I SAB/Sz 94/25

I SAB/Sz 94/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1-2, art. 4, art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par.1 pkt 6, par. 3,  art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Burmistrza Nowogardu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić R. G. kwotę 100 zł (stu złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
R. G. (dalej jako: "skarżący") w piśmie z dnia 12 marca 2025 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta (dalej "organ") z wnioskiem o zmianę planów budowy drogi. Skarżący wyjaśnił, że jako właściciel działki nr [...], chce po raz kolejny zaprotestować w kwestii planowanego wywłaszczenia z części nieruchomości. Podał, że z informacji jakie pozyskał wynika, iż w ramach budowy drogi Gmina N. zamierza odebrać około 2,5 m działki na rzecz inwestycji. Skarżący wniósł o wnikliwe przeanalizowanie po raz kolejny podjętych przez organ działań. Skarżący zaznaczył, że jego zdaniem, istnieje jeszcze możliwość zmiany koncepcji i pozyskania innego nieużytkowego i niezagospodarowanego terenu pod budowę drogi.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2025 r. organ wyjaśnił skarżącemu założenia planowanej inwestycji drogowej. Do udzielonej odpowiedzi skarżący ustosunkował się w piśmie z dnia 13 kwietnia 2025 r.
Pismem z dnia 24 lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność organu, gdyż jego zdaniem, organ udziela mu zdawkowych odpowiedzi, zasłania się trwającymi pracami projektowymi i nie przekazuje mu istotnych dokumentów w sprawie, co uniemożliwi mu obronę jego praw.
Skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności organu w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej; zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia złożonego wniosku; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Skarżący wskazał między innymi, że jest stroną postępowania administracyjnego, toczącego się w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (ZRID) pn. "Budowa drogi do osiedla domków jednorodzinnych w obrębie K., gmina N.".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w ww. przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta.
Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.
Wyjaśnić należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak. Przy czym brak podjęcia czynności przez organ musi nastąpić w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działalnie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej "u.d.i.p."), każdemu służy prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem art. 5. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie (art.1 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do art. 3 ust.1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
2) wglądu do dokumentów urzędowych;
3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). Podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej zostały wymienione w art. 4 u.d.i.p. i należą do nich m.in. organy władzy publicznej.
Z kolei przedmiot informacji publicznej określony został w art. 6 u.d.i.p. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bądź o umorzeniu postępowania.
Podkreślić należy przy tym, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt wynika, że skarżący jest właściciel działki nr [...], położonej w obrębie K. gm. N., której część ma być wywłaszczona pod planowaną inwestycję drogową. Słusznie organ wskazał, że jest on inwestorem planowanej inwestycji, lecz organem prowadzącym postępowanie administracyjne jest Starosta [...]. Starosta [...] zobowiązany jest do udostępnienia dokumentacji związanej z procedurą budowy drogi zapewnienia stronie, która ma w tym interes prawny udziału w sprawie.
Wniosek skarżącego z dnia 12 marca 2025 r. nie może być uznany za wniosek złożony na podstawie u.d.i.p., gdyż jego treść w istocie dotyczy kwestii konieczności wywłaszczenia skarżącego pod planowana inwestycję drogową, z którą skarżący się nie zgadza. Wniosek ten nie odnosi się do przedmiotu informacji publicznej, określonego w art. 6 u.d.i.p., lecz jest formą negocjacji właściciela nieruchomości, której część ma być wywłaszczona z inwestorem inwestycji drogowej w zakresie planowanego przebiegu drogi. Wniosek ten wyraża stanowisko skarżącego w jego prywatnej sprawie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest informacją publiczną wniosek w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny (zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1797/10; postanowienie NSA z 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2154/11), jak i inne pisma procesowe stron (zob. wyrok NSA z 22 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2487/11). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że "Wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. (...) Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. (...) Również akta administracyjne, w których znajduje się ten wniosek, nie są dokumentem urzędowym i dlatego żądanie kopii dokumentów znajdujących się w nich jest bezzasadne. Informacją publiczną może być dopiero rozstrzygnięcie wniosku przez
uprawniony organ" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018). Wniosek w sprawie indywidualnej stanowi dowód na okoliczność, że podmiot ten ubiega się np. o wydanie decyzji administracyjnej, a więc składa oświadczenie woli. Oświadczenie to nie stanowi informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 300/25).
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w punkcie II postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.