II SAB/SZ 113/23

II SAB/Sz 113/23 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
659
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58  par.  1 pkt 6 i  par. 3, art. 232  par.  1 pkt 1 i  par. 2, art. 52, art. 53, art. 54 i art. 149, art. 53 § 2b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 37, art. 104 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie wydania zezwolenia na uprawę konopi włóknistych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę [...]zł ([...]) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
K. S. (dalej również jako "skarżący") pismem z dnia 23 kwietnia 2023 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 kwietnia 2023 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę m.in. na przewlekłość postępowania Burmistrza, dalej również jako: "organ", w przedmiocie wydania zezwolenia na uprawę konopi włóknistych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał m.in., że będący podstawą wniesienia środka zaskarżenia zaistniały stan przewlekłości, jaki miał miejsce po stronie organu pomiędzy złożeniem wniosku z dnia 9 września 2021 r. a wydaniem decyzji z dnia 12 września 2022 r., w którym to okresie dodatkowo złożono również ponaglenie (w dniu 7 czerwca 2022 r. – dopisek WSA), koniecznym czyni nałożenie na organ grzywny
jak i przyznanie skarżącemu odszkodowania.
Burmistrz w odpowiedzi na skargę nie zgodził się z jej zarzutami wskazując, że skarżący był informowany o wynikach postępowania na każdym jego etapie, a z kolei wniosek o rekompensatę dóbr materialnych uważa za bezprzedmiotowy.
W dniu 14 sierpnia 2023 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II w dokumentach księgowych sądu odnotowano dokonaną przez skarżącego w terminie wpłatę wpisu od skargi w wysokości 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.) - dalej jako "p.p.s.a", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Wynik takiego badania, na podstawie m.in. akt administracyjnych sprawy, doprowadził Sąd do przekonania, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Odnosząc się do przedmiotu postępowania należy wyjaśnić, że przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej również jako: "k.p.a."). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.
Zgodnie z art. 53 § 2b) p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W dniu 7 marca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w sprawie o sygn. I OPS 1/21 podjął następującą uchwałę: "Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że: "Przepisy (art. 52, art. 53, art. 54 i art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 37 k.p.a. – dopisek WSA), poddawane przez ustawodawcę równoległym zmianom, stanowią normatywną całość, dlatego wykładnia ich aktualnej treści musi uwzględniać ich wzajemne relacje i wynikające z tego skutki. Nie można więc art. 53 § 2b) p.p.s.a, literalnie traktującego o dopuszczalności wnoszenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, uznać za samodzielną normę uprawniającą strony postępowania administracyjnego do wniesienia skargi także wtedy, gdy przewlekłość, jako stan faktyczny, nie będzie już istniała w chwili wniesienia skargi ze względu na wydanie stosownego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne, rozumiane, jako wprowadzenie tego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego przez jego doręczenie stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Wniesienie takiej skargi determinuje bowiem - omówione powyżej - uprawnienie autokontrolne organu administracji. Normatywny sens tego uprawnienia wynika zaś z istnienia przedmiotu zaskarżenia rozpatrywanego w następnej dopiero kolejności przez sąd administracyjny".
Na tle powołanej uchwały w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że niedopuszczalne jest badanie historycznej przewlekłości. Ten stan zaniechania ze strony organu administracji publicznej może być sankcjonowany przez sąd administracyjny jedynie w momencie, kiedy obiektywnie istnieje on w dniu złożenia skargi. Jeżeli ten stan ustał przed dniem wniesienia skargi, podlega ona odrzuceniu jako skarga niedopuszczalna (np. por postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 159/22).
Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22).
Zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle powyższego, należy zatem przyjąć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji.
Wniosek skarżącego z dnia 9 września 2021 r. został rozpoznany w pierwszej instancji decyzją odmowną Burmistrza z dnia 12 września 2022 r., nr GKO.6180.4.2022. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 21 września 2022 r.
Z kolei decyzją z dnia 17 lutego 2023 r., nr SKO.4101.2359.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu sprawy na skutek złożonego odwołania strony uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 27 lutego 2023 r.
Tymczasem skarżący, w tej sprawie, wniósł skargę do Sądu na przewlekłość postępowania administracyjnego dotyczącą okresu pomiędzy złożeniem wniosku z dnia 9 września 2021 r. a wydaniem decyzji Burmistrza z dnia 12 września 2022 r., (poprzedzoną ponagleniem z dnia 5 czerwca 2022 r.), dopiero w dniu 24 kwietnia 2023 r.
Skoro przed wniesieniem skargi organ I instancji wydał w dniu 12 września 2022 r. decyzję, to zachodziła pierwotna, istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania. W dniu wniesienia skargi nie istniał już bowiem przedmiot postępowania, jakim w realiach niniejszej sprawy był stan przewlekłości w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Konsekwentnie, skarga winna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.; por. np. postanowienie NSA z 4 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 332/21, CBOSA). Innymi słowy rzecz ujmując, przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, bowiem wcześniej wydał decyzję w sprawie objętej skargą.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w pkt II sentencji postanowienia.