I SAB/Op 60/25

I SAB/Op 60/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka
Remigiusz Mazur
Tomasz Judecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 134 par. 1, art. 149 par. 1 i par. 1a, art. 151, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 54 par. 1a, art. 46 par. 1 pkt 4 i par. 2a, art. 232 par. 1 pkt 1, art. 187 par. 2, art. 269 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 16 ust. 1 i ust. 2, art. 14, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Związku Zawodowego P. we W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
[...] Związek Zawodowy P. we W. (zwany dalej: "stroną skarżącą"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (zwanego dalej: "organem"), dotyczącą nieudostępnienia informacji publicznej.
Strona skarżąca, wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2025 r., przekazanym drogą elektroniczną, zwróciła się z prośbą o udostępnienie informacji publicznych w zakresie osiągniętych mnożników wynagrodzeń zasadniczych pracowników cywilnych zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu w podziale na następujące wielkości: komórkę organizacyjną/dział/referat wg symbolu; stanowisko; wysługę lat; obszaru (I, II, III), w którym znajduje się komórka organizacyjna; datę ostatniego awansu ze skutkiem finansowym; posiadanego mnożnika kwoty bazowej; minimalnego mnożnika dla danego stanowiska w danym obszarze; minimalnego mnożnika dla danego stanowiska w danym obszarze; różnicę w stosunku do minimalnego mnożnika. Poprosiła o przekazanie informacji w programie Excel lub podobnym programie edytowalnym, według stanu na dzień 1 kwietnia 2025 r., w tabeli według wzoru wskazanego we wniosku i na podany adres poczty elektronicznej.
Odpowiadając na powyższy wniosek, za pomocą poczty elektronicznej, pismem z dnia 18 kwietnia 2025 r., organ przesłał stronie informację.
Odnosząc się do powyższej odpowiedzi strona, pismem z dnia 6 maja 2025 r., skierowanym do organu, podkreśliła m.in., że "odpowiedź nie wypełnia zapytania (...) odnosi się bowiem do wyłącznie do przedziałów w jakich znajdują się obecnie mnożniki wynagrodzenia zasadniczego w poszczególnych komórkach, nie pokazuje konkretnych mnożników poszczególnych pracowników zatrudnionych w danej komórce w IAS w Opolu, o które to dane wnioskowaliśmy". Oświadczyła, że podtrzymuje swój wniosek z 8 kwietnia 2025 r. w zakresie żądanych danych "(...) dla poszczególnych pracowników cywilnych zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu".
Strona wniosła do tut. Sądu, drogą elektroniczną, skargę z dnia 2 lipca 2025 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśniła, że w dniu 8 kwietnia 2025 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie osiągniętych mnożników wynagrodzeń zasadniczych pracowników cywilnych zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu. W odpowiedzi z 18 kwietnia 2025 r. organ przekazał skarżącej informację dotyczącą wyłącznie przedziałów w jakich znajdują się obecnie mnożniki wynagrodzenia zasadniczego w poszczególnych komórkach, nie pokazując konkretnych mnożników poszczególnych pracowników zatrudnionych w danej komórce w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu, o które to dane skarżąca wnioskowała. Skarżąca wyjaśniła, że pismem z 6 maja 2025 r. wezwała ponownie organ do prawidłowego wypełnienia pierwotnego wniosku z dnia 8 kwietnia 2025 r., które to pismo pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.
Skarga została wniesiona drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty e-mail, na skrzynkę sekretariatu organ (k. 29 akt sądowych). Przekazany do Sądu, przez organ, wydruk skargi nie zawierał podpisu elektronicznego (k. 2 akt sądowych).
Skarga w formie, w jakiej została wniesiona, tj. z podpisem elektronicznym strony (k. 32, 47 - 48 akt sądowych), została przekazana do Sądu w terminie późniejszym: przez organ (k. 30 i 32 akt sądowych) - w reakcji na wezwanie Sądu (k. 23 akt sądowych) oraz przez pełnomocnika strony - przy jego piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2025 r. przesłanym bezpośrednio do Sądu drogą elektroniczną przez e-PUAP (k. 33 poz. 6 akt sądowych). Pełnomocnik strony w piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2025 r. podkreślił nadto, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 kwietnia 2025 r. dotyczył konkretnych mnożników osiągniętych przez poszczególnych pracowników zatrudnionych w danej komórce w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu.
W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie. Skarga nie czyni, bowiem - w ocenie organu - zadość sposobowi wniesienia, oraz wymogom formalnym skargom określonym w art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 46 § 2a p.p.s.a., art. 54 § 1 i 1a p.p.s.a. Z ostrożności procesowej wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bo udostępnił żądaną informację pismem z 8 kwietnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, ale z innych powodów niż wskazane przez organ.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej zwanej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłanką taką jest, m.in.: niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia choćby jednej z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W pierwszej kolejności - wobec stanowiska organu wskazanego w odpowiedzi na skargę i wniosku o odrzucenie skargi - rozważenia wymagała kwestia dopuszczalności rozpoznania wniesionej w niniejszej sprawie skargi w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem zwykłej poczty elektronicznej.
Zgodnie z art. 54 § 1a p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Funkcję elektronicznej skrzynki podawczej organu i sądu administracyjnego pełni elektroniczna Platforma Usług Administracji Publicznej (e-PUAP), czyli ogólnopolska platforma teleinformatyczna służąca do komunikacji obywateli i przedsiębiorców z jednostkami administracji publicznej w ujednolicony, standardowy sposób.
Z tego punktu widzenia pierwotnie skarga z dnia 2 lipca 2025 r. wniesiona została do Sądu rzeczywiście nieprawidłowo, bo za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z wykorzystaniem zwykłej poczty e-mail, na zwykłą skrzynkę sekretariatu tego organ (k. 29 akt sądowych).
Mając jednak na uwadze to, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej sposobem komunikacji z organem jest dopuszczona forma zwykłej poczty elektronicznej oraz, że skarga na bezczynność w jej udostępnieniu, w formie w jakiej została wniesiona, tj. z podpisem elektronicznym strony (k. 32, 47 - 48 akt sądowych), została przekazana do Sądu w terminie późniejszym: przez sam organ (k. 30 i 32 akt sądowych) - w reakcji na wezwanie Sądu (k. 23 akt sądowych) oraz przez pełnomocnika strony - przy jego piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2025 r., przesłanym bezpośrednio na elektroniczną skrzynkę podawcza e-PUAP tut. Sądu (k. 33 akt sądowych), orzekający w sprawie skład Sądu uznał, że wskazana wadliwość nie uzasadniała jej odrzucenia z tego powodu.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z § 2a tego przepisu, w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Wymóg ten dotyczy także właściwego podpisania skargi do sądu administracyjnego.
Sąd przyjął, że w niniejszej sprawie skarga została podpisana prawidłowo. Dokument został bowiem podpisany przez statutowego przedstawiciela skarżącej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, który co istotne, pozwala na jednoznaczną identyfikację podmiotu wnoszącego skargę.
W ocenie Sądu, w realiach tej konkretnej sprawy, nierozpoznanie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, złożonej za pośrednictwem skarżonego organu w formie dokumentu elektronicznego, spowodowane wyłącznie czysto formalnymi okolicznościami, związanymi ze sposobem jej wadliwego wniesienia poprzez pocztę mailową (honorowaną w korespondencji stron z organami administracji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej), zamiast przez platformę internetową e-PUAP (czyli Elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej wymaganą w korespondencji z sądami administracyjnymi), w przypadku prawidłowego opatrzenia skargi podpisem elektronicznym (k. 32, 47 - 48 akt sądowych) i jej późniejszego przesłania bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP tut. Sądu (k. 33 akt sądowych), stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej gwarancji prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP).
Podobne, choć nie identyczne stanowisko i w innych rodzajowo sprawach, zostało wyrażone w postanowieniach NSA (z 17 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1176/25 i z 24 września 2025 r., I FSK 1395/25), na gruncie regulacji z wykorzystaniem usługi e-Doręczenia przewidzianej w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045).
Z kolei poglądy prawne wyrażone w wyrokach sądów administracyjnych, wskazanych w piśmie procesowym organu z dnia 18 września 2025 r. (k. 36 akt sądowych), nie przystają do realiów rozpoznawanej sprawy. Po pierwsze żaden z nich nie dotyczy sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Po drugie żaden nie dotyczy szczególnej sytuacji procesowej, w której skarga, w takiej właśnie sprawie, opatrzona podpisem elektronicznym strony, pierwotnie wniesiona wadliwie (bo nie do elektronicznej skrzynki podawczej organu), została następnie przesłana bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP tut. Sądu (jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie). Judykaty te nie dowodzą zatem istnieniu podstaw do odrzucenia skargi strony jako niedopuszczalnej.
Sąd zaznacza, że uzasadnienia wyroków wydanych w sprawach sygn. akt: II SAB/Wr 356/25 i II SAB/Wr 293/25, wbrew temu co pisze organ, nie są dostępne w bazie CBOSA. Sąd nie wie jaki pogląd prawny został w ich uzasadnieniu wyrażony.
Reasumując Sąd nie podziela stanowiska reprezentowanego przez organ. Skarga podlega jednak odrzuceniu ale z innych przyczyn.
Przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi - w ocenie Sądu - okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym organ, pismem z dnia 18 kwietnia 2025 r. (wysłanym w tym samym dniu) zakończył już postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 8 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organ udzielił jej odpowiedzi na zadane pytania, co wynika z zestawienia zadanych pytań i udzielonych na nie odpowiedzi. Okoliczność udzielenia odpowiedzi pismem z 18 kwietnia 2025 r. potwierdziła w skardze również sama strona.
Zdaniem skarżącej, organ pismem z 18 kwietnia 2025 r., niewystarczająco odpowiedział na jej wniosek z 8 kwietnia 2025 r. Strona wezwała zatem organ, pismem z 6 maja 2025 r., do prawidłowego wypełnienia jej pierwotnego wniosku z 8 kwietnia 2025 r. o dane "dla poszczególnych" pracowników.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że w sprawie o udostępnienie informacji publicznej nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej zwanej dalej: u.d.i.p., który to przepis nie znajduje jednak w sprawie niniejszej zastosowania. Z tego powodu każde pismo, stanowiące - w ocenie podmiotu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej - uzupełnienie lub sprecyzowanie wniosku pierwotnego, lecz prowadzące do zmodyfikowania zadanego pytania lub żądania, jest nowym wnioskiem o udzielenie informacji, który podlega odrębnemu rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p.
W ocenie Sądu nie jest możliwa modyfikacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Modyfikacja taka w istocie oznacza zmianę przedmiotu postępowania jakim jest informacja o określonej treści. W przypadku udostępniania informacji publicznej na wniosek, to wnioskodawca określa zakres żądanych danych, a ich udostępnienie następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej nie jest jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, a jedynie do wydanej decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Jednocześnie wystąpienie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie jest ograniczone żadnym terminem. W razie zmiany zakresu żądanej informacji, (co w istocie oznacza zmianę przedmiotu postępowania, a nie jedynie modyfikację poprzedniego wniosku), konieczne jest złożenie nowego wniosku, który powinien być skierowany do dysponenta informacji. Zmodyfikowanie wniosku powoduje, że zmianie ulega informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca i w takiej sytuacji miarodajna kontrola stanowiska pierwotnie zajętego przez dysponenta informacji nie byłaby możliwa (wyrok NSA z 18 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 1344/21).
Z powyższego powodu, poza zakresem przedmiotowym sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na bezczynność Burmistrza w kwestii załatwienia wniosku z 8 kwietnia 2025 r., pozostaje problem jego podtrzymania, czy wezwania do jego prawidłowego wypełnienia, dokonane kolejnym pismem z 6 maja 2025 r. Sąd może się odnieść do zagadnienia bezczynności organu w załatwieniu wniosku strony o udzielenie informacji z 8 kwietnia 2025 r. o treści w nim obiektywnie wyartykułowanej, zestawiając to żądanie z informacją udzieloną pismem organu z 18 kwietnia 2025 r., a nie z żądaniem wskazanym w jej kolejnym piśmie z 6 maja 2025 r.
Sąd miał przy tym na uwadze, że wniesienie skargi na bezczynność, po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19). Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania. Przywołana wyżej uchwała 7 sędziów NSA wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność w sprawach załatwianych aktami lub czynnościami organu administracji publicznej innymi niż decyzje, lecz objętymi kognicją sądów administracyjnych, to jest także do skargi wniesionej na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Uchwała składu 7 sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), a ponadto ma ona ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi NSA.
Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej uchwale i jest nim związany. Wskazana uchwała ma zastosowanie również do spraw z zakresu udostępniania informacji publicznej. Wyjaśnić należy, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W formie zwykłego pisma informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje - ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też o tym, że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
W związku z tym Sąd wyjaśnia, że choć wymieniona uchwała z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, nawiązuje do zakończenia postępowania administracyjnego aktem ostatecznym, co nie miało miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy, to poparta została ogólnym spostrzeżeniem, że wydanie aktu w sprawie administracyjnej powoduje, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym. Istotą skargi na bezczynność jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1131/24, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23).
Zdaniem Sądu, na gruncie u.d.i.p. - nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uprzednio, uwzględniając wniosek, udostępni informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej, albo udzieli odpowiedzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej.
Odnosząc powyższe ogólne rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, przypomnieć trzeba, że strona wniosła skargę 2 lipca 2025 r., a zatem już po przekazaniu jej, w dniu 18 kwietnia 2025 r., odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 8 kwietnia 2025 r.
Sąd, przez rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź organu w aspekcie jej adekwatności do treści żądania sformułowanego przez wnioskodawcę i stwierdził, że organ udzielił stronie wyczerpującej odpowiedzi pismem z dnia 18 kwietnia 2025 r., w którym wskazał, żądane przez nią informacje. Podał bowiem osiągnięte mnożniki wynagrodzeń zasadniczych pracowników cywilnych zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu, w podziale na wskazane w dalszej części wniosku dane, według stanu na dzień 1 kwietnia 2025 r., w zestawieniu tabelarycznym, według wzoru wskazanego we wniosku. Taką informację organ przesłał stronie na podany adres poczty elektronicznej. Stanowiło to - w ocenie Sądu - załatwienie wniosku z 8 kwietnia 2025 r.
Sąd dostrzega, że zadane we wniosku z 8 kwietnia 2025 r. pytanie nie dotyczyło mnożników wynagrodzeń zasadniczych "dla poszczególnych" pracowników zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu jak twierdzi strona skarżąca: w piśmie z 6 maja 2025 r., w skardze wniesionej do Sądu i w dalszym piśmie procesowym z 18 sierpnia 2025 r. Takiego żądania (tj. udostępnienia danych w odniesieniu "dla poszczególnych" pracowników) nie zawiera jej pismo z 8 kwietnia 2025 r.
Powyższe oznacza, że w realiach rozpoznawanej sprawy, od dnia przekazania odpowiedzi nie istniał stan bezczynności, którego mogłaby dotyczyć skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku skarżącej w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje, bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 8 kwietnia 2025 r. zostało, zatem zakończone przez organ przed wniesieniem skargi, poprzez udzielenie odpowiedzi pismem z 18 kwietnia 2025 r. Sąd zauważa też, że organ odpowiedział na wniosek z 8 kwietnia 2025 r. bez zbędnej zwłoki i nie później niż z zachowaniem czternastodniowego (podstawowego) terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Powyższe okoliczności, w przekonaniu Sądu, uwzględniając stanowisko NSA wyrażone w powołanej wyżej uchwale, uzasadniają odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, z powodu braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia - rozumianego, jako bezczynność. Istniejąca przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej nie podlega usunięciu ze względu na załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej i zakończenie postępowania z wniosku złożonego w trybie przepisów u.d.i.p. Innymi słowy, skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jako wniesiona przez skarżącą już po udzieleniu przez organ wystarczającej odpowiedzi, czyli po zakończeniu postępowania przez skarżony organ, nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W istniejącym stanie sprawy organ, w dniu wniesienia skargi, nie pozostawał bezczynny w sprawie z wniosku skarżącej z 8 kwietnia 2025 r., zasadnie bowiem udzielił stronie wystarczającej odpowiedzi pismem z 18 kwietnia 2025 r. wysłanym za pomocą poczty elektronicznej. Organ nie był przy tym zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wydania takiego aktu administracyjnego (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
W sprawie nie jest natomiast sporne ani wątpliwe to, że Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także to, że żądana informacja należy do zakresu danych uznanych przez prawodawcę za informację publiczną (art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.).
W opisanym wyżej stanie sprawy Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl.