I SAB/Op 68/24

I SAB/Op 68/24 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2024-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Remigiusz Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Zwrócono uiszczony wpis
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 769
art. 112a ust. 1,
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
Dz.U. 2024 poz 167
art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 42 ust. 3a, ust. 5a, ust. 8 i ust. 11 pkt 1-4,  art. 100d ust. 1-4
Ustawa z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojny na terytorium tego państwa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 30 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Y. na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym dnia 24 sierpnia 2023 r., P. Y. (zwany dalej "wnioskodawcą", "stroną", "skarżącym"), obywatel Ukrainy, zwrócił się do Wojewody Opolskiego (zwanego dalej "organem", "Wojewodą") o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. strona wniosła w trybie art. 37 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.", do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, ponaglenie na niezałatwienie przez Wojewodę Opolskiego sprawy w terminach, o których mowa w art. 35 i art. 36 k.p.a., ani w terminie przewidzianym w przepisach szczególnych.
W skardze z 17 czerwca 2024 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, P. Y. zarzucił Wojewodzie bezczynność w opisanej wyżej sprawie, skutkującą naruszeniem przez organ przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 114 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2024 r. poz. 769).
Odpowiadając na skargę i wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, Wojewoda Opolski podkreślił, iż w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego zastosowanie znajdują przepisy art. 100c i art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 167 ze zm.), dalej jako "ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy".
Organ wyjaśnił, że w dniu 24 sierpnia 2023 r. wpłynął do niego wniosek P. Y. o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności. Wniosek ten zawierał braki formalne, których uzupełnienie nastąpiło w dniu 6 marca 2024 r., to jest już w okresie spoczywania terminów określonych w art. 100 c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Następnie w dniu 12 kwietnia 2024 r. wpłynęło ponaglenie złożone przez skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu. Pismem z dnia 13 maja 2024 r. organ pozostawił przedmiotowe ponaglenie bez rozpoznania na podstawie art. 37 § 3a k.p.a., jako wniesione przed upływem terminu do załatwienia sprawy.
Kolejno w toku sprawy cudzoziemiec złożył w dniu 10 czerwca 2024 r. skargę w trybie art. 227 k.p.a. na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Organ uznał tę skargę pismem z dnia 10 lipca 2024 r. za bezzasadną, opierając się na ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym prawidłowego stosowania regulacji wynikających ze spoczywania terminów (art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy).
W dniu 19 czerwca 2024 r. do organu wpłynęła skarga P. Y. z dnia 17 czerwca 2024 r. skierowana do WSA w Opolu na bezczynność w sprawie z wniosku cudzoziemca o zezwolenie na pobyt czasowy. Strona wniosła w skardze o zobowiązanie organu do wydania decyzji, będącej odpowiedzią na jego wniosek, w terminie 14 dni, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu kwoty pieniężnej w wysokości 22.726,24 zł, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wniosku z dnia 24 sierpnia 2023 r., ponaglenia z dnia 10 kwietnia 2024 r., skargi z dnia 6 czerwca 2024 r. Ponadto do organu w dniu 10 czerwca 2024 r. wpłynęły niekompletne dokumenty do akt sprawy (po uprzednim wezwaniu organu – pismo z 13 maja 2024 r., odebrane w dniu 6 czerwca 2024 r.), które są niewystarczające, aby zakończyć ww. postępowanie.
W ocenie organu skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", zwłaszcza wobec postanowień art. 100 c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Na mocy tych przepisów w okresie od 15 kwietnia 2022 r. do 30 września 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W okresie tym nie stosuje się przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie, jak również nie wymierza się organowi grzywny, ani nie zasądza od niego na rzecz skarżących sum pieniężnych za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (ust. 3 pkt. 1-2). Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie lub ich dokonywanie z opóźnieniem w ww. okresie nie może stanowić podstawy wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przelękłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (ust. 4).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie była bezczynność Wojewody Opolskiego w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Na podstawie ustawy o cudzoziemcach sprawa dotycząca udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy jest sprawą z zakresu administracji publicznej, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej (art. 112a ust. 1 przywołanej ustawy), a zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. podlega kognicji sądów administracyjnych, a sąd może – co do zasady – badać bezczynność organu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Co do zasady, zgodnie z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Należy jednak zaznaczyć, że z dniem 1 stycznia 2023 r. wszedł w życie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 185) i został następnie zmieniony ustawą z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie nazw uczelni służb państwowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1088), a także ustawą z dnia 9 lutego 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 232) oraz ustawą z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 854).
Przepis art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w aktualnym brzmieniu, przewiduje, że w okresie do dnia 30 września 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
- w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne (art. 100d ust. 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy).
Zgodnie z art. 100d ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy).
Przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wprowadziły, ze względu na szczególną sytuację wewnętrzną i zewnętrzną kraju związaną z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, istotne modyfikacje i ograniczenia w zakresie terminu załatwienia wymienionych w nim spraw (w tym spraw dotyczących udzielania cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy) oraz możliwości korzystania ze środków zaskarżenia (w tym wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności organu lub przewlekłości postępowania), w stosunku do reguł wynikających z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane przepisy stanowią zatem lex specialis w stosunku do przepisów art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a. Przepis szczególny ma zaś pierwszeństwo w stosowaniu przed regułami ogólnymi, zgodnie z zasadą "lex specialis derogat legi generali". W związku z tym, że w przepisie art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie wskazano okresu, w którym termin na załatwienie sprawy nie rozpoczyna swojego biegu, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, należy przyjąć, że datą początkową okresu wskazanego w art. 100d ust. 1 ww. ustawy jest dzień 1 stycznia 2023 r. – data wejścia w życie art. 100d tej ustawy, zaś datą końcową jest dzień 30 września 2025 r. Z przepisu art. 100d ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wynika, że przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie do powiadamiania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie stosuje się, jeżeli organy w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2025 r. dopuściły się bezczynności oraz były zobowiązane do powiadamiania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie. W konsekwencji tylko w takim przypadku organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (art. 100d ust. 3 pkt 2 ww. ustawy).
Taką wykładnię art. 100d ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy potwierdza ust. 4 tego artykułu, zgodnie z którym zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Oznacza to, że ustawodawca przyjął, że organ nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji z tytułu opóźnień w rozpoznaniu sprawy powstałych w okresie między 1 stycznia 2023 r. a 30 września 2025 r. z powodu masowego napływu do Polski obywateli Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym rozpoczętym 24 lutego 2022 r. Taką wykładnię przypisu art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy (analogicznego do art. 100d, tyle że odnoszącego się do okresu bezczynności organu od 1 kwietnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.) przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 510/23 oraz w wyrokach z 7 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1/23; z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2385/22; z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2342/22; z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2382/22; z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1878/22; z 5 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2744/22; z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2514/22; z 6 września 2023 r., sygn. akt II OSK 2504/22. Wszystkie wymienione wyżej orzeczenia są wszystkie dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd w rozpoznawanej sprawie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.
Reasumując dotychczasowe rozważania, sąd uznał, że od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2025 r. organ administracji nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tytułu opóźnień w rozpoznaniu sprawy z uwagi na treść przepisu art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 24 sierpnia 2023 r., tj. w okresie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. W sytuacji, gdy w wymienionym artykule jest mowa o tym, że w okresie do 30 września 2025 r. bieg terminu na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy nie rozpoczyna się (art. 100d ust. 1), przepisy o bezczynności organu w tym okresie nie mają zastosowania (art. 100d ust. 3) oraz że zaprzestanie czynności przez organ lub ich dokonywanie z opóźnieniem nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących przewlekłości (art. 100d ust. 4), oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w takiej sprawie od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2025 r. Wniesiona skarga dotyczy bowiem zaniechania organu administracji w rozpoznaniu sprawy w wymienionym okresie, zaś organ z uwagi na treść art. 100d, nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tym związanych. W związku z czym skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W ocenie sądu art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy ma zastosowanie nie tylko do obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ale także do pozostałych obywateli Ukrainy, a więc również takich, którzy przyjechali do Polski bez związku z działaniami wojennymi na terytorium tego kraju, a zatem także do skarżącego, uzyskał on bowiem zezwolenie na pobyt czasowy do dnia 1 września 2023 r. na podstawie decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 26 maja 2021 r., a zatem przed 24 lutego 2022 r. Wskazuje na to analiza całości uregulowań ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy.
Faktem jest, że przepisy art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy określają zakres podmiotowy tej ustawy. W przepisach tych stwierdzono, że ustawa reguluje pobyt obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi na terytorium tego państwa (art. 1 ust. 1). Reguluje także pobyt nieposiadających obywatelstwa ukraińskiego małżonka obywatela Ukrainy, małoletniego dziecka obywatela Ukrainy oraz małoletniego dziecka małżonka obywatela Ukrainy – o ile przybyli oni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa i nie są obywatelami polskimi ani obywatelami innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej (art. 1 ust. 2).
Analiza pozostałych przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wskazuje jednak, że zawiera ona także regulacje dotyczące sytuacji prawnej pozostałych obywateli Ukrainy, czyli takich, którzy nie przybyli na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi. Świadczą o tym chociażby regulacje zawarte w art. 42 tej ustawy, dotyczące przedłużenia okresów legalnego pobytu obywateli Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 42 ust. 3a ww. ustawy przewiduje przedłużenie z mocy prawa okresu ważności wizy obywatela Ukrainy do dnia 30 września 2025 r., jeżeli ostatni dzień okresu pobytu obywatela Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej przypada w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. W przepisie art. 42 ust. 5a ww. ustawy przewidziano przedłużenie z mocy prawa zezwolenia na pobyt czasowy obywatela Ukrainy do dnia 30 września 2025 r., jeżeli ostatni dzień okresu ważności tego zezwolenia przypada po 24 lutym 2022 r. Podobne przedłużenie z mocy prawa do dnia 30 września 2025 r. dotyczy okresów ważności kart pobytu, polskich dokumentów tożsamości cudzoziemca oraz dokumentów "zgoda na pobyt tolerowany" wydanych obywatelom Ukrainy, jeżeli ostatni dzień okresu ważności takiego dokumentu przypada w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. (art. 42 ust. 8 ww. ustawy). Z mocy prawa uznano za legalny pobyt do dnia 30 września 2025 r. obywatela Ukrainy na terytorium Polski na podstawie dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 11 pkt 1-4 ustawy, jeżeli ostatni dzień dopuszczalnego okresu pobytu przypada w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. (art. 42 ust. 11 ww. ustawy).
Wymienione przepisy wskazują zatem, że ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa reguluje także sytuację prawną obywateli Ukrainy, którzy nie przybyli na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi na terytorium Ukrainy. Zatem ustawa pomocowa zawiera regulacje dotyczące wszystkich obywateli Ukrainy przebywających na terytorium Polski, zarówno tych, którzy przybyli w związku z konfliktem zbrojnym w Ukrainie, jak i tych, którzy przyjechali do Polski bez takiego związku i nie ma żadnych uzasadnionych przyczyn dla przyjęcia poglądu, że przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy należy stosować tylko do obywateli Ukrainy przybyłych na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi. Skoro ustawa ta przewiduje pewne przywileje i udogodnienia prawne dla wszystkich obywateli Ukrainy przebywających w Polsce, to nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla stosowania art. 100d tylko do pewnej grupy obywateli Ukrainy, a mianowicie tych, którzy przybyli na terytorium Polski w związku z konfliktem zbrojnym na terenie Ukrainy. Sąd uznał zatem, że przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie do wszystkich obywateli Ukrainy przybyłych na teren RP bez względu na przyczynę tego przyjazdu.
Reasumując sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, dotyczy bowiem bezczynności Wojewody Opolskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2025 r., czyli w czasie obowiązywania regulacji z art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzucił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia.