I SAB/OP 106/24

I SAB/Op 106/24 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /przewodniczący/
Remigiusz Mazur
Tomasz Judecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy
Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Dalej idącą skargę oddalono
Stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 53 par. 2b, art. 119 pkt 4, art. 133 par. 1, art. 134, art. 149 par. 1 pkt 1-3, par. 1a, par. 1b i par. 2, art. 151, art. 154 par. 6, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 8, art. 10 par. 1, art. 12 par. 1, art. 35, art. 36, art. 37 par. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 66 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 1, art. 77 ust. 7 zd. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi T. T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia 1) umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Burmistrza Olesna do załatwienia sprawy z wniosku T. T. z dnia 21 lutego 2012 r., 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, 3) stwierdza, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) wymierza Burmistrzowi Olesna grzywnę w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych, 5) dalej idącą skargę oddala, 6) zasądza od Burmistrza Olesna na rzecz skarżącego T. T. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
T. T. (dalej także jako: "strona", "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego K. K., wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna (dalej także jako: "Burmistrz", "organ"), polegające na niezałatwieniu sprawy z wniosku skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa [...]" w miejscowości S., ul. [...] na działce nr a.
Przypomnienia wymaga, że wnioskiem z 20 lutego 2012 r. (data wpływu do organu 21 lutego 2012 r.) T. T., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "T.", zwrócił się do Burmistrza Olesna o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...], ul. [...] w S. na działce nr a. Wniosek ten stanowił podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia polegającego na budowie [...], ul. [...] w S. na działce nr a. Sprawa ta kilkukrotnie podlegała rozpoznaniu w administracyjnym toku instancji przez Burmistrza Olesna jako organu pierwszej instancji oraz przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej także jako: "Kolegium" lub "SKO") jako organu odwoławczego.
Wieloletni okres oczekiwania przez stronę na załatwienie jej sprawy skutkował także, wnoszeniem przez nią skarg do tut. Sądu na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna. Na skutek skarg działania podejmowane przez organ w tej sprawie podlegały ocenie sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obecnie wniesiona do tut. Sądu to kolejna, trzecia już skarga strony na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania z tego przedmiotu.
Pierwsza skarga została rozpoznana wyrokiem WSA w Opolu z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Op 13/21, mocą którego: w pkt. 1 zobowiązano Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego z 21 lutego 2012 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; w pkt. 2 stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; w pkt. 3 stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 4 przyznano od Burmistrza na rzecz wnioskodawcy sumę pieniężną w wysokości 5 000 złotych; w pkt. 5 dalej idącą skargę oddalono; w pkt. 6 zasądzono od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną wywiedzioną od tego wyroku, w części obejmującej jego pkt.: 1, 2, 3, 4 i 6, NSA wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 7726/21, oddalił.
Druga skarga została rozpoznana wyrokiem WSA w Opolu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, mocą którego: w pkt. 1 zobowiązano Burmistrza do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 21 lutego 2012 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; w pkt. 2 stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 3 dalej idącą skargę oddalono; w pkt. 4 zasądzono od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze, że w terminie wskazanym ww. wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, sprawa nie została załatwiona (czy to w drodze decyzji administracyjnej czy też w inny prawem określony sposób kończący ją), strona, pismem datowanym na 17 października 2024 r., wniosła ponaglenie do Kolegium, a pismem z dnia 21 października 2024 r., za pośrednictwem Burmistrza Olesna, złożyła do tut. Sądu kolejną, opisaną we wstępie, skargę na bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania z jej wniosku.
W obszernych jej motywach autor skargi przedstawił zwięźle przebieg postępowania od 2012 r., wskazał na treść wydanych w sprawie ww. wyroków sądów administracyjnych oraz na czynności podejmowane przez Burmistrza do momentu złożenia skargi. Podkreślił, że wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, zobowiązano organ do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Pomimo upływu terminu organ nie wydał decyzji w sprawie oraz nie podjął czynności koniecznych i uzasadnionych jednocześnie, celem jej wydania.
Po wniesieniu skargi do Sądu, decyzją z dnia 21 listopada 2024 r., Burmistrz odmówił określania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu zwrócił uwagę, że równolegle z postępowaniem związanym z decyzją środowiskową prowadzone były prace planistyczne, mające na celu określenie zasad zabudowy na terenie objętym wnioskiem oraz na terenach sąsiednich. Wyjaśnił - co do zasadniczego dla sprawy okresu (tj. dla okresu po wydaniu przez tut. Sąd wyroku z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23) - że postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami procedury administracyjnej z uwzględnieniem obowiązków, jakie wynikają z art. 35 i art. 36 k.p.a. Wskazał na czas oczekiwania: na stanowiska i uzgodnienia organów oraz na uzupełnienie i korekty weryfikowanej dokumentacji, wynikające z błędnego określenia przez autorów dokumentacji stanu faktycznego, będącego przedmiotem oceny. Zwrócił uwagę, że kilkukrotnie występował do skarżącego o uzupełnienie i korekty raportu oraz o odniesienie się do zarzutów stron i protestujących mieszkańców (wskazał na wezwania m.in. z: 20 września i 8 grudnia 2023 r. oraz 5 kwietnia, 28 sierpnia i 11 listopada 2024 r.), że weryfikował wielokrotnie uzupełnianą dokumentację środowiskową (wskazał na korekty raportu dokonane m.in. pismami z: 24 listopada 2023 r. i 26 kwietnia 2024 r.). Trwające postępowanie i podejmowane czynności nie były pozorne. Były usprawiedliwione obowiązkami organu ochrony środowiska, uprawnionego do oceny przedłożonego w sprawie raportu, do zbadania jego kompleksowości i spójności z przepisami prawa. Aktualnie, jak zaznaczył organ, decyzją z dnia 21 listopada 2024 r. odmówił określania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia z powodu jego niezgodności z ustaleniami planu miejscowego przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] 2024 r. Rady Miejskiej w Oleśnie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w S. i w W. (Dz. Urz. Woj. Opol. poz. [...]). Weryfikacja zarzutu bezczynności i przewlekłości prowadzonego postępowania winna uwzględniać - w ocenie organu - procedurę planistyczną oraz uchwalenie ww. planu miejscowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest więc zwalczanie braku działania organu (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa. Zakres kontroli sądu sprowadza się więc w tym przypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy w tym zakresie organ zrealizował nałożone na niego obowiązki.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, bierze zatem po uwagę te okoliczności, które zostały w nich ujawnione.
Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi na podstawie art. 53 § 2b p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że w niniejszej sprawie wniesienie skargi nie było ograniczone terminem ale musiało być poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej jako: "k.p.a."). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniesienie skargi poprzedził złożeniem ponaglenia z dnia 17 października 2024 r. (k. 341 akt admin. teczka 13).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.
Sąd dostrzegł przy tym, że sprawa z wniosku skarżącego została rozpatrzona decyzją odmowną przez Burmistrza w dniu 21 listopada 2024 r., a zatem po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpoznaniem przez Sąd. Ocena skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania dokonywana jest na dzień zamknięcia rozprawy. Wynikająca z art. 149 p.p.s.a. możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy stan ten trwa nadal w dacie wyrokowania. W świetle powołanych przepisów p.p.s.a. ten stan rzeczy spowodował, że nie było już podstaw do orzekania w przedmiocie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności (w związku z czym Sąd w tym zakresie postępowanie sądowe umorzył w pkt. 1 sentencji wyroku).
Zasadnie bowiem wskazuje się w orzecznictwie, że jeśli z uwagi na wydanie żądanego aktu, nie jest możliwe zobowiązanie do wydania decyzji, to w tym zakresie postępowanie ze skargi na bezczynność (przewlekłość) podlega umorzeniu (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2401/18).
Jednak postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe w całości. Wciąż zachodziła konieczność rozstrzygnięcia co do tego, czy Burmistrz dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w warunkach wniesienia skargi i - jeżeli tak - czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prawomocne rozstrzygnięcie tej kwestii przez Sąd, za okres do momentu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do dnia 21 października 2024 r.), będzie wiązać w przyszłości Sąd i organ (zgodnie z art. 153 p.p.s.a.).
Trzeba też podkreślić, że ekonomika i szybkość postępowania w tej sprawie, a tym samym bezczynność i przewlekłe jego prowadzenie, mogą być oceniane powtórnie tylko w odniesieniu do okresu po wyroku tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, i zwrocie akt organowi pierwszoinstancyjnemu w dniu 13 października 2023 r. Uwaga ta jest istotna albowiem w wyroku tym zobowiązano Burmistrza do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Wyrok i akta administracyjne Burmistrz otrzymał w dniu 13 października 2023 r. (k. 273 akt admin. teczka 11). O tego dnia rozpoczął swój bieg, wyznaczony przez Sąd, miesięczny termin do załatwienia sprawy, który upłynął bezskutecznie w dniu 13 listopada 2023 r.
W celu rozstrzygnięcia co do tego, czy Burmistrz dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w warunkach wniesienia skargi i - jeżeli tak - czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd był zatem zobowiązany ustalić obowiązujący Burmistrza wzorzec normatywny służący do oceny sprawności jego postępowania w okresie do momentu wniesienia do Sądu skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do dnia 21 października 2024 r.). Sąd mając powyższe uwadze stwierdza.
Wyjaśnić w pierwszej kolejności przyjdzie, że przepisy p.p.s.a. nie określają na czym polega stan bezczynności. Wykładając treść tego pojęcia zgodzić się należy jednak z powszechnie prezentowanym poglądem, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Takie rozumienie pojęcia "bezczynności" pozostaje w zgodzie z jego legalną definicją wynikającą z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., wg której przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca.
Oceniając działanie organów w kontekście bezczynności uwzględnić trzeba, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie, przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (por. art. 12 § 1 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (por. art. 36 k.p.a.).
Sąd podziela przy tym pogląd prawny, że dopuszczalność przedłużania przez organ prowadzący postępowanie terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. nie świadczy z góry o bezpodstawności zarzutów wobec organu wskazujących na jego bezczynność. Poinformowanie strony przez organ administracji publicznej o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie, wyznaczenie nowego terminu jej załatwienia i pouczenie jej o prawie ponaglenia również podlegają kontroli sądu administracyjnego w ramach badania zarzutu bezczynności (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 43/23).
Z kolei "przewlekłość" postępowania administracyjnego została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Wynika z niego, że "przewlekłość" wystąpi wówczas, gdy "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy". W orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, że w przypadku przewlekłości chodzi o sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ale podejmuje czynności dowodowe lub inne czynności ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. wyroki NSA: z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2768/17; z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18). Przewlekłość może mieć więc postać statyczną (brak jakichkolwiek czynności ze strony organu), dynamiczną (wykonywanie przez organ czynności niecelowych) jak i mieszaną, zawierającą elementy obu poprzednich postaci (zob. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1809/16).
Powołane przepisy jednoznacznie wskazują zasady prawne, ramy czasowe i procedurę rozpoznawania wniosku strony o wydanie decyzji środowiskowej. Ocena dochowania terminu jest uwarunkowana okolicznościami w nich podanymi.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wystąpiły okresy opieszałości, które kwalifikować należy zarówno jako bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stwierdzając w niniejszej sprawie bezczynność i przewlekłość Sąd uwzględnił, że w znaczny sposób Burmistrz przekroczył, kilkunastokrotnie, miesięczny termin przewidziany dla rozpoznania sprawy wyznaczony wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23. Od dnia 13 października 2023 r. do momentu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do dnia 21 października 2024 r.) minęło bowiem ponad 12 miesięcy.
Wprawdzie w okresie tym Burmistrz podejmował działania, niemniej jednak nie można uznać, aby były to skuteczne czynności zmierzające bezpośrednio do załatwienia sprawy, mogące uwalniać organ od zarzutu bezczynności i przewlekłości. Zdaniem Sądu organ działał w sposób opieszały i nieefektywny, przedłużając wielokrotnie postępowanie bez dostatecznie uzasadnionych podstaw i nie podejmując skutecznych czynności zmierzających do końcowego załatwienia sprawy.
Z akt administracyjnych wynika, co podniosła także strona, że po wydaniu wyroku tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, Burmistrz wielokrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy: pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. przedłużył do dnia 30 września 2023 r. (k. 254 akt admin. teczka 11); pismem z dnia 29 września 2023 r. przedłużył do dnia 30 listopada 2023 r. (k. 270 akt admin. teczka 11); pismem z dnia 8 grudnia 2023 r., przedłużył do 31 stycznia 2024 r. (k. 280 akt admin. teczka 12), pismem z dnia 11 marca 2024 r. przedłużył do dnia 30 kwietnia 2024 r. (k. 289 akt admin. teczka 12), pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. przedłużył do dnia 31 maja 2024 r. (k. 292 akt admin. teczka 12), pismem z dnia 18 lipca 2024 r. przedłużył do dnia 31 sierpnia 2024 r. (k. 311 akt admin. teczka 12), pismem z dnia 28 sierpnia 2024 r. przedłużył do dnia 30 września 2024 r. (k. 331 akt admin. teczka 13), pismem z dnia 26 września przedłużył do 31 października 2024 r. (k. 335 akt admin. teczka 13).
Ustalona przez Sąd, na podstawie materiału dokumentacyjnego, chronologia zdarzeń jednoznacznie potwierdziła, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, a podejmowane czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle wymogów art. 12 k.p.a.
Ta uwaga dotyczy w szczególności kierowania do skarżącego wielokrotne wezwań o uzupełnienie raportu czym uzasadniano następnie wielokrotne przedłużanie terminu załatwienia sprawy.
Pierwsze wezwanie skierowano do strony pismem z dnia 20 września 2023 r. o określenie terenów, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu i ponowną ocenę dotrzymania standardów akustycznych (lit. a i b wezwania) oraz o tekst jednolity raportu wraz ze streszczeniem (lit. c wezwania) (k. 269 akt admin. teczka 11). Na wezwanie to strona pismem z dnia 14 listopada 2023 r. odpowiedziała. Uzupełniła raport o oddziaływania akustyczne, ale za niezasadne i pozbawione podstaw prawnych uznała żądanie przedłożenia tekstu jednolitego raportu ze streszczeniem deklarując, że go nie przedłoży (k. 277 akt admin. teczka 12).
Pomimo tej odpowiedzi organ nie załatwił jednak sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wyznaczonym przez siebie terminie, tj. do dnia 30 listopada 2023 r.
Kolejnym wezwaniem z dnia 8 grudnia 2023 r. wezwano stronę do uzupełnienia raportu: o opis elementów przyrodniczych środowiska oraz o ocenę oddziaływania na stanowiska i siedliska gatunków objętych ochroną (lit. a i b wezwania) oraz - ponownie - o tekst jednolity raportu wraz ze streszczeniem (lit. c wezwania) (k. 279 akt admin. teczka 12). W reakcji na to wezwanie strona uznała je za niezasadne, pozbawione podstaw prawnych i odmówiła uzupełnienie raportu w tym zakresie (pisma z: 7 lutego i 3 kwietnia 2024 r. - k. 284 i k. 295 akt admin. teczka 12).
Pomimo, że Burmistrz pismem z dnia 8 grudnia 2023 r. ocenił, że raport winien być przez stronę uzupełniony o wskazane w wezwaniu treści to po dwóch miesiącach, pismem z dnia 16 lutego 2024 r., zwrócił się do RDOŚ w O. o "(...) o zajęcie stanowiska w sprawie konieczności przedłożenia" przez stronę: opisu elementów przyrodniczych środowiska oraz oceny oddziaływania na stanowiska i siedliska gatunków objętych ochroną (k. bez numeru przy k. 286 akt admin. teczka 12). Skoro ocena kompletności raportu, jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, należy do kompetencji wyspecjalizowanego organu ochrony środowiska jakim jest Burmistrz, to tego rodzaju wystąpienie było nieuprawnione i skutkowało nieusprawiedliwionym, blisko miesięcznym oczekiwanie na odpowiedź RDOŚ w O. RDOŚ w O., w odpowiedzi z dnia 4 marca 2024 r. wyjaśniła, że nie wydaje stanowisk i rozstrzygnięć we wnioskowanym zakresie (k. 286 akt admin. teczka 12).
W efekcie organ nie załatwił sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wyznaczonym przez siebie terminie do dnia 31 stycznia 2024 r. i w terminach później wyznaczonych.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. kolejny raz wezwano stronę o uzupełnienie raportu. Tym razem o przedstawienie obliczenia stężeń substancji w powietrzu oraz - ponownie - o tekst jednolity raportu wraz ze streszczeniem (k. 291 akt admin. teczka 12). Strona uzupełniła raport o obliczenia i wyniki stężeń maksymalny substancji w powietrzu oraz - jak wcześniej - za niezasadne i pozbawione podstaw prawnych uznała żądanie przedłożenia tekstu jednolitego raportu deklarując, że nie przedłoży jego tekstu jednolitego ze streszczeniem (pismo z dnia 26 kwietnia 2024 r. - k. 296 akt admin. teczka 12).
Pomimo tak udzielonej odpowiedzi organ nie załatwił sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wyznaczonym przez siebie terminie, tj. do dnia 30 kwietnia 2024 r.
W związku z uzupełnieniami raportu, dokonanymi w dość ograniczonym, wąskim zakresie, Burmistrz wystąpił do organów współdziałających w sprawie o ponowne zajęcie stanowiska, tj. do RDOŚ w O. i do PPIS w O.
Także ta część postępowania administracyjnego wskazuje, że organ nie podjął się właściwego zorganizowania czynności procesowych. Brak jest koncentracji podejmowania czynności procesowych.
Wystąpień do organów współdziałających dokonano w znacznych odstępie czasu od momentu wpływu uzupełnień raportu (odmów uzupełnień) przekazanych pismami strony z dnia: 14 listopada 2023 r. (k. 277 akt admin. teczka 12), 7 lutego i 3 kwietnia 2024 r. (k. 284 i k. 295 akt admin. teczka 12) oraz 26 kwietnia 2024 r. (k. 296 akt admin. teczka 12). Do RDOŚ w O. wystąpiono bowiem dopiero pismem z dnia 14 maja 2024 r. (k. 299 akt admin. teczka 12). W odpowiedzi RDOŚ w O. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzgodnieniu dokonanym postanowieniem z 28 czerwca 2019 r. (pismo z dnia 4 czerwca 2024 r. - k. 303, akt admin. teczka 12). Z kolei do PPIS w O. wystąpiono dopiero pismem z dnia 25 czerwca 2024 r. (k. 305 akt admin. teczka 12). PPIS w O. pismem z dnia 10 lipca 2024 r. podtrzymał wydaną w sprawie opinię sanitarną z dnia 5 czerwca 2019 r. (k. 306 akt admin. teczka 12).
Nadto, z niedających się wyjaśnić na podstawie akt administracyjnych przyczyn, pisma o zajęcie stanowiska wysłano do organów współdziałających - zamiast równocześnie - w różnych i odległych od siebie terminach. Do RDOŚ w O. wystąpiono bowiem pismem z dnia 14 maja 2024 r., a do PPIS w O. pismem z dnia 25 czerwca 2024 r.
Także w końcowej fazie postępowania administracyjnego organ nie podjął się właściwego zorganizowania czynności procesowych.
Sąd dostrzegł, że pismem z dnia 18 lipca 2024 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i o zgromadzonym materiale dowodowym. W sposób arbitralny jednak wyznaczył odległy - ponad miesięczny - termin załatwienia sprawy, tj. do dnia 31 sierpnia 2024 r. (k. 307 i k. 311 akt admin. teczka 12). Zignorował Burmistrz nie tylko krótki termin wyznaczony przez tut. Sądu w wyroku z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, ale także regulację ustawową nakazującą wydawanie decyzji środowiskowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania uzgodnienia organów (por. art. 77 ust. 7 zd. 1 in fine ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Dz. U. z 2024 r. poz. 1112).
Dalej analiza akt administracyjnych wskazuje, że po dniu 18 lipca 2024 r. organ nie podejmował już żadnych uzasadnionych działań zmierzających do załatwienia sprawy, w tym wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych. Pomimo tego nie załatwił sprawy. Co więcej dostrzec trzeba, iż przed upływem terminu wyznaczonego na dzień 31 sierpnia 2024 r. organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a zatem przez blisko kolejne 1,5 miesiąca pozostawał w bezczynności i przewlekłości.
Analiza akt administracyjnych wskazuje, że po dniu 18 lipca 2024 r. organ wzywał stronę jedynie do odniesienia się do zarzutów zgłaszanych przez mieszkańców kierując do niej pisma z dnia: 28 sierpnia, 11 i 28 września 2024 r. (k. 330, k. 334 i k. 335 akt admin. teczka 13) i kolejny raz przedłużył z tego powodu termin załatwienia sprawy, tym razem do dnia 31 października 2024 r. (k. 331 i k. 335 akt admin. teczka 13). Także i tego terminu organ nie zachował.
Sąd zauważył, że pomimo, iż już 10 października 2024 r. wszedł w życie plan miejscowy (przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Oleśnie z dnia [...] 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w S. i w W.), którego ustalenia były podstawą odmowy określania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, to jednak decyzję kończącą to postępowanie organ nie wydał niezwłocznie, ale dopiero w dniu 21 listopada 2024 r. (k. 343 akt admin. teczka 13).
Sąd w pełni podziela wskazane w odpowiedzi na skargę poglądy prawne NSA. Nie jest sporne, że Burmistrz jest uprawniony do oceny przedłożonego w sprawie raportu, do zbadania jego kompleksowości i spójności, biorąc pod uwagę spełnienie wymagań wynikających z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i przepisów odrębnych. Burmistrz, jako wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, ma bowiem wystarczającą wiedzę na temat przedsięwzięć wymagających wydania decyzji środowiskowej i z tego względu jest w stanie dokonać oceny fachowej zawartości raportu i ocen tam przedstawionych. Tej kompetencji Sąd w żaden sposób nie neguje. Problem tkwi w tym, że kompetencję organ wykonywał wadliwie. W rozpoznawanej sprawie zaniechano bowiem niezwłocznego i kompleksowego przeanalizowania zawartości kluczowego dowodu, tj. raportu.
Sąd zaznacza w tym miejscu, że postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest oparte na zasadzie skargowości (por. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i przepisów odrębnych) i z tego powodu organ jest co do zasady związany wnioskiem inwestora. Zgłoszone żądanie dla organu jest wiążące. Jak wynika z art. 74 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor dołącza w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Dokonując więc oceny wniosku strony organ ma ograniczony zakres materiału dowodowego. Opiera się bowiem na złożonych przez inwestora dokumentach. W rozpoznawanej sprawie jest nim raport. Kwestia ta nie wymaga dalszego wyjaśnienia.
W rozpoznawanej sprawie zamiast oceny kluczowego dowodu wielokrotnie, w odstępach wielomiesięcznych, wzywano inwestora o jego kolejne uzupełnienia, o nowe kwestie, jak i kwestie, co do których inwestor uzupełnienia takiego od początku odmawiał. W ocenie Sądu raport winien zostać przez organ oceniony niezwłocznie, kompleksowo, w kształcie przedstawionym przez inwestora tym bardziej, że sprawa toczy się od 2012 r., uzupełnień dokonano w bardzo ograniczonym zakresie, a wyspecjalizowane organy (tj. RDOŚ w O. i PPIS w O.) już raz zajęły wiążące w sprawie stanowisko postanowieniami wydanymi w czerwcu 2019 r. Za nieuzasadnione należy uznać próby uzyskania ocen co do kompletności raportu od innych organów (por. pismo organu z dnia 16 lutego 2024 r. - k. bez numeru przy k. 286 akt admin. teczka 12 oraz odpowiedź RDOŚ w O. z dnia 4 marca 2024 r. - k. 286 akt admin. teczka 12), czy też kierowanie pism o wyjaśnienie kwestii wykraczających poza granice rozpoznawanej sprawy (por. pisma organu z dnia: 3 kwietnia i 7 maja 2024 r. - k. 290 i k. 298 akt admin. teczka 12 i odpowiedź PINB w O. z dnia: 2 i 24 maja 2024 r. - k. 297 i k. 302 akt admin. teczka 12), przedłużających tym samym postępowanie. Także pisma, składane w toku postępowania przez protestujących mieszkańców, podlegały swobodnej i samodzielnej ocenie organu (por. art. 80 k.p.a.). Inwestor miał uprawnienie, a nie obowiązek wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przedłożonego przez protestujących mieszkańców (por. art. 10 § 1 k.p.a.).
Oceniając tok czynności podejmowanych przez organ stwierdził Sąd, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły, a organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku.
Jednocześnie, w ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku.
W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie zdefiniował, kiedy bezczynność lub przewlekłość ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prawo takiego zakwalifikowania bezczynności lub przewlekłości zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego sądu. Uznanie to opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22 i powołane w nim orzecznictwo). Ogólnie rzecz ujmując, taka kwalifikacja będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawnego (art. 1 Konstytucji). Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (por. np. wyrok NSA z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2546/19 oraz wyrok NSA z 23 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 1081/22).
Przenosząc te ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy po pierwsze stwierdzić, że organ od dnia 13 października 2023 r. czynności zmierzające do załatwienia sprawy administracyjnej podejmował w sposób nieuzasadniony w znacznych odstępach czasu. Po dniu 18 lipca 2024 r., kiedy to zakończył postępowanie dowodowe, organ nie podjął żadnych istotnych czynności w sprawie przez kolejne ponad 4 miesiące. Zdaniem Sądu, oceniając opisany powyżej tok czynności podejmowanych przez Burmistrza, nie może być wątpliwości, że postępowanie było prowadzone nieefektywnie i w sposób przewlekły, a przekroczenie terminów jest oczywiste i niedopuszczalne. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (w kontekście przerw pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu oraz ogólnego czasu trwania postępowania). W przekonaniu Sądu, tak znaczna zwłoka w rozpoznaniu sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Niewątpliwie w znaczny sposób i kilkunastokrotnie przekroczony został termin miesięczny przewidziany dla rozpoznania sprawy określony wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23. Od dnia 13 października 2023 r. do momentu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do dnia 21 października 2024 r.) minęło bowiem ponad 12 miesięcy. Decyzję kończącą postępowanie organ wydał jeszcze później (tj. 21 listopada 2024 r.).
W okresie tym podejmowane działania następowały nie tylko w znacznych odstępach czasu, a uzupełnienia raportu nie skutkowały załatwieniem sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wymaganym terminie, lecz kolejnymi wezwaniami, dotyczącymi nowych kwestii i przedłużaniem terminu załatwienia sprawy. Czynności procesowe organu nie były podejmowane niezwłocznie oraz z wymaganą koncentracją i należytą starannością w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym.
Sąd miał na uwadze i to, że wskazywane przez Burmistrza Olesna powody w żadnej mierze nie uzasadniają braku aktywności z jego strony przez tak długi czas. Nie można też nie dostrzec, że nawet wniesione przez skarżącego ponaglenie, czy skarga, nie wywołały skutku w postaci niezwłocznego zakończenia przedmiotowego postępowania. Reasumując, uznać należy, że działania organu pozostają w jawnej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania. Podważają dodatkowo zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a.
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniwszy skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, tj. dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, które - według znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2024 r. (M.P. z 2024 r. poz. 110) - w 2023 r. wyniosło 7 155,48 zł. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10 000 zł oraz o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2022 r. Sąd nie jest jednak związany wnioskiem ani postulowaną w nim wysokością grzywny lub sumy pieniężnej, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie "proces decyzyjny sądu co do wymierzenia grzywny i w dalszej perspektywie określenia jej wysokości powinien być determinowany także okolicznościami rzutującymi na wystąpienie stanu przewlekłości oraz decydującymi, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa" (P. Kornacki, 5.4. Wymierzenie grzywny [w:] Skarga na przewlekłość postępowania administracyjnego, Warszawa 2014). Katalog istotnych okoliczności obejmuje m.in. terminowość i prawidłowość czynności, zachowanie się stron, w szczególności zaś strony skarżącej, wina organu, indywidualno-prewencyjne oddziaływanie na organ czy potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Spośród przewidzianych w ustawie instytucji dyscyplinujących organy administracji publicznej Sąd wybrał grzywnę. Zasadnym jest jej wymierzenie. Organ uniemożliwił skarżącemu wykonywanie jego konstytucyjnej wolności prowadzenia działalności gospodarczej. Instytucja grzywny spełnia funkcję represyjną oraz prewencyjną. Jej celem jest więc zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy, jak również przeciwdziałanie bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwiania spraw, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów strony skarżącej.
Sąd dostrzega, że w orzekaniu związany jest granicami zaskarżonej sprawy administracyjnej, co w niniejszym przypadku oznacza, że orzeka jedynie w sprawie toczącej się po wydaniu wyroku tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23 i jego przekazaniu do organu z aktami sprawy. Za ten okres, w ocenie Sądu, zasadne było wymierzenie organowi grzywny w kwocie 1 500 zł (pkt 4 sentencji wyroku). Wymierzenie grzywny uzasadnione jest zwłaszcza stwierdzeniem, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę również obrazę prawa procesowego w przedmiotowej sprawie dokonaną przez organ nie tylko w naruszeniu art. 12 i art. 35 k.p.a., ale także art. 149 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego wyznaczony został wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, termin miesięczny do wydania aktu. Organ, nie realizując nałożonego nań obowiązku do działania podważył podstawowe zasady ustrojowe działania administracji publicznej wyrażone w art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd nie znalazł w sprawie również żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby długi okres braku aktywności organu w przedmiotowej sprawie. Postępowanie organu zdradzało brak woli do załatwienia sprawy w sposób przewidziany przepisami prawa co organ usprawiedliwiał w odpowiedzi na skargę, toczącym się równolegle, postępowaniem planistycznym, które jednak nie spowodowało zawieszenia postępowania administracyjnego. Nie usprawiedliwiało ono zatem stwierdzonej bezczynności i przewlekłości. Wobec powyższych ustaleń Sąd uznał, że orzeczenie jednej z instytucji dyscyplinujących organy administracji publicznej (tu: grzywny) było konieczne, a jej wysokość określona w pkt. 4 sentencji wyroku jest uzasadniona.
Wymierzenie grzywny wyklucza jednoczesne przyznanie stronie sumy pieniężnej na zasadzie art. 149 § 1 p.p.s.a. Dlatego w tym zakresie, w pkt. 5 sentencji wyroku, Sąd dalej idącą skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W punkcie 6 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł z kolei o kosztach, na które składa się wpis od skargi uiszczony w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł.
W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.