I SAB/Wa 134/10

I SAB/Wa 134/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daniela Kozłowska /sprawozdawca/
Dariusz Chaciński /przewodniczący/
Iwona Kosińska
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) WSA Iwona Kosińska Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. oddala skargę; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego D. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych.
Uzasadnienie
W dniu 20 kwietnia 2009 r. W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 109/09 odrzucił skargę W. K. Sąd wskazał, że zgodnie z art., 52 § 1-3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast art. 53 § 2 ustanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skuteczne wniesienie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wymagało między innymi spełnienia warunku wcześniejszego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa – wydania przez organ aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy. Warunek ten nie został spełniony przed wniesieniem skargi na bezczynność, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej W. K., postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 685/10 uchylił powyższe postanowienie. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi możliwe jest po wyczerpaniu służących stronie środków zaskarżenia. Ta sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ organem właściwym do wydania decyzji II instancji w sprawie W. K. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie posiada nad sobą organu wyższego stopnia, a zatem stronie nie przysługują od jego czynności lub bezczynności żadne środki odwoławcze. Przepisy art. 52 § 3 i 4 ustawy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ odnoszą się wyłącznie do skarg na akty organów administracji, zaś przedmiotem skargi jest bezczynność organu. Żaden przepis nie nakłada na stronę obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku skargi na bezczynność, należy zatem uznać, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna z uwagi na naruszenie art. 52 i niezasadnie odrzucił ją w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga jako niezasadna została oddalona.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a powyższego przepisu. Skargę można wnieść na bezczynność organu w związku z niewydaniem decyzji administracyjnej (pkt 1); postanowienia na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na niewydanie postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) oraz innych niż określone w pkt 1 –3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Badając wniesioną skargę Sąd obowiązany jest zbadać, czy brak czynności organu dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, ponieważ tylko w takiej uprawniony jest do zobowiązania organu do wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia innej czynności. Wynika z tego, że nie każde zaniechanie organu w podjęciu działań przez organ administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie skargi na bezczynność.
Skarga W. K. jest tak nieczytelna, że nie sposób na jej podstawie ustalić, jakiej bezczynności dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. i czy ta bezczynność, jeżeli wystąpiła, odnosiła się do sprawy lub spraw z zakresu administracji publicznej, ani też czy stosowne wnioski zostały o załatwienie sprawy zostały przez skarżącego w ogóle złożone. Tylko niektóre słowa skargi można odczytać, ale nawet wówczas trudno ustalić, jakie żądanie składa skarżący i czy dotyczy ono sprawy administracyjnej. Z obszernej i nieczytelnej skargi nie można wnioskować, czego ona dotyczy i kogo ewentualnie Sąd miałby zobowiązać do wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia innej czynności. Wątpliwości tej nie wyjaśniają kolejne nieczytelne kserokopie pism skarżącego (np. z 24 kwietnia 2009 r., 29 kwietnia 2009 r. i 2 listopada 2009 r.). Można tylko domniemywać, że skarżącemu chodzi o sprawy prywatne, które według jego oceny nie zostały prawidłowo rozstrzygnięte przez sądy i organy administracji publicznej oraz o zwrot zaginionych dokumentów, a także o nieprawidłowe działania sądów i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Z tak sformułowanej skargi Sąd nie był w stanie ustalić, jakiej decyzji, postanowienia lub czynności oczekuje skarżący i czy żądanie to podlega rozpoznaniu w trybie postępowania administracyjnego.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.