I SAB/Sz 43/23

I SAB/Sz 43/23 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marzena Kowalewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 par. 1 pkt 6 w zw.  z par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 15 lutego 2024 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na przewlekłość postępowania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę
Uzasadnienie
G. K. (dalej: "wnioskodawca", skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w S. skargę z 3 listopada 2023 r.
na przewlekłość postępowania D. O. S. W. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją
D. O. S. W. w K. z 6 października 2023 r. [...] który po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zdaniem skarżącego organ zobowiązany pozostaje bezczynny i prowadzi postępowanie przewlekle, bo nie rozpoznał wniosku z 3 sierpnia 2023 r. o udzielnie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany wyjaśnił, że odpowiedzi
na skierowane do niego żądania zostały wnioskodawcy udzielone, poprzez wydanie w dniu 6 października 2023 r. decyzji administracyjnej. Ponadto ustosunkował się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.
Decyzja organu zobowiązanego z 6 października 2023 r. została doręczona wnioskodawcy 16 października 2023 r. (zgodnie z ZPO).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić należy, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udostępnienie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia
6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności
administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie
w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji
albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie zasadniczą okolicznością podlegającą ocenie jest wydanie przez organ zobowiązany ostatecznej decyzji z 6 października 2023 r., którą utrzymał on decyzję organu I Instancji z 4 września 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie wniosku z 3 sierpnia 2023 r., ze względu na to że żądana informacja ma przetworzony charakter i niewykazanie interesu publicznego dla jej uzyskania.
Decyzja z 6 października 2023 r. jest ostateczna i została zaskarżona do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję podlega rozpoznaniu w toku odrębnego postępowania prowadzonego pod sygn. akt I SA/Sz 658/23.
Sąd zwraca uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego
7 sędziów z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, w której stwierdzono, że "skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest wiadome, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne ze względu na brak celu jego prowadzenia. Dyscyplinowanie administracji publicznej nakierowane na załatwienie sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie nie może bowiem zostać oderwane od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane. "
Przyjąć zatem należy, że w przypadku wniesienia skargi na przewlekłość po załatwieniu sprawy przez organ nie istnieje już stan przewlekłości, a to oznacza, że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. Kontrolowany bowiem w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny. A zatem załatwienie sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności. Jeżeli więc organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to zarzucana mu bezczynność realnie przestaje istnieć – ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi. W konsekwencji, skoro stan bezczynności kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywistym jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia.
Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, bezczynność i przewlekłość postępowania pozostają stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Wniosek taki znajduje swoje uzasadnienie w normatywnej treści pojęć bezczynności i przewlekłości, a wspiera go wspólna na gruncie regulacji postępowania administracyjnego i postępowania przed sądami administracyjnymi instytucja ponaglenia.
W okolicznościach, w jakich skarżący zarzucił organowi bezczynność i przewlekłość postępowania, rozstrzygające znaczenie ma okoliczność, że organ zobowiązany wydał i doręczył decyzję rozstrzygającą wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed złożeniem skargi na przewlekłość. Decyzja ta jest przedmiotem sądowej kontroli legalności. Natomiast kwestia, czy jest ona zgodna z prawem nie może być zasadnie wiązana ze stanem przewlekłości. Skarga na przewlekłość jest niedopuszczalna z powodu wydania przez organ decyzji, która została wprowadzona do obrotu prawnego, bez względu na jej treść, a więc, czy odpowiada oczekiwaniom zainteresowanej strony, czy też nie.
W ocenie Sądu, rozważania NSA poczynione w ww. uchwale znajdą odpowiednie zastosowanie również w niniejsze sprawie, z tego względu, że wydanie przez organ zobowiązany decyzji z 3 października 2023 r. zakończyło postępowanie zainicjowane przez wnioskodawcę (wniosek z 28 lipca 2023 r.), ze względów wskazanych powyżej.
Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł sentencji postanowienia.