I SAB/Op 138/25

I SAB/Op 138/25 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Aleksandra Sędkowska
Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Judecki
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1483
art. 33
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 par. 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 53 par. 2b, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 149 par. 1-2, art. 151,  art. 154 par. 6, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 2-5, ust. 3, art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i lit. f, pkt 3, pkt 4, pkt 5,  art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 17 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 37
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność P. Sp. z o.o. w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje P. Sp. z o.o. w N. do załatwienia wniosku P. C. z dnia 14 listopada 2025 r. 2) stwierdza, że P. Sp. z o.o. w N. dopuścił się bezczynności w sprawie oraz, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) dalej idącą skargę oddala, 4) zasądza od P. Sp. z o.o. w N. na rzecz strony skarżącej P. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej pismem z 29 grudnia 2025 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez P. C. (zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym) jest bezczynność spółki - P. Sp. z o.o. (zwanej dalej: Spółką lub organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 14 października 2025 r., przesłanym w tym samym dniu na adres e-mail organu: [...], skarżący zwrócił się w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: ustawa lub u.d.i.p., o udostępnienie informacji, dotyczącej stacji ładowania pojazdów elektrycznych znajdującej się w garażu podziemnym budynku przy ul. [...] w N., widocznej na załączonych zdjęciach (stanowisko oznaczone numerem [...]).
We wniosku sformułował następujące żądania:
1) wskazanie, czy stacja ta została zakupiona, wydzierżawiona, wynajęta, wypożyczona lub pozyskana w innej formie P. Sp. z o.o., a jeśli tak - w jakim okresie i na jakiej podstawie prawnej;
2) wskazanie, kto jest faktycznym właścicielem stacji ładowania - zarówno urządzenia, jak i ewentualnej infrastruktury towarzyszącej (okablowanie, przyłącza, montaż);
3) podanie źródła finansowania zakupu lub montażu tej stacji (ze środków własnych Spółki, dotacji, dofinansowania, środków unijnych, środków gminnych itp.) oraz wskazanie ewentualnej kwoty dofinansowania;
4) wskazanie wartości brutto inwestycji oraz dostawcy/wykonawcy;
5) wskazanie, w jakim celu stacja ma być wykorzystywana (np. do użytku służbowego, dla pracowników, mieszkańców, najemców, klientów itp.), a także na jakich zasadach możliwe jest lub będzie korzystanie z niej (np. odpłatnie, po wcześniejszym zgłoszeniu, poprzez aplikację, tylko dla określonej grupy użytkowników itp.) oraz czy stacja jest uruchomiona i czynna, czy pozostaje nieaktywna.
Skarżący wskazał, że wnosi o udostępnienie kopii umowy, faktury, protokołu odbioru oraz innej dokumentacji dotyczącej nabycia, montażu, dzierżawy lub użytkowania tej stacji ładowania.
Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący podał również, że wnosi o przekazanie odpowiedzi drogą elektroniczną na adres: [...].
W reakcji na powyższy wniosek Spółka udzieliła 27 listopada 2025 r., przesłaną na ww. adres e-mail, następującą odpowiedź:
ad. 1. Stacja ładowania jest elementem wyposażenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]. Zakup wyposażenia wchodził w zakres prac związanych z budową wymienionej nieruchomości;
ad. 2. Właścicielem stacji ładowania jest P. sp. z o.o.;
ad. 3. Wyposażenie w stację ładowania zostało sfinansowane w ramach kosztów całej inwestycji. Inwestycja finansowana była z Funduszu Dopłat, Rządowego Funduszu Rozwoju Mieszkalnictwa, kredytu z Banku Gospodarstwa Krajowego oraz partycypacji (wpłaty najemców);
ad. 4. Wykonawcą całej inwestycji w tym stacji ładowania była spółka M. Koszt zakupu i montażu zawarty był w kosztach całości inwestycji jako wyposażenie instalacji elektrycznych;
ad. 5. Stacja ładowania zamontowana została na potrzeby mieszkańców, udostępniana będzie odpłatnie. Aktualnie jest wyłączona ze względu na ilość pojazdów elektrycznych posiadanych przez mieszkańców;
ad. 6. Stacja ładowania nie była ani zamawiana osobno, ani finansowana osobno, ani też nie była odbierana jako osobny element wyposażenia obiektu.
Wnioskodawca stwierdzając, że udzielona odpowiedź nie czyni zadość jego żądaniu wezwał Spółkę do jej uzupełnienia. Wskazał, że przesłana odpowiedź nie zawierała podpisu, imienia, nazwiska ani stanowiska osoby, która ją sporządziła, co narusza art. 14 ust. 1 ustawy i czyni odpowiedź wadliwą formalnie. Podniósł, że odpowiedź anonimowa uniemożliwia ustalenie osoby odpowiedzialnej za jej treść. Zaznaczył, że odpowiedź nie obejmowała dokumentów wskazanych w punkcie 6 wniosku, mianowicie: umów, faktur, kosztorysów, protokołów odbioru, dokumentacji technicznej, dokumentacji powykonawczej oraz wszelkich dokumentów dotyczących zakupu, montażu i odbioru stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Jednocześnie wyjaśnił, że brak udostępnienia dokumentów bez wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 ustawy – jego zdaniem – oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego. Zaznaczył także, że nie udzielono szczegółowych informacji dotyczących wartości zakupu i montażu stacji ładowania, mimo że inwestycja została sfinansowana ze środków publicznych, środków Gminy N. oraz partycypacji mieszkańców (30% kosztów budowy). Dane te, jak podkreślił, stanowią informację publiczną i powinny zostać udzielone zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy.
Jednocześnie podniósł, że wskazane uzasadnienie wyłączenia stacji ładowania ("mała liczba pojazdów elektrycznych mieszkańców") nie ma wskazanej podstawy faktycznej.
Ponadto w piśmie tym wezwał do udostępnienia informacji: kto personalnie podjął decyzję o wyłączeniu stacji, kto personalnie ustalił liczbę pojazdów elektrycznych wśród mieszkańców, jakie dokumenty, notatki, protokoły lub zestawienia potwierdzają takie ustalenia, ile wniosków mieszkańców dotyczących korzystania ze stacji wpłynęło oraz jak zostały rozpatrzone.
Zaznaczył przy tym, iż z jego wiedzy wynika, że mieszkańcy posiadają pojazdy elektryczne oraz zgłaszali potrzebę korzystania ze stacji ładowania, co – jak stwierdził –pozostaje w sprzeczności z odpowiedzią.
Konstatując, wezwał organ do "udostępnienia podstawy prawnej i dokumentowej, na podstawie której odmówiono mieszkańcom dostępu do infrastruktury powstałej w ramach inwestycji realizowanej w systemie Społecznej Inicjatywy Mieszkaniowej, finansowanej z Funduszu Dopłat BGK, Rządowego Funduszu Rozwoju Mieszkalnictwa, kredytu BGK oraz partycypacji mieszkańców. Ograniczenie dostępu może naruszać zasady trwałości projektu i skutkować koniecznością zwrotu środków".
W podsumowaniu sformułował żądanie udostępnienia informacji:
a) czy miejsca garażowe są wynajmowane osobom spoza budynku, ile takich miejsc wynajęto, według jakiego cennika oraz na jakiej podstawie prawnej i regulaminowej odbywa się wynajem;
b) czy w którymkolwiek lokalu mieszkalnym prowadzone są jakiekolwiek formy działalności gospodarczej (min. działalność edukacyjna lub korepetycje), czy Spółka wydała na to zgodę oraz czy jest to zgodne z zasadami funkcjonowania SIM;
c) czy stacja posiada wydzielony licznik energii elektrycznej;
d) kto jest stroną umowy z dostawcą energii;
e) czy stacja pobiera energię z części wspólnych budynku;
f) kto ponosi koszty energii;
g) w jaki sposób rozliczany jest pobór energii przez urządzenie.
Końcowo zaznaczył, że wszystkie powyższe informacje znajdują się w posiadaniu Spółki i podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna.
Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Spółki, w której domagał się:
1) stwierdzenia, że P. Sp. z o.o. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 14 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej,
2) stwierdzenia, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3) zobowiązania P. Sp. z o.o. do udostępnienia wszystkich żądanych informacji publicznych i dokumentów w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku,
4) zasądzenia od P. Sp. z o.o. na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych,
5) wymierzenia, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie, w dacie orzekania Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: P.p.s.a., grzywny Prezesowi Zarządu P. Sp. z o.o., A. K., jako osobie odpowiedzialnej za dopuszczenie do bezczynności, udzielanie odpowiedzi pozornych oraz rażące naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W motywach skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania prezentując stanowisko w przedmiocie rodzaju i charakteru żądanych informacji. Stwierdził, że organ nie rozpoznał jego wniosku w sposób zgodny z prawem. Nie udzielił żądanych informacji, nie udostępnił żadnych dokumentów, nie wydał decyzji odmownej, a odpowiedzi ocenił jako: pozorne, ogólnikowe i niepełne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz, jako podmiotu obowiązanego, kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem przepisanych. Wyjaśnił, że argumentacja skarżącego opiera się na błędnej wykładni pojęcia informacji publicznej oraz na nieuprawnionym utożsamianiu prawa do informacji z prawem do uzyskania dokumentacji pozostającej w posiadaniu spółki prawa handlowego. Zdaniem spółki skarżący w sposób nieuprawniony rozszerza zakres obowiązków podmiotu zobowiązanego, żądając udostępnienia zbiorów dokumentów, w tym dokumentacji technicznej i wewnętrznej, które nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w ocenie organu znaczna część skargi nie dotyczy w istocie zarzutu bezczynności, lecz stanowi polemikę skarżącego z decyzją o wyłączeniu stacji ładowania pojazdów elektrycznych z użytkowania. Zdaniem organu ocena zasadności czy celowości tej decyzji nie może jednak stanowić przedmiotu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem Spółki niezadowolenie skarżącego z treści udzielonych odpowiedzi wynika w istocie nie z ich braku, lecz z faktu, że przedstawiony stan faktyczny oraz przyczyny wyłączenia stacji ładowania nie odpowiadają jego oczekiwaniom. Zarzut, jakoby odpowiedzi podmiotu obowiązanego miały "charakter opisowy", uznał organ za całkowicie chybiony, albowiem – jak stwierdził – "informacja publiczna z natury rzeczy ma charakter opisowy i polega na przekazaniu określonej treści odnoszącej się do spraw publicznych. Trudno bowiem wskazać inną dopuszczalną formę realizacji obowiązku informacyjnego w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda dostępu do informacji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Spółki w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 października 2025 r., złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej także w skrócie u.d.i.p.
Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Wyjaśnienia również wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, co zresztą nie było kwestionowane w sprawie, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym wspólnikiem Spółki jest Gmina N. posiadająca 100% udziałów. Wobec tego Spółka jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jej posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Kwestią zasadniczą w sprawie jest to czy udzielając odpowiedzi przesłanej 27 listopada 2025 r., na wskazany we wniosku adres e-mail Spółka zrealizowała powinność udzielenia odpowiedzi na wniosek kierowany do niej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak uznaje, czy wprost przeciwnie jak podnosi strona skarżąca.
W sporze tym – zdaniem Sądu – rację ma skarżący.
Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów. W myśl art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/04).
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. P. Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 4 - na podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Niespornym zdaniem Sądu powinno być i to, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Należy również zaznaczyć - na co zwraca uwagę orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyrok NSA z 13 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6628/21 i powołane w nim wyroki NSA) - specyfikę informacji publicznej i postępowania toczącego się na wniosek o jej udostępnienie oraz zróżnicowanych form zakończenia tego postępowania, które może być postępowaniem dwuetapowym. Zobowiązany do udostępnienia informacji podmiot może bowiem informację udostępnić w formie czynności materialno-technicznej (oświadczeniem wiedzy), poinformować, że żądanej informacji nie posiada lub wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy lub o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organy władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przy czym jak stanowi dalej ust. 2 pkt 1 art. 16 u.d.i.p. do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji art. 16 stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Tym samym stwierdzić należy, że Spółka, i jej władze, stanowią władzę publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Konsekwencją tego jest zastosowanie w sprawie art. 17 u.d.i.p. Przepis ten odnosi się bowiem do wszystkich podmiotów wyszczególnionych w art. 4 ust. 1 pkt 2-5 u.d.i.p.
Rozstrzygając sporną kwestię dostrzec także należy, że ogólna zasada dostępu do informacji publicznej sformułowana została wprost w art. 61 Konstytucji RP i jest ona związana z zasadą jawności życia publicznego. Stanowi ona prawo konstytucyjne i odnosi się do publicznej sfery działania dotyczącej wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakresie informacji odnoszących się do gospodarowania mieniem publicznym koresponduje ona z zasadą jawności finansów publicznych wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1483, ze zm.), która stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna i przewiduje wyłączenie tej jawności jedynie w odniesieniu do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub gdy wynika to z umów międzynarodowych. Ponadto zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP obejmuje ona m.in. dostęp do dokumentów, co oznacza, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Natomiast zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym.
Na podstawie art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb realizacji prawa dostępu do informacji publicznej oraz udzielania takiej informacji reguluje u.d.i.p., która w art. 1 ust. 1 definiuje samo pojęcie informacji publicznej określając, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Podkreślić jednak należy, że nie jest to katalog wyczerpujący, a jedynie przykładowy. Ponadto art. 61 Konstytucji ustalając zasadę prawa do informacji, wyznacza reguły wykładni uprawnienia dotyczącego dostępu do informacji publicznej w trybie ustawy. Skoro bowiem Konstytucja jest najwyższym źródłem prawa, nie można dokonywać takiej interpretacji art. 6 ustawy, która ograniczałaby prawo ustanowione konstytucyjnie. Dlatego przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego.
Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreśla się też, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, wyrok NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12, wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, wyrok NSA z 5 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2061/24, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i lit. f u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, (art. 6 ust. 1 pkt 3 d u.d.i.p.), a także o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) i majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).
Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do gospodarowania mieniem publicznym. Informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób dysponowania majątkiem publicznym i wydatkowania funduszy publicznych, w tym treść i postać dokumentów dotyczących tego majątku: decyzji administracyjnych, umów cywilnoprawnych, faktur, rachunków, polis, potwierdzeń zapłaty i raportów. Zawierają one zapisy tego w jaki sposób podmiot dysponował publicznymi pieniędzmi, jak je wydatkował, z jakimi podmiotami zawierał umowy oraz z jakich usług korzystał. Materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy niewątpliwie wpisują się więc w zakres pojęcia informacji publicznej. Trafnie przy tym podnosi się w orzecznictwie, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do realizowania powierzonych mu zadań publicznych (por. wyroki NSA: z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2998/23, z 11 września 2025 r., sygn. akt III OSK 2704/24 oraz z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11).
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez skarżącego we wniosku stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem działalności gminnej osoby prawnej, która dysponuje majątkiem komunalnym i działa w sferze zadań publicznych związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Majątek skarżącej Spółki jest więc w całości majątkiem komunalnym. Biorąc pod uwagę, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, co do zasady - informacja o majątku, którym dysponują zarówno władze publiczne, jak i podmioty realizujące zadania publiczne, podlega udostępnieniu stronie zainteresowanej, zaś kontrahenci zawieranych przez te podmioty umów muszą liczyć się z tym, że korzystanie ze środków publicznych w ramach tychże umów (w jakikolwiek sposób lub formie) podlegać może także społecznej kontroli, wykonywanej w trybie u.d.i.p., i że dane tych kontrahentów nie będą korzystać z ochrony (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14). Podkreślenia wymaga, że zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej.
Wskazać również przyjdzie, że konstrukcja art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje, że katalog informacji zawarty w podpunktach oznaczonych literami a-g jest katalogiem informacji publicznych o majątku publicznym, przy czym również nie jest to katalog wyczerpujący. Celem tego katalogu nie jest zatem zawężanie ustawowej przesłanki "informacji publicznej o majątku publicznym", lecz doprecyzowanie jej rozumienia, co w konsekwencji oznacza, że wykładnia każdego z elementów tego katalogu powinna być dokonywana "na rzecz" przesłanki "informacji publicznej o majątku publicznym", a nie w celu zawężenia jej zakresu (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 824/16).
Majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów Gminy zachowuje charakter "majątku publicznego" w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i podlega takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia: 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3288/15; 29 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 249/17; 7 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 413/17; 12 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2850/17).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że z uwagi na charakter działalności Spółki dysponującej mieniem publicznym, wskazane we wniosku skarżącego dokumenty i informacje są z nim związane lub odnoszą się do dysponowania majątkiem publicznym oraz wykonywania zadań publicznych. W sprawie mamy bowiem do czynienia ze spółką prawa handlowego gospodarującą mieniem publicznym ze względu na strukturę własnościową gdzie pozycję dominującą ma gmina N. jako jedyny jej udziałowiec. Dlatego jej majątek podlega, w zakresie informacji publicznej, zasadom transparentności. Uwzględniając aktualne poglądy orzecznictwa, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przyjąć należy, że dokumentacja związana z wydatkowaniem środków publicznych jest dokumentacją, do której dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajduje się ona w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację. W niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie domagał się udostępnienia dokumentów zawierających informacje związane z realizowaniem przez Spółkę powierzonych jej zadań publicznych.
We wniosku, co wymaga powtórzenia, wnioskodawca sformułował następujące żądania, po pierwsze – wskazanie, czy stacja ta została zakupiona, wydzierżawiona, wynajęta, wypożyczona lub pozyskana w innej formie P. Sp. z o.o., a jeśli tak - w jakim okresie i na jakiej podstawie prawnej. Na to pytanie Spółka odpowiedziała, że Stacja ładowania jest elementem wyposażenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]. Zakup wyposażenia wchodził w zakres prac związanych z budową wymienionej nieruchomości. Zatem zakup odnosi się do zakupu stacji czy też jej i jej wyposażenia. Nie wiadomo także m.in. w jakie formie to się odbyło w jakim okresie. Po drugie – na pytanie kto jest faktycznym właścicielem stacji ładowania - zarówno urządzenia, jak i ewentualnej infrastruktury towarzyszącej (okablowanie, przyłącza, montaż), odpowiedziano, że właścicielem stacji ładowania jest P. sp. z o.o. Tymczasem pytanie dotyczyło także urządzenia, jak i ewentualnej infrastruktury towarzyszącej (okablowanie, przyłącza, montaż).
Na kolejne pytanie odnośnie do źródła finansowania zakupu lub montażu tej stacji (ze środków własnych Spółki, dotacji, dofinansowania, środków unijnych, środków gminnych itp.) oraz wskazanie ewentualnej kwoty dofinansowania, organ wskazał tylko, że wyposażenie w stację ładowania zostało sfinansowane w ramach kosztów całej inwestycji. Inwestycja finansowana była z Funduszu Dopłat, Rządowego Funduszu Rozwoju Mieszkalnictwa, kredytu z Banku Gospodarstwa Krajowego oraz partycypacji (wpłaty najemców). Pominięto, że strona wniosła o wskazanie ewentualnej kwoty dofinansowania, a następnie także o wskazanie wartości brutto inwestycji. Podanie w odpowiedzi, że wykonawcą całej inwestycji w tym stacji ładowania była spółka M., a koszt zakupu i montażu zawarty był w kosztach całości inwestycji jako wyposażenie instalacji elektrycznych nie czyni zadość żądaniu. Podobnie Sąd ocenił odpowiedź Spółki na pytanie: w jakim celu stacja ma być wykorzystywana (np. do użytku służbowego, dla pracowników, mieszkańców, najemców, klientów itp.), a także na jakich zasadach możliwe jest lub będzie korzystanie z niej (np. odpłatnie, po wcześniejszym zgłoszeniu, poprzez aplikację, tylko dla określonej grupy użytkowników itp.) oraz czy stacja jest uruchomiona i czynna, czy pozostaje nieaktywna. Spółka ograniczyła się bowiem do lakonicznego podania, że "stacja ładowania zamontowana została na potrzeby mieszkańców, udostępniana będzie odpłatnie. Aktualnie jest wyłączona ze względu na ilość pojazdów elektrycznych posiadanych przez mieszkańców". Nie wiadomo przy tym jak miała odbywać się odpłatność.
Nadto Spółka nie udostępniła kopii umowy, faktury, protokołu odbioru oraz innej dokumentacji dotyczącej nabycia, montażu, dzierżawy lub użytkowania tej stacji ładowania. Powyższe czyni – jak wskazano powyżej – skargę w pełni uzasadnioną. Reasumując Sąd uznał, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 14 października 2025 r. informacje dotyczące m.in. posadowienia, źródeł finansowania stosunków właścicielskich, nie tylko stacji ładowania pojazdów elektrycznych znajdującej się w garażu podziemnym budynku przy ul. [...] w N., ale także urządzenia jak i infrastruktury towarzyszącej (okablowanie, przyłącze, montaż), są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Tym samym przesądzenie, że informacja objęta skutecznie złożonym przez skarżącego wnioskiem stanowi informację publiczną oraz że Spółka jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia opisanego wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.
Na sformułowane we wniosku pytania Spółka nie udzieliła ani pełnych, ani właściwie odpowiadających na zakreślone we wniosku pytania, a także nie przedstawiła żądanych przez stronę dokumentów.
W związku z tym powtórzenia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - wedle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Podmiot zobowiązany może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej. Jednakże ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 u.d.i.p., nie powoduje zmiany charakteru informacji jako publicznej. Natomiast wybór określonej formuły załatwienia wniosku dostępowego powinien być determinowany jego ewaluacją przez pryzmat postanowień art. 5 u.d.i.p. Jeżeli natomiast jakaś informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić i wskazać, jakie informacje i na jakiej podstawie podlegają ochronie. Stąd w przypadku zaistnienia okoliczności ograniczających prawo do informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. organ zobowiązany do udostępnienia informacji powinien wydać decyzję odmowną, wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne dokonanej odmowy. W przeciwnym razie pozostaje w bezczynności. Dodać tylko można, że w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.
Uwzględniając przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, że organ nie podjął przewidzianych prawem działań i nie załatwił wniosku skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który rozpoczął bieg po wpłynięciu wniosku do organu - co miało miejsce w dniu 14 października 2025 r. i zakończył się dnia 28 października 2025 r.
W konsekwencji Spółka dopuściła się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W realiach sprawy działanie organu odnośnie do żądania udostępnienia informacji szczegółowo opisanych w stanie faktycznych sprawy nie wyczerpuje żadnej z przedstawionych wyżej i przewidzianych w u.d.i.p. form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Organ – w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - nie udostępnił bowiem informacji publicznej wskazanej przez skarżącego we wniosku, jak również nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie został też zastosowany tryb określony w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Niepodjęcie zaś stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. lub niepoinformowanie wnioskodawcy o braku posiadania żądanej informacji jest równoznaczne z pozostawaniem skarżonego organu w stanie bezczynności. Powyższe ustalenie skutkowało koniecznością zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Zaakcentować jeszcze należy, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami ustawy. Sąd nie może natomiast na tym etapie postępowania ingerować w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia, wynikające choćby z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. To organ rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien dokonać w tym zakresie odpowiednich ustaleń i oceny.
Skoro zaś, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, bo nie zareagował w prawem określony sposób w terminie na wniosek skarżącego, to tym samym dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku. W zakresie tej oceny wyjaśnić należy, że rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podjęcia przez organ czynności zmierzającej do rozpoznania wniosku skarżącego, jego lekceważenia i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił fakt, że organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - wprawdzie wadliwie - ale zareagował na wniosek skarżącego. W niniejszej sprawie powodem bezczynności organu nie było więc zamierzone uniemożliwienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej, lecz błędna wykładnia przepisów u.d.i.p. oraz błędne przeświadczenie Spółki, że właściwie zareagował na wniosek.
Rezultatem stwierdzenia, że bezczynność nie miała rażącego charakteru był z kolei brak orzeczenia na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. o wymierzeniu organowi grzywny i w tym zakresie Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił (pkt 4 wyroku). Skoro bowiem zaistniała bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru, to, w ocenie Sądu, orzeczenie w tym przedmiocie było zbędne i niecelowe.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., w pkt 5 wyroku Sąd orzekł natomiast o kosztach postępowania. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.