I SAB/Lu 2/26

I SAB/Lu 2/26 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 46 § 2 pkt 1 lit. b; art. 52 § 1, 2; art. 53 § 2b; art. 58 § 1 pkt 3, 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy Zakrzówek w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy Zakrzówek w przedmiocie udzielenia informacji.
Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2026 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL oraz wykazanie, że został wyczerpany tryb określony w art. 141 Ordynacji podatkowej, tj. zostało wniesione ponaglenie. Wezwanie skarżący odebrał osobiście w dni 27 stycznia 2026 r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w korespondencji z dnia 3 lutego 2026 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 16-43) wniósł o wskazanie podstawy prawnej i wyjaśnienie na czym polegają braki formalne skargi. Podkreślił, że numer PESEL podawał już. W końcu z wyjaśnień skarżącego wynika, że nie składał on ponaglenia w rozumieniu art. 141 Ordynacji podatkowej i w tej sprawie nie dostrzega jaki miałoby to związek z podatkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Natomiast z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia obowiązku i braku przeszkód – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 911/14). O bezczynności organu można jednak mówić tylko w sytuacji, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy, przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów.
Zatem skarga na bezczynność organu nie jest dopuszczalna w każdej sprawie, a tylko w takich sprawach, w jakich służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. akty administracyjne indywidualne.
W świetle zaś art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia.
Odnosząc powyższe rozważania do stanu niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącego złożonych w piśmie z dnia 27 stycznia 2026 r., nie wynika, aby takie ponaglenie było składane. Tym samym skarżący nie wyczerpał przysługującego mu w sprawie środka zaskarżenia jakim jest ponaglenie, co czyni wniesioną skargę na bezczynność niedopuszczalną. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Jest to warunek prawidłowego zaskarżenia określonej czynności. Skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. wyrok NSA II OSK 2203/20). Z akt zaś wynika, że skarżący ponaglenie datowane na 27 stycznia 2026 r., wniósł 2 lutego 2026 r., a zatem niemal dwa miesiące po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego i po wezwaniu przez ten Sąd do wykazania spełnienia warunku wynikającego z art. 141 Ordynacji podatkowej. Należy jednocześnie zauważyć, że ustawa nie określa terminu, w jakim organ podatkowy powinien udzielić wzywanemu do złożenia informacji podatkowej wyjaśnień co do podstawy prawnej wezwania w sytuacji, gdy podstawy te wskazał już w treści wezwania. Ponadto odnotować trzeba, że czynność organu polegająca na udzieleniu informacji we wskazanej wyżej sytuacji, nie jest czynnością co do której przysługiwała by skarga na bezczynność organu podatkowego. Nie jest to bowiem czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 p.p.s.a. w powołanym przepisie chodzi bowiem o czynności, które są na podstawie przepisów prawa, nie wymagających autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Informacja udzielana przez organ podatkowy we wskazane wyżej sytuacji tego rodzaju cech nie nosi.
Ponadto, zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną.
Niewskazanie numeru PESEL, jak to wynika z treści uchwały składu 7. sędziów NSA z dnia 23 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Zgodnie ze wskazaną uchwałą, niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL. W zakreślonym terminie skarżący nie wskazał numeru PESEL. Treść wezwania do usunięcia braków formalnych była jasna i zrozumiała, wskazano w nim wyraźnie na konieczność wskazania numeru PESEL oraz wykazanie, że został wyczerpany tryb określony w art. 141 Ordynacji podatkowej, tj. zostało wniesione ponaglenie. Nie ma żadnych podstaw do uznania, że skarżący mógł nie zrozumieć treści wezwania.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak, w sentencji postanowienia.