I SAB/Lu 13/05

I SAB/Lu 13/05 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Krystyna Czajecka-Szpringer /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Ruch drogowy
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Ryniec po rozpoznaniu w dnia 6 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w sprawie opłaty za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi postanawia: - odrzucić skargę
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga I. S., datowana na dzień 12 sierpnia 2005 r., na bezczynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w sprawie opłaty za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi.
W skardze I. S. wniósł o wydanie orzeczenia w zakresie ustalenia odpowiedzialności Pierwszego Urzędu Skarbowego za zobowiązania Skarbu Państwa z tytułu wskazanego w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, lub – w braku przesłanek do powyższego orzeczenia – zobowiązanie Pierwszego Urzędu Skarbowego do wydania decyzji w zakresie ustalenia w/w odpowiedzialności. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że z art. 130a ust.10 tejże ustawy wynika, że odpowiedzialnym za pojazdy zholowane na parking strzeżony na zlecenie Policji i nieodebrane w ciągu 6 miesięcy na podstawie innych przepisów jest Skarb Państwa, który staje się jego właścicielem. W związku z tym to na właściwym Urzędzie Skarbowym ciąży obowiązek zapłaty kwoty wynikającej ze zobowiązania Skarbu Państwa wobec skarżącego.
I. S. podniósł, że niejednokrotnie zwracał się do Pierwszego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zapłatę zobowiązania, jednak organ podatkowy nie uznał roszczeń skarżącego, nie wydał też decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Wobec nieuznania roszczenia skarżącego oraz wobec odmowy wydania decyzji w tej sprawie, I. S. uznał, iż jest pozbawiony możliwości dochodzenia swoich praw na drodze administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wniósł o jej odrzucenie, wskazując, iż w przedmiotowej sprawie stan bezczynności organu nie istnieje, a sprawa opłaty za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Wyjaśniając swoje stanowisko podniósł, że indywidualny charakter sprawy nie przesądza o możliwości rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji. Umocowanie organu administracyjnego do prowadzenia postępowania administracyjnego powinno wynikać z przepisów prawa materialnego, zaś w sprawie niniejszej nie było podstaw do rozstrzygania w formie decyzji administracyjnej.
Organ podatkowy wskazał też, że w sprawie objętej skargą toczy się już postępowanie przed Sądem Rejonowym, z powództwa skarżącego przeciwko Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego o uiszczenie kwoty [...] tytułem zapłaty za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne, zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr. 153, poz. 1269/ - sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Kognicja sądów administracyjnych zakreślona została dość szeroko i zgodnie z brzmieniem art. 3 ( 1 i ( 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm./ - obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Art. 3 § 2 pkt 8 przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt 1-4. Oznacza to, że skarga przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4. Skarga na bezczynność organu jest jednak dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Sprawa opłaty za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi nie mieści się w dyspozycji w/w przepisu prawa.
Żądanie zapłaty za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym należy do spraw ze stosunków z zakresu prawa cywilnego. W sprawach tych właściwe są sądy powszechne (art. 2 § 1 kpc).
W tej sytuacji wniesienie skargi należało uznać za niedopuszczalne, a samą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało odrzucić.