I SAB/SZ 40/24

I SAB/Sz 40/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-10-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura /przewodniczący/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Wiesława Achrymowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1,art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art.61
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność P. P. T. K. S. z siedzibą w I. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Stan sprawy przedstawia się następująco:
A. G. (Skarżąca) we wniosku z 18 października 2023 r. przesłanym drogą elektroniczną wystąpiła do P. T. K. S. w I. (PTKS) o udostępnienie karty licencji ogiera - kuca [...] o wymienionym numerze paszportu z ocenami i uwagami międzynarodowego sędziego S. S.. Skarżąca twierdziła przy tym, że nie jest możliwe, aby jej ogier nie otrzymał jakichkolwiek punktów w kategorii: typ temperamentu i cechy charakteru.
Skarżąca powołała się na prawo do informacji publicznej. Jednocześnie argumentowała, że udostępnienie wymienionych dokumentów jest konieczne w celu zapewnienia transparentności oceny kuca, a dokonywanie takiej oceny jest obowiązkiem PTKS, a tym samym sprawą publiczną.
W piśmie z 3 listopada 2023 r. PTKS odpowiedziało Skarżącej, że została poinformowana "o wyniku swojego ogiera [...]" na przeglądzie licencyjnym, najpierw w rozmowie telefonicznej, a następnie 28 września 2023 r. drogą elektroniczną. Skarżąca uzyskała wyniki oceny wraz ze wszystkimi uwagami sędziego.
PTKS zaznaczyło przy tym, że decyzje sędziego są ostateczne i zgodnie z Programem Hodowlanym arkusze ocen nie są udostępniane hodowcom. Uczestnictwo w Programie Hodowlanym jest dobrowolne, a wszelkie informacje dotyczące hodowców oraz zwierząt znajdują się na stronie internetowej PTKS.
Omówione wyżej: wniosek Skarżącej, odpowiedzi PTKS znajdują się w aktach postępowania sądowego (k. 9, 22, 85).
W tych okolicznościach 13 marca 2024 r. (data stempla krajowego urzędu pocztowego nadania) Skarżąca zarzuciła PTKS bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 18 października 2023 r.
Domagała się stwierdzenia bezczynności PTKS, zobowiązania PTKS do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca nie miała wątpliwości, że jej wniosek z 18 października 2023 r. obejmuje informację publiczną. Tłumaczyła, że zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 stycznia 2021 r. w sprawie podmiotów uprawnionych do prowadzenia oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej bydła, świń, owiec, kóz i koni (M.P.2021.126 - obwieszczenie MRRW) PTKS, oceniając wartość użytkową koni rasy kuce szetlandzkie, załatwia sprawy publiczne.
Skarżąca podkreśliła, że PTKS nie wymieniło podstawy prawnej nieprzesłania kopii karty oceny (arkusza oceny).
W przekonaniu Skarżącej, "Hodowca ma prawo poznać szczegóły oceny kuca - przyczynę przyznania konkretnej oceny, a po drugie ma prawo dokonać wglądu w kartę oceny, skarżąca nie znajduje zatem przyczyny odmowy udostępnienia ww. informacji. Ocena temperamentu i charakteru przeprowadzana na podstawie informacji hodowcy oraz obserwacji zachowania i współpracy kuca z prezentującym podczas przeglądu/wystawy na próbie sprawnościowej (zatem oceny dokonuje się biorąc pod uwagę tylko to co wydarzyło się podczas próby sprawnościowej), w związku z powyższym hodowca ma prawo poznać motywy przyznania oceny "0", skoro próba sprawnościowa przebiegła w sposób zadowalający.
Reasumując, w powyższej sprawie nie ma najmniejszych wątpliwości, iż wnioskowana informacja powinna zostać udostępniona."
PTKS, odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie.
W całości podtrzymało stanowisko przedstawione Skarżącej w odpowiedzi na jej wniosek z 18 października 2023 r.
PTKS argumentowało, że "Skarżąca w swojej skardze zarzuciła pozwanemu nieudzielenie informacji, dotyczącej oceny kuca ogiera [...], należącego do skarżącej, a dokonanej przez niezależnego sędziego międzynarodowego kuców szetlandzkich z [...] (niepodległego pozwanemu), co nastąpiło w dniu 23.09.2023r., podczas [...] Wystawy [...].
Skarżąca zarzuciła pozwanemu, jakoby niedoręczenie skarżącej arkusza oceny kuca stanowi naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 o dostępie do informacji publicznej. (...)
Wbrew zarzutowi skarżącej, pozwany poinformował skarżącą szczegółowo, w jaki sposób oceniony został kuc skarżącej przez sędziego międzynarodowego po raz pierwszy w rozmowie telefonicznej dn. 25.09.2023, a następnie pisemnie pocztą elektroniczną. (...)
W powyższej wiadomości pozwany opisał szczegółowo ocenę kuca skarżącej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zatem ocenę typu kuca, głowy, szyi, kłody, nóg, ruchu, pielęgnacji oraz temperamentu, dokonaną przez sędziego, a nie przez pozwanego, podając punktację oraz cytując uwagi sędziego dotyczące poszczególnych pozycji.
Nie może być zatem mowy o tym, jakoby pozwany nie udzielił skarżącej informacji publicznej, a dotyczącej ocenionego kuca skarżącej.
Dodać należy, iż istnieje brak podstawy prawnej do domagania się, aby pozwany doręczał właścicielom ocenianych kuców - hodowcom kuców - karty ocen kuców, sporządzanych przez sędziów. Pozwany nie posiada żadnych podstaw do domagania się od sędziów, aby sędziowie wytłumaczyli się z dokonanej oceny danego kuca. Należy zwrócić uwagę na fakt, że pozwany - P. T. K. S. działa w oparciu o P. H. K. S., który to program jest aktualizowany na bieżąco i na bieżąco kontrolowany przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z powyższego programu wynika m.in. sposób oceny wartości użytkowej kuców szetlandzkich (punkt 8). Z treści punktu 8.22 wynika jednoznacznie, że arkusze ocen nie są udostępniane ani publikowane, lecz uwagi i oceny są ustnie udostępniane zainteresowanym hodowcom kuców, co pozwany uczynił. (...)
Z oczywistych względów niedoręczenie skarżącej arkusza ocen jej kuca w żaden sposób nie stanowi naruszenia przepisu o dostępie do informacji publicznej. Pełna informacja odnośnie oceny kuca została skarżącej udzielona. Ani sędzia ani pozwany nie jest zobowiązany do uzasadnienia dokonania takiej a nie innej oceny ocenianego kuca. Taki obowiązek nie wynika z żadnego przepisu prawa. Niedoręczenie arkusza oceny nie stanowi nieudzielenia informacji. Informacja została udzielona ustnie i pisemnie. Przepisy ustawy z dnia 6.09.2021 r. nie mają zatem zastosowania w sprawie niniejszej."
PTKS dodatkowo przedstawiło dokument Program H. K. S. (k. 23 i nast. akt sądowych).
Z kolei Skarżąca dołączyła tłumaczenie z języka anielskiego korespondencji prowadzonej z S. S. drogą elektroniczną (k. 101 i nast. akt sądowych).
W pismach kolejno składanych przez strony postępowania sądowego Skarżąca konsekwentnie wykazywała konieczność udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, zaś PTKS niezasadność tego żądania w świetle dokumentu Program H. K. S. oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 - u.d.i.p.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że:
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Według art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:
1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:
a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,
b) projektowaniu aktów normatywnych,
c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;
2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
a) statusie prawnym lub formie prawnej,
b) organizacji,
c) przedmiocie działalności i kompetencjach,
d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,
e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,
f) majątku, którym dysponują;
3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,
b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,
c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,
d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,
e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,
f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,
g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych;
4) danych publicznych, w tym:
a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:
– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,
– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,
b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,
c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,
d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;
5) majątku publicznym, w tym o:
a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,
b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,
c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych,
d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,
e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,
f) długu publicznym,
g) pomocy publicznej,
h) ciężarach publicznych.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm. - Konstytucja) w art. 61 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1).
Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2).
Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3).
Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (art. 61 ust. 4).
Na kanwie przytoczonych unormowań prawnych należy stwierdzić, że przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej, jakim jest informacja publiczna określona w art. 61 ust. 1 Konstytucji jako "informacja o działalności" podmiotów określonych w tym przepisie, a w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako "każda informacja o sprawach publicznych", jest kategorią prawną podlegającą wykładni. Zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Wynika to z faktu, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wtedy mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności".
W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie "publiczności" służące m.in. tak podstawowym celom jako definiowanie administracji publicznej, czy kategorii interesu publicznego, jest wiązane z działalnością państwa jako przejętego przez nie zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli, wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach (zob. J. Boć, Pojęcie administracji, w: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2004, s. 16; J. Supernat, Pojęcie administracji publicznej – "państwowe", "powszechnie pojemne i ponadczasowe" oraz "pozapaństwowe, w: J. Korczak (red.): Układ administracji publicznej, Warszawa 2020, s. 114). Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi.
Granica pomiędzy sprawą "publiczną" a sprawą "prywatną" jest zatem jednocześnie jedną z granic pomiędzy informacją publiczną a informacją niepubliczną. Granica ta nie jest ostra, stąd jej ustalenie w konkretnych sprawach może być problematyczne.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA sygn.: I OSK 1035/10, I OSK 3429/18, I OSK 2710/17, I OSK 2434/16, I OSK 1586/16, I OSK 1380/17) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby.
Przyjęto również, że przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw.
Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu u.d.i.p., dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA sygn. I OSK 189/11). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest informacją publiczną wniosek w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny (zob. wyroki NSA sygn.: II SAB 180/02, I OSK 1797/10 czy postanowienie NSA sygn. I OSK 2154/11), jak i inne pisma procesowe stron (zob. wyrok NSA sygn. I OSK 2487/11).
Natomiast nie jest rozstrzygające kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie sądowym kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe (por. B. Kudrycka, S. Iwanowski, Prawo obywateli do informacji o działaniach organów administracji publicznej, PiP z 1999 r., nr 8, s. 70; A. Piskorz-Ryń, Czy prawo do uzyskania informacji od władz administracyjnych jest publicznym prawem podmiotowym? (w:) Administracja i prawo administracyjne u progu trzeciego tysiąclecia. Materiały Konferencji Naukowej Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego, Łódź 2000, s. 379 i n.; W. Sokolewicz, K. Wojtyczek [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, red. L. Garlicki, M. Zubik, Warszawa 2016, art. 61.; M. Florczak-Wątor [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, LEX/el. 2021, art. 61; wyroki sygn.: II SAB/Rz 21/10, I OSK 1163/17, I OSK 1416/15, I OSK 3255/15, I OSK 438/16, I OSK 1828/17, I OSK 1648/17).
Publiczne prawo podmiotowe stanowi wyraz najsilniejszego ukształtowania pozycji prawnej jednostki wobec wspólnoty publicznoprawnej, gdyż wyposaża podmiot tego prawa w przysługujące wobec wspólnoty publicznoprawnej (państwa, wspólnot samorządowych) roszczenie, tj. instrument, umożliwiający skuteczne żądanie ściśle określonego pozytywnego zachowania odpowiadającego interesowi prawnemu żądającego bądź skuteczne żądanie nieingerencji w określone, prawnie zagwarantowane sfery wolności, służące wobec objętego tą sytuacją prawną innego podmiotu publicznego prawa podmiotowego (por. W. Jakimowicz: Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2002, s. 246-247).
Innymi słowy, publiczne prawo podmiotowe to sytuacja prawna, w której oparty na normie prawnej interes określonej osoby (będący na tej podstawie interesem prawnym) jest zaopatrzony i tym samym wzmocniony przez wynikające również z normy prawnej prawa publicznego roszczenie o określone zachowanie wspólnoty publicznoprawnej reprezentowanej przez odpowiednie organy. Publiczne prawo podmiotowe zasadza się zatem na interesie prawnym. Każdy podmiot publicznego prawa podmiotowego jest tym samym podmiotem interesu prawnego.
Podstawą normatywną prawa dostępu do informacji publicznej jest art. 61 ust. 1 Konstytucji, z którego treścią koresponduje art. 2 ust. 1 u.d.i.p., i które stanowią o "prawie do" uzyskiwania informacji publicznej. Skoro zatem nie ma wątpliwości, że wnioskodawca jest podmiotem publicznego prawa dostępu do informacji publicznej (bo mieści się w zakresie pojęcia "obywatel" – art. 61 ust. 2 Konstytucji i pojęcia "każdy" – art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), to znaczy, że ma interes prawny wzmocniony roszczeniem o uzyskanie informacji publicznej. Każdy indywidulany interes subiektywny rozumiany jako "relacja pomiędzy jakimś stanem obiektywnym, aktualnym lub przyszłym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, które on przynosi lub może przynieść jakiejś jednostce" (zob. J. Lang: Struktura prawna skargi w prawie administracyjnym, Wrocław 1972 r., s. 98-100) ulega obiektywizacji, gdy znajduje oparcie w normie prawnej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami piśmiennictwa prawniczego i orzecznictwa interes prawny ma charakter obiektywny właśnie z tego względu, że jest prawny. Interes prawny istnieje bowiem wówczas, "gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy" (zob. przykładowo wyroki NSA sygn.: I OSK 3534/18, II OSK 742/13, II OSK 557/11, II OSK 724/11; por. też: P. Przybysz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, Komentarz do art. 28, teza 7; A. Jochymczyk, w: Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, red. B. Dolnicki, Warszawa 2010, Komentarz do art. 25(a), teza 2; B. Majchrzak, 1.2. Funkcje procesowe interesu prawnego [w:] Procedura zgłoszenia robót budowlanych, Warszawa 2008, Lex 2021).
W świetle powyższej wykładni obowiązującego stanu prawnego w zakresie pojęcia dostępu do informacji publicznej należy odnotować, że PTKS działa w warunkach art. 46 ust. 1 ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz.U.2021.36) oraz obwieszczenia MRRW w sprawie wykazu podmiotów, o których mowa w art. 64 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylającego niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt ("rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt") (Dz.U.UE.L.2016.171.66 ze zm.), uprawnionych do prowadzenia oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej bydła, świń, owiec, kóz i koni.
Regulacje te odnoszą się do organizacji hodowców, organizacji hodowlanych, stowarzyszeń hodowców, prywatnych przedsiębiorstw, innych organizacji lub stowarzyszeń, które prowadzą programy hodowlane.
Program H. K. S. w punkcie 8 - ocena wartości użytkowej kuców szetlandzkich określa zasady przeprowadzania takiej oceny, kryteria jakimi kierują się oceniający, sposób sporządzania i udostępniania ocen. Stanowi między innymi, że uwagi oceniającego (bez notatek pomocniczych) są udostępniane hodowcom ustnie bezpośrednio po dokonaniu oceny wraz ze wszystkimi dodatkowymi wyjaśnieniami. Informacja o uzyskanej punktacji jest udostępniania w formie pisemnej (por. pkt 8.22 i następne).
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych analizowanej sprawy nie można zgodzić się ze Skarżącą. Wbrew przekonaniu Skarżącej, jej wniosek z 18 października 2023 r. nie miał za przedmiot informacji publicznej. Ocena temperamentu i charakteru jej kuca przez międzynarodowego sędziego nie ma bowiem przymiotu "publiczności" w rozumieniu omówionym wyżej. W konsekwencji spór o taką ocenę wyrażoną przez międzynarodowego sędziego nie dotyczy informacji publicznej. Jest natomiast prywatnym sporem Skarżącej z PTKS o standardy jej hodowli, który należy rozpatrywać na gruncie Programu H. K. S., nie zaś ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W konsekwencji nie można zasadnie stawiać PTKS zarzutu bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w elektronicznym systemie LEX.
Z powodów omówionych wyżej skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 - P.p.s.a.).