I SAB/Sz 1/25

I SAB/Sz 1/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Krzysztof Szydłowski
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
1. stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 4, art. 120, art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a, art. 151, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 5, art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1082
art. 32 ust. 1, art. 1 i 2, art. 34, art. 32a ust 1 pkt 8
Ustawa z  dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. S. O. W. P. z siedzibą w W. na bezczynność Z. O. P. Z. Ł. w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Z. O. P. Z. Ł. w S. do rozpoznania punktów 1, 2 i 4 wniosku S. S. O. W. P. w W. z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z odpisem prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Z. O. P. Z. Ł. w S. dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od organu na rzecz S. S. O. W. P. z siedzibą w W. kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 27 marca 2024 r. Stowarzyszenie S. z siedzibą w W. , na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwróciło się do Polskiego Związku Łowieckiego - Zarządu Okręgowego w S. o udostępnienie:
1. sprawozdań z działalności Zarządu Okręgowego PZŁ (ŁOW-2) za lata gospodarcze 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 (5 ostatnich lat);
2. uchwał Zarządu Okręgowego PZŁ, podjętych w okresie 01.01.2023 r. – 25.03.2024 r.;
3. informacji czy w okresie 01.01.2020 r. – 25.03.2024 r. Zarząd Okręgowy dokonywał darowizn finansowych na rzecz podmiotów zewnętrznych – jeśli tak, to jakich podmiotów, jakie były kwoty poszczególnych darowizn i na jakiej podstawie prawnej zostały one przekazane;
4. zestawienia danych sprawozdawczości łowieckiej od 2020 r. do 2023 r., za lata gospodarcze 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023.
Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie powyższych informacji w przewidzianym ustawowo terminie, w formie elektronicznej, drogą mailową na adres: [...]
W odpowiedzi na wniosek, Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w S. poinformował stronę, że sposób i forma udzielenia informacji jaką określono w tym wniosku nie może być zastosowana. Udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów może mieć bowiem miejsce tylko wtedy, gdy dokumenty te zawierają jedynie informacje publiczne. W przypadku gdy treścią dokumentów objęte są także inne informacje (nie podlegające udostępnieniu) wówczas udzielenie informacji poprzez udostępnienie dokumentu nie jest możliwe. Zarząd zacytował następnie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i poinformował Stowarzyszenie, że winno określić precyzyjnie interesujące je informacje w zakresie podlegającym udostępnieniu w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Wówczas informacje takie zostaną udzielone jednak nie poprzez udostępnienie dokumentów, lecz poprzez podanie danych wynikających z tych dokumentów. Zwrócił uwagę, że w przypadku gdyby żądane informacje miały charakter informacji przetworzonej, wówczas wnioskodawca powinien wykazać interes prawny w ich pozyskaniu. Jeśli natomiast chodzi o udzielenie informacji czy w okresie od 1 stycznia 2020 r. – 25 marca 2024 r. Zarząd Okręgowy dokonywał darowizn finansowych na rzecz podmiotów zewnętrznych, organ wskazał, że informacja ta nie ma charakteru informacji publicznej bowiem Zarząd Okręgowy PZŁ w S. nie dokonuje w swojej działalności darowizn przy wykorzystaniu środków publicznych. "Mając powyższe na uwadze Zarząd Okręgowy PZŁ w S. oczekuje precyzyjnego określenia żądanych (...) informacji oraz sposobu i trybu ich udzielenia we wskazanym wyżej terminie i pod wskazanym wyżej rygorem".
Pismem z dnia 9 czerwca 2024 r. r. Stowarzyszenie [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego – Zarządu Okręgowego w S. w udostępnieniu informacji publicznej w związku z wnioskiem strony skarżącej z dnia 27 marca 2024 r.
Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w związku z wnioskiem z dnia 27 marca 2024 r. Wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która ma charakter rażącego naruszenia prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny w wysokości według uznania Sądu oraz nakazanie rozpoznania wniosku strony skarżącej, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zdaniem Stowarzyszenia, nie ulega wątpliwości, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a przy tym wnioskowane dokumenty zawierają informacje publiczne. O tym, że bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa przesądza powoływanie się przez organ na przepisy, które nie mają dla sprawy najmniejszego znaczenia. Zdaniem strony czynione jest to jedynie po to, aby przedłużyć postępowanie. Regulacja zawarta w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy bowiem "sposobu lub formy" udostępnienia informacji publicznej a nie zakresu udostępnianej informacji. Jeśli organ twierdzi, że jakieś fragmenty wnioskowanych dokumentów nie stanowią informacji publicznej to powinien te dokumenty udostępnić, dbając jedynie o ochronę prywatności, wydając w odpowiednim zakresie decyzję odmowną. Tymczasem organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia.
W odpowiedzi na skargę Polski Związek Łowiecki w W. wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że Zarząd Okręgowy nie jest podmiotem, którego działanie lub bezczynność mogłyby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Skierowanie skargi na bezczynność przeciwko Zarządowi Okręgowemu PZŁ w S. jest niedopuszczalne z uwagi na brak zdolności sądowej. Z tego względu, Polski Związek Łowiecki przekazał odpowiedź na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zaś - zgodnie z oznaczeniem wynikającym ze skargi - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 375/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, wskazując, że z uwagi na treść art. 13 § 2 p.p.s.a. Sąd ten jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w S.. Opisane wyżej postanowienie uprawomocniło się z dniem 7 grudnia 2024 r.
W piśmie z dnia 4 lutego 2025 r. Polski Związek Łowiecki wniósł o odrzucenie skargi, jeżeli została potraktowana przez WSA w Szczecinie jako skarga "nowa" lub jej oddalenie, jeżeli jest to skarga przekazana przez WSA w Warszawie do WSA w Szczecinie. Jednocześnie podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r., zgodnie z którym informacje objęte wnioskiem z 27 marca 2024 r. nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się bezpośrednio do wykonywania zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa ani do gospodarowania mieniem publicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2022 r., poz. 902 dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy – wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Powołana ustawa stanowi rozwinięcie i realizację konstytucyjnej oraz konwencyjnej zasady obywatelskiego dostępu do informacji publicznej, według której informacja publiczna jest jawna i dostępna, poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższego przepisu, nie budzi wątpliwości, że Polski Związek Łowiecki, Zarządy Okręgowe Polskiego Związku Łowieckiego, jak też Koła Łowieckie są podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej.
Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1082), Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza natomiast ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 Prawa łowieckiego). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią zaś własność Skarbu Państwa (art. 2 Prawa łowieckiego).
Na podstawie art. 34 Prawa łowieckiego ustawodawca przekazał PZŁ szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej; troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych; realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.
Wymienione zadania mają charakter publiczny. W świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, PZŁ wykonuje zatem m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 190/14, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 32/14, wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3277/15; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zadania te, na podstawie art. 32a ust. 1 pkt 8 Prawa łowieckiego, wykonują także Zarządy Okręgowe, jako organy strukturalne PZŁ.
Zgodnie z § 98 Statutu PZŁ, do kompetencji Zarządu Okręgowego należy m.in.: nadzór nad kołami mającymi siedzibę na terenie okręgu i członkami niezrzeszonymi w kołach łowieckich zgodnie z właściwością określoną w § 5 ust. 3; realizowanie uchwał właściwych organów Zrzeszenia; zarządzanie, w ramach udzielonych pełnomocnictw, funduszami i majątkiem Zrzeszenia pozostającymi w dyspozycji okręgu; opiniowanie projektów podziału obszaru województwa na obwody łowieckie i zmian granic tych obwodów w granicach okręgu; nadzór nad prowadzeniem gospodarki łowieckiej na terenie obwodów łowieckich położonych na terenie okręgu; współdziałanie z właściwymi organami administracji rządowej i samorządowej w realizacji zadań zlecanych, w ramach obowiązującego prawa; współpraca z terenowymi organami administracji rządowej i samorządowej, właściwymi regionalnymi dyrekcjami Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz organizacjami społecznymi w zakresie łowiectwa, ochrony przyrody i ochrony środowiska; inspirowanie porozumień i tworzenie wspólnych przedsięwzięć z administracją terenową Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, w tym w zakresie tworzenia rejonów hodowlanych.
Do kompetencji Zarządu należy poza tym: wydawanie niezbędnych zarządzeń i instrukcji; prowadzenie monitoringu zwierzyny oraz rejestru łowieckich trofeów medalowych. Z § 120 Statutu PZŁ wynika zaś, że zrzeszenie może otrzymywać dotacje według zasad określonych w odrębnych przepisach, co oznacza, że w tym zakresie dysponuje środkami publicznymi. Tym samym, w świetle przepisów Prawa łowieckiego, ze względu na publiczny charakter realizowanych zadań, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., Zarząd Okręgowy PZŁ jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej.
Jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2917/15, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 242/17 - publ. CBOSA).
W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji Zarządu Okręgowego PZŁ bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten Zarząd w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te bowiem kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, co oznacza, że pozostałą materię, a contrario, uznać należy za dane niebędące informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W świetle powyższego uznać należy, że żądane przez stronę skarżącą uchwały Zarządu Okręgowego PZŁ podjęte w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 25 marca 2024 r., sprawozdania z działalności Zarządu Okręgowego za lata gospodarcze 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023, a także zestawienia danych sprawozdawczości łowieckiej od 2020 r. do 2023 r. za lata gospodarcze 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 mogą zawierać informacje mieszczące się w zakresie rzeczowym pojęcia informacji publicznej, o ile zawierają w swej treści informacje dotyczące realizacji przez ten Zarząd zadań publicznych. W kontekście gospodarki finansowej PZŁ dodatkowo wskazać należy, że udostępnieniu podlegają informacje dotyczące dotacji z funduszy publicznych przeznaczonych na realizację określonych zadań publicznych oraz odnoszące się do innych środków finansowych lub majątkowych ze źródeł publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym.
Powyższe przesądza, że Zarząd Okręgowy PZŁ, otrzymawszy wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązany był rozpatrzyć go zgodnie z przepisami u.d.i.p. W tym zakresie powinien dokonać jego indywidualnej i wnikliwej oceny w celu ustalenia, czy objęte nim informacje istotnie mają charakter informacji publicznej, a następnie powinien podjąć odpowiednie czynności, w tym ewentualnie poinformować wnioskodawcę, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej.
Przepisy u.d.i.p. rozróżniają bowiem prostą informację publiczną oraz informację publiczną przetworzoną. Informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada. Natomiast informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy. Informacja przetworzona to zatem taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego. O ile dostęp do informacji publicznej prostej ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Stosownie do okoliczności faktycznych, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 - ust. 2b u.d.i.p. lub wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
Niewątpliwie nieprawidłowym działaniem było domaganie się od strony precyzyjnego określenia interesujących ją informacji w zakresie podlegającym udostępnieniu w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Strona jednoznacznie określiła jakich uchwał i sprawozdań oraz zestawień się domaga. Natomiast rolą organu było zbadanie czy możliwe jest udostępnienie tych informacji w pełnym zakresie, a jeśli nie to w jakiej części mogą być udostępnione, ewentualnie które konkretnie stanowią informację przetworzoną. Z pewnością nie stanowi prawidłowego wypełnienia obowiązku w omawianym zakresie domaganie się od strony, która przecież nie zna treści uchwał czy sprawozdań, by to ona zdecydowała, która z informacji jest informacją przetworzoną.
Słusznie też podnosi strona skarżąca, że jeżeli organ nie wskazuje na ograniczenia co do samej formy czy sposobu udostępnienia informacji to przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. nie będzie miał zastosowania. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
Z pisma organu z dnia 8 kwietnia 2024 r. nie wynika, by udostępnienie informacji w formie wskazanej przez wnioskodawcę było niemożliwe. Nie wyjaśnia też z jakich względów zamierza udzielić informacji poprzez podanie danych wynikających z dokumentów nie zaś samych dokumentów.
Zaznaczenia wymaga, że na podstawie art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) oraz w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (art. 5 ust. 2a u.d.i.p.), czy w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (art. 5 ust. 2b u.d.i.p.). Jeżeli jednak żądane informacje publiczne podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w tym zakresie. Ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 ustawy, nie powoduje bowiem zmiany charakteru informacji, jako publicznej. Jeżeli natomiast jakaś informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić i wskazać, jakie informacje i na jakiej podstawie podlegają ochronie. Brak wydania w tym zakresie stosownej decyzji odmownej skutkuje bezczynnością.
Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia żądanej informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź o umorzeniu postępowania, ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w trybie ustawy.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku – art. 13 u.d.i.p.
W rozpoznawanej sprawie, podmiot zobowiązany, w ustawowym 14-dniowym terminie, co prawda wystosował pismo do wnioskodawcy jednak nie zawierało ono stosownej odpowiedzi na żadne z pytań zawartych w punktach 1, 2 i 4 wniosku.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Zarząd Okręgowy PZŁ do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 27 marca 2024 r. w zakresie jego punktów: 1, 2 i 4.
Organ rozpoznając wniosek, kierując się przedstawionymi powyżej wskazówkami Sądu, powinien w pierwszej kolejności rozważyć, które z żądanych uchwał, zestawień i sprawozdań zawierają informacje dotyczące realizacji przez Zarząd Okręgowy PZŁ zadań publicznych, a zatem zawierają informację publiczną, a następnie rozważyć, czy żądane informacje stanowią informację prostą, czy przetworzoną, a tym samym, czy zachodzi potrzeba wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie powinna znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji, wydanej w trybie art. 16 u.d.i.p.
W ocenie Sądu, zaistniała bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować - i niejednokrotnie powodują - wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania.
Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle.
Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące"", to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie.
W niniejszej organ podjął działania w zakresie punktów 1, 2 i 4 wniosku w przewidzianym przepisami terminie, jednak okazały się ona niewystarczające. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy.
Natomiast w zakresie punktu 3 tego wniosku organ udzielił stosownej odpowiedzi na pytanie, wskazując, że Zarząd Okręgowy PZŁ w S. nie dokonuje w swojej działalności darowizn przy wykorzystaniu środków publicznych.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w części dotyczącej punktów 1, 2 i 4 wniosku strony skarżącej z dnia 27 marca 2024 r., na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Natomiast w pozostałym zakresie – z przyczyn, po których była mowa powyżej – Sąd w pkt III sentencji wyroku skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika – [...] zł oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.