II SAB/Lu 8/09

II SAB/Lu 8/09 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2009-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Dudek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 ust. 1, art. 52 par. 1, art. 52 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Uzasadnienie
S. S. po wezwaniu Powiatowego Lekarza Weterynarii pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. do usunięcia naruszenia prawa wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii. W skardze powyższej zarzucono Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii, że nie wydał on decyzji nakazującej skarżącemu wykonanie czynności, które zgodnie z zaleceniami pokontrolnymi zawartymi w protokole SPIWET 52 skarżący powinien był wykonać.
Sąd zważył, co następuje:
Artykuł 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 52 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z unormowaniem art. 3 ust. 1 mającej zastosowanie w niniejszej sprawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342) do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganego (na gruncie tej ustawy) w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego chyba, że przepis ustawy stanowi inaczej.
Ustawa o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt nie zawiera przepisu, który normowałby tryb zaskarżania niezałatwienia sprawy w terminie. Tak więc zastosowanie w tym zakresie będą miały przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) zwanej dalej "k.p.a.".
Artykuł 37 § 1 k.p.a. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 to jest niezwłocznie bądź w terminie jednego miesiąca, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego bądź dwu miesięcy, gdy sprawa jest skomplikowana lub w terminie ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W stosunku do powiatowego lekarza weterynarii organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a. jest wojewódzki lekarz weterynarii – art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm.).
Jak wynika z zacytowanych powyżej przepisów skarżący wniesienie w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność powiatowego lekarza weterynarii poprzedzić powinien wniesieniem zażalenia do wojewódzkiego lekarza weterynarii. Skoro zaś skarżący w niniejszej sprawie wniesienie skargi na bezczynność nie poprzedził wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia nie można przyjąć, że wyczerpał on przysługujące mu w toku postępowania administracyjnego środki zaskarżenia a tym samym, iż w świetle unormowania art. 52 § 1 p.p.s.a. wniesiona przez niego skarga na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii jest dopuszczalna.
Złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. stanowić będzie przesłankę umożliwiającą wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jedynie wówczas, gdy w sprawie, w której ma miejsce bezczynność ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie środków zaskarżenia takich jak np. zażalenie z art. 37 k.p.a. Jeżeli zaś ustawa przewiduje środki zaskarżenia, które powinny być wnoszone w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie powoduje stanu wyczerpania środków zaskarżenia, o którym stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.