o przydzieleniu w okresie od stycznia do września 2014 r. pracownika socjalnego do prowadzenia jej spraw. Z kolei w kwestii wydania z akt kserokopii wywiadów środowiskowych, organ wezwaniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], zwrócił się do skarżącej o nawiązanie w tej sprawie kontaktu z pracownikiem Ośrodka.
Powyższe oznacza to, że na dzień wniesienia skargi, czyli [...] lipca 2015 r. organ I instancji rozpatrzył wniosek skarżącej z dnia [...] września 2014 r. Skoro zatem Prezydent [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi załatwił sprawy, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. Złożona w tym zakresie skarga jest zatem bezzasadna i to niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcia organu zostałoby stronie doręczone, czy też nie.
Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09).
Podkreślenia jednak należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyżej wymienione decyzje z dnia [...] października 2014 r. oraz postanowienie i pismo z dnia [...] września 2014 r., zostały skarżącej skutecznie doręczone. Decyzje zostały doręczone stronie dnia 19 listopada 2014 r. Z kolei postanowienie i wezwanie z dnia [...] września 2014 r. zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 22 października 2014 r. Nastąpiło to w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 44 k.p.a
Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.