I SAB/Op 56/25

I SAB/Op 56/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Tomasz Judecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 35, art. 37 par. 1, art. 46 par. 1 pkt 4, par. 2 pkt 1 lit. a, par. 3, art. 49 par. 1, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1, par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 czerwca 2025 r. N. P. (dalej zwana skarżącą), reprezentowana przez radcę prawnego K. Z. oraz przez M. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została podpisana przez M. K. Jednocześnie, dołączono do niej pełnomocnictwo obejmujące umocowanie dla M. K. do reprezentowania skarżącej przed organami administracji publicznej oraz umocowanie dla radcy prawnego K. Z. do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I z dnia 17 lipca 2025 r., wezwano pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego K. Z. do wykazania, że M. K., który wniósł skargę w imieniu skarżącej jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., mogącym zostać ustanowionym pełnomocnikiem strony skarżącej, pod rygorem odmowy dopuszczenia M. K. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika strony skarżącej.
Jednocześnie Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego K. Z. do usunięcia braków formalnych skargi, przez oznaczenie miejsca zamieszkania skarżącej, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, złożenie do sprawy oryginału lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa obejmującego upoważnienie dla M. K. do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA w Opolu lub przed sądami administracyjnymi, a także podpisanie skargi lub przedłożenie podpisanego egzemplarza skargi w przypadku, gdy M. K. nie spełnia wymogu z art. 35 § 1 p.p.s.a. uprawniającego do bycia pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nadto, wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania, w której Okręgowej Izbie Radców Prawnych jest wpisany na listę radców prawnych oraz do wskazania numeru wpisu na tej liście, bez określania rygoru.
Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Ponadto, wezwano pełnomocnika skarżącego – radcę prawnego K. Z. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały przesłane jedną przesyłką pocztową i doręczone radcy prawnemu K. Z., do rąk upoważnionego pracownika A. R., w dniu 28 lipca 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 29 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt I SAB/Op 56/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały wyjaśniającej w sprawie o sygn. akt III OPS 2/25.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2026 r., sygn. akt I SAB/Op 56/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podjął zawieszone postępowanie.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej nie odpowiedział na wezwania sądowe. W sprawie nie uiszczono także wpisu od skargi, co potwierdza zapisek urzędowy z dnia 9 marca 2026 r. (k. 56 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, weryfikując czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
W kwestii wymogów formalnych skargi wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym art. 46 p.p.s.a. Powinna zatem zostać podpisana - stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, którym na zasadzie art. 35 p.p.s.a. może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). W skardze powinno znaleźć się również oznaczenie miejsca zamieszkania skarżącego, a w razie jego braku – adres do doręczeń skarżącego (art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Ponadto, na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie.
Dodatkowym warunkiem dopuszczalności skargi jest uiszczenie przez stronę stosownego wpisu, bowiem sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość powyższym wymaganiom formalnym i fiskalnym, pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia tych braków, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Niewątpliwym jest, że w przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 lipca 2025 r. Termin dokonania żądanych przez Sąd czynności upłynął zatem wraz z końcem 4 sierpnia 2025 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że choć skarga została podpisana przez oznaczonego jako jeden z pełnomocników skarżącej – M. K., Sąd dokonał wyboru i doręczył ww. wezwania radcy prawnemu K. Z. z uwagi na to, że przedłożone wraz ze skargą pełnomocnictwo zawierało umocowanie dla M. K. jedynie do działania przed organami administracji publicznej, a jednocześnie pełnomocnictwo procesowe zostało udzielone radcy prawnemu K. Z., który został w skardze również wskazany jako pełnomocnik strony skarżącej. Poza tym, zarówno z treści skargi jak i pełnomocnictw nie wynikało aby M. K. był jednym z podmiotów mogących być pełnomocnikiem stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a.
Sąd doręczył zatem wezwania ustanowionemu w sprawie prawidłowo profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wezwał przy tym radcę prawnego K. Z. do wykazania, że M. K. jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a. i przedłożenia udzielonego M. K. pełnomocnictwa procesowego bądź alternatywnie w przypadku, gdy M. K. nie spełnia wymogu z art. 35 § 1 p.p.s.a., do podpisania przez niego skargi lub nadesłania podpisanego przez niego egzemplarza skargi.
Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązków wynikających z wezwań, pełnomocnik nie odpowiedział na wezwania i nie dokonał wymaganych czynności w zakreślonym terminie. Zaistniały tym samym przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a.
W okolicznościach sprawy, tj. wobec nieusunięcia braków formalnych skargi i nieuiszczenia wpisu od skargi przez pełnomocnika strony skarżącej, przy jednoczesnym wykazaniu się przez niego właściwym pełnomocnictwem do działania w jej imieniu - Sąd nie miał obowiązku ponownego wzywania bezpośrednio strony skarżącej. Potwierdza to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt III OPS 2/25, w której stwierdzono, że: "Podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 powołanej ustawy".
W uchwale tej NSA rozstrzygnął sporną na gruncie orzecznictwa kwestię i uznał, że nie ma podstaw do bezpośredniego wzywania strony skarżącej do usunięcia braków skargi w sytuacji, gdy braki w wyniku wezwania nie zostały usunięte przez osobę, która nie przedstawiła pełnomocnictwa. Tym bardziej zatem uznać należy, że nie ma takich podstaw w przypadku, gdy braków formalnych i fiskalnych skargi nie usunął, na wezwanie Sądu, prawidłowo umocowany profesjonalny pełnomocnik.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.