I SAB/Ke 2/21

I SAB/Ke 2/21 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2021-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Artur Adamiec /sprawozdawca/
Danuta Kuchta /przewodniczący/
Ewa Rojek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
658
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art 149 par. 1a ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 53 par. 2b; art. 149 par. 1 pkt 1; art. 149 par. 1a; art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 9, art. 17, art. 127 par. 2, art. 222, art. 133;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Starosty K. 1. stwierdza, że Starosta K. dopuścił się bezczynności w zakresie przekazania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. odwołania P. S. datowanego na dzień 31 grudnia 2019 r. od decyzji ... z dnia ....; 2. zobowiązuje Starostę K. do przesłania opisanego w pkt 1 odwołania wraz aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Starosty K. na rzecz P. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu .... na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ze znajdującej się w miejscowości S. w Powiecie K. drogi usunięto pojazd marki D. nr rej. ... i pozostawiono go na parkingu strzeżonym w K., przy
ul. G. Wedle ustaleń Komendy Miejskiej przedmiotowym pojazdem w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia kierował P. S. W dniu ... otrzymał on powiadomienie o konieczności odbioru pojazdu oraz skutkach nieuczynienia tego. W związku z tym, że wskazany pojazd nie został odebrany w ustawowym terminie, Starosta K. (Starosta) wystąpił do Sądu Rejonowego w K. o orzeczenie jego przepadku na rzecz Powiatu K. W dniu ... w sprawie ... Sąd Rejonowy w K... wydał postanowienie, którym orzekł przepadek pojazdu marki D. nr rej. ... na rzecz Powiatu K.
Starosta ... wydał decyzję znak ... w przedmiocie naliczenia opłaty za usunięcie, parkowanie i wycenę pojazdu marki D. Od decyzji tej P.S. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (Kolegium). Decyzją z ... znak: ... Kolegium uchyliło ww. decyzję
w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ... Starosta wydał decyzję znak: ... o naliczeniu opłaty za usunięcie, przechowywanie oraz oszacowanie ww. pojazdu. Decyzja została przesłana P. S. na adres jego zamieszkania, a przesyłka ją zawierająca, mimo dwukrotnej awizacji nie została przez niego odebrana. Decyzja stała się ostateczna ... W dniu ... przekazano ją do Wydziału Budżetu i Finansów Starostwa Powiatowego w K. w celu dalszego prowadzenia postępowania w trybie
art. 130a ust. 10j ustawy prawo o ruchu drogowym.
W dniu 7 stycznia 2020 r. do Starostwa wpłynęło datowane na 31 grudnia 2019 r. pismo P. S., w którym nawiązując do upomnienia
z ..., wzywającego go do zapłaty kwoty 12.380 zł z tytułu przechowywania spornego pojazdu wskazał, że przedmiotowy pojazd nie jest jego własnością, ani nie posiada do niego innego tytułu prawnego. Zarzucił, że pomimo zaleceń Kolegium, Starostwo nie podjęło żadnych działań w kierunku ustalenia jego właściciela, a on sam został za niego błędnie uznany, podczas gdy jedynie prowadził pojazd oraz odebrał jedno z pism ze Starostwa.
Skierowanym do Starostwa pismem z 7 maja 2020 r., P. S. wniósł o niezwłoczne rozpoznanie odwołania z 7 stycznia 2020 r. oraz o dokonanie prawidłowego doręczenia decyzji z .... W odpowiedzi Starostwo poinformowało, że decyzja Starosty z .... znak ..., wysłana 25 lipca 2019 r. na adres N... została awizowana po raz pierwszy 29 lipca 2019 r., przesyłkę powtórnie awizowano 6 sierpnia 2019 r., a jej zwrot do nadawcy nastąpił 13 sierpnia 2019 r., zaś informacje te zostały potwierdzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. Urząd poinformował jednocześnie, że decyzja stała się ostateczna ... i nie przysługuje od niej odwołanie.
W dniu 29 września 2020 r., P. S. złożył ponaglenie kierowane do organu odwoławczego, w którym ponaglił Starostwo o niezwłoczne załatwienie sprawy administracyjnej, tj. rozpoznanie i poddanie pod rozstrzygnięcie stosownego organu pisma złożonego 7 stycznia 2020 r. Wskazał, że pismo to stanowi odwołanie od ww. decyzji Starosty z ..... i nie zostało do tej pory merytorycznie rozpoznane. W uzasadnieniu m.in. podniósł, że operator pocztowy dokonał błędnego obliczenia okresu 14 dni, o którym mowa w art. 44 § 1 ust 1 k.p.a., czyniąc to począwszy od 29 lipca 2019 r., a nie od 30 lipca 2019 r., który to dzień, jak wskazano, z uwagi na adnotacje poczynione na przesyłce był dniem, kiedy faktycznie dokonano pierwszego awizowania przesyłki. W jego ocenie, operator dokonał zwrotu przesyłki zawierającej decyzję Starosty z ... znak ..... do nadawcy 13 lipca 2019 r., a więc po upływie 13, a nie wymaganych w art. 44 § 1 ust 1 k.p.a. 14 dni przechowywania pisma w placówce pocztowej. Skutkuje to nieprawidłowością doręczenia przesyłki, która nie może być uznana za skutecznie doręczoną zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. W konsekwencji przyjąć należy, że przedmiotowa decyzja z .... nie została do tej pory skutecznie doręczona stronie, a tym samym nie rozpoczął biegu termin na wniesienie od niej odwołania. Niemniej, P. S. skutecznie wniósł od niej odwołanie
7 stycznia 2020 r. Równocześnie, z uwagi na nieprawidłowości postępowania
i nierozpoczęcie biegu terminu na wniesienie odwołania, wniesione za pośrednictwem pełnomocnika P.S. pismo z 7 maja 2020 r. winno być traktowane jako integralna część wniesionego 7 stycznia 2020 r. odwołania i wraz
z nim przekazane stosownemu organowi do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że organ nie podjął w odniesieniu do tego pisma żadnych działań, pozostawiając je w aktach sprawy bez rozpoznania i nie czyniąc ustaleń w kierunku rozwiania ewentualnych wątpliwości co do jego charakteru.
Postanowieniem z ... znak .... Kolegium, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Wskazało, że stwierdzono, że sporne pismo strony zostało skierowane do Starosty w związku z otrzymanym upomnieniem dotyczącym zapłaty nałożonych decyzją z ... opłat, nie stanowi zaś odwołania od tej decyzji. W konsekwencji, Starosta nie pozostaje w bezczynności w zakresie nierozpoznania i nieprzekazania ww. pisma właściwemu organowi. Jednocześnie Kolegium zobowiązało Starostę do precyzyjnego ustalenia daty doręczenia decyzji
z ....., tj. daty dokonania pierwszego awizowania oraz daty zwrotu zawierającej ją przesyłki do nadawcy.
W wykonaniu zobowiązania Starostwo pismem z ... zwróciło się do Urzędu Pocztowego w D. z prośbą o potwierdzenie daty doręczenia decyzji z ... Poczta Polska S.A. poinformowała, że ustalono, że przesyłka nr ... po nieudanej próbie doręczenia 29 lipca 2019 r. została awizowana, zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata, zaś przesyłkę pozostawiono do odbioru w jego placówce odbiorczej. Przesyłka została powtórnie awizowana 6 sierpnia 2019 r., a po upływie terminu do odbioru zwrócona do nadawcy 13 sierpnia 2019 r., jako niepodjęta w terminie. Termin zalegania przesyłki został zachowany, a zwrotu dokonano w terminie. Poczta wskazała, że nie jest w stanie wyjaśnić przyczyn błędu pracownika oraz rozbieżności w zakresie dwóch dat pierwszego awizowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, w postaci braku skreślenia daty 30 lipca 2019 r. Pracownik nie był w stanie wskazać przyczyn wspominanej nieprawidłowości, zaś wszystkie prawidłowe informacje potwierdzone datownikiem imiennym
i podpisem znajdują się na przedniej stronie koperty przesyłki oraz znajdują odzwierciedlenie w systemie informatycznym Poczty.
W dniu .... P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na bezczynność Starosty w sprawie sygn. ..., przejawiającą się brakiem przekazania i poddania pod rozstrzygnięcie organu II instancji odwołania złożonego 7 stycznia 2020 r. przez P. S. wraz z uzupełnieniem tego odwołania z 7 maja 2020 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do przekazania i poddania pod rozstrzygnięcie organu II instancji odwołania z 7 stycznia 2020 r. wraz z jego uzupełnieniem z 7 maja 2020 r. oraz stwierdzenie w oparciu
o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Starosta dopuścił się bezczynności, a także
o stwierdzenie w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność miała miejsce
z rażącym naruszeniem prawa i orzeczenie w oparciu o art. 149 § 1b p.p.s.a.
o istnieniu uprawnienia do skutecznego wniesienia przez skarżącego wniesionego odwołania od decyzji Starosty z ... znak .... z uwagi na okoliczności faktyczne i prawne, szczegółowo wskazane w uzasadnieniu skargi, bowiem w ocenie skarżącego pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że intencją skarżącego było złożenie odwołania od decyzji Starosty z ..... Pismo to stanowi od niej odwołanie, nie może zostać pozostawione bez rozstrzygnięcia i winno być poddane pod rozstrzygnięcie organu II instancji celem jej merytorycznego rozpoznania, zaś jako integralna część przedmiotowego odwołania winno być wraz z nim przekazane pismo pełnomocnika z 7 maja 2020 r. Podniósł, że wskazana decyzja została błędnie wysłana na nieaktualny adres P. S. Pomimo ponownego skierowania zawierającej ją przesyłki na aktualny adres zamieszkania, organ nieprawidłowo uznał ją za skutecznie doręczoną, ponieważ z zawartych na przesyłce, dokonanych przez operatora pocztowego adnotacji wynika, że popełnił on błąd co do daty jej zwrotu do nadawcy. Skarżący zwrócił uwagę, że na kopercie z decyzją widnieją dwie daty pierwszego awizowania, tj. 29 lipca 2019 r. i 30 lipca 2019 r., a obie zostały umieszczone przy pomocy datownika i żadna nie została wykreślona, podobnie jak na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, gdzie obok dat, nabito datę 30 lipca 2019 r. Operator pocztowy dokonał w jego ocenie błędnego obliczenia okresu 14 dni, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a., licząc jego bieg od 29, a nie 30 lipca 2019 r., który to był dniem rzeczywistego dokonania pierwszego awizowania przesyłki, wskutek tego ta została zwrócona 13 lipca 2019 r., po upływie 13, a nie tak jak stanowi ten przepis 14 dni przechowywania w placówce pocztowej. Niniejsze skutkuje nieprawidłowością doręczenia, w konsekwencji przesyłka z decyzją
z .... nie może zostać uznana za skutecznie doręczoną stronie,
a tym samym nie rozpoczął biegu termin na wniesienie od niej odwołania. Zaskarżona decyzja nie stała się ostateczna. W odniesieniu do pisma skarżącego organ nie podjął żadnych czynności, pozostawiając je w aktach sprawy bez rozpoznania, jak również nie rozwiał ewentualnych wątpliwości co do jego charakteru. Pełnomocnik P. S. zakwestionował zaprezentowane przez Kolegium stanowisko, że pismo z 7 stycznia 2020 r. nie stanowi odwołania,
a zostało skierowane do Starosty w wyniku otrzymanego upomnienia, dotyczącego zapłaty nałożonych decyzją z .... opłat. Skarżący wskazał na treść przedmiotowego pisma, która w jego ocenie świadczy o fakcie, że stanowi ono odwołanie, nadto podniósł, że odwołaniem bezsprzecznie jest pismo pełnomocnika skarżącego z 7 maja 2020 r.
W odpowiedzi na skargę, Starosta podtrzymał swoje stanowisko w sprawie
i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej.
Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania
w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania
w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających
z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest to, aby została poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący wypełnił ten wymóg składając stosowne ponaglenie, które zostało rozpoznane postanowieniem Kolegium z ... znak ....
Skarga okazała się zasadna, niemniej nie wszystkie wnioski co do rozstrzygnięcia zasługiwały na uwzględnienie.
O bezczynności organu administracji można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla oceny zasadności zarzutu bezczynności nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Celem kwestionowania bezczynności organu jest bowiem przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Zarzut bezczynności uzasadnia zatem nie tylko niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy, lecz także odmowa wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności. Pojęcie bezczynności odnosi się zatem nie tylko do przekroczenia terminu załatwienia sprawy, lecz także do kwestii istnienia normy ustawowej zobowiązującej i równocześnie upoważniającej organ do działania
(tak P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 37). W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie
w danej formie i w określonym przez prawo terminie (tak wyrok NSA z 5.02.2020 r.,
I OSK 1443/19, LEX nr 2825563).
Zgodnie z art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.), zaś zgodnie z punktem 1 art. 17 k.p.a. organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego jest w samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. W stosunku do starosty organem wyższego stopnia pozostaje zatem samorządowe kolegium odwoławcze.
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że Starosta dopuścił się bezczynności w zakresie przekazania Kolegium datowanego na 31 grudnia 2019 r. odwołania P. S. od decyzji z ... znak .... Przedmiotowe pismo zostało błędnie potraktowane przez Starostę jako nawiązanie do wystosowanego do skarżącego upomnienia w przedmiocie uregulowania nałożonych tą decyzją opłat. Skarżący co prawda wskazał, że dotyczy ono sprawy znak: .... i nawiązał bezpośrednio do otrzymanego upomnienia wzywającego do opłaty kwoty 12.380 zł
z tytułu przechowywania pojazdu marki D... nr rej. ...., jednakże jego treść wskazuje, że w rzeczywistości dotyczy ono zasadności wydanej w sprawie decyzji obciążającej tą kwotą. Skarżący nawiązał bowiem do przebiegu postępowania, podważając wykonanie przez Starostę pierwotnych zaleceń Kolegium, dotyczących ustalenia właściciela przedmiotowego pojazdu i zakwestionował okoliczność, jakoby to on był jego właścicielem.
Organ zobowiązany był mieć przy tym na względzie zasadę z art. 222 k.p.a., stanowiącą o tym, że o charakterze pisma, tj. o tym czy stanowi skargę, czy też wniosek decyduje jego treść, a nie jego nazwa (por. M. Karpiuk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 127-269. Tom III, red.
P. Krzykowski, A. Skóra, Olsztyn 2021, art. 222). W okolicznościach stanu faktycznego sprawy istotna jest ponadto treść art. 9 k.p.a. Zgodnie z powołaną regulacją organy administracji publicznej obowiązane są do należytego
i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ nie jest zatem władny do samodzielnego ustalania charakteru wnoszonego pisma, a zobligowany jest podejmować czynności, aby strony z powodu nieznajomości prawa lub nieporadności procesowej nie poniosły szkody lub negatywnych skutków działań lub zaniechań (por. wyroku NSA
z 18 października 2016 r., II GSK 905/15, LEX nr 2168898). Tymczasem organ nie podjął czynności w kierunku ustalenia charakteru datowanego na 31 grudnia 2019 r. pisma skarżącego. Przy czym, o ile jego charakter mógł budzić wątpliwości z chwilą wpływu do organu, o tyle wątpliwości takowe zdezaktualizowały się po otrzymaniu przez organ pisma z 7 maja 2020 r., gdzie wnoszący je pełnomocnik podniósł, że pismo to stanowi odwołanie od decyzji. To z kolei obligowało organ do powzięcia czynności związanych z jego przekazaniem organowi odwoławczemu.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że od chwili otrzymania pisma z 7 maja 2020 r. Starosta pozostawał w tym zakresie w bezczynności. Uchybienia tego nie może tłumaczyć w żaden sposób, stanowisko Kolegium zawarte w postanowieniu
z ..., znak ..., uznające ponaglenie skarżącego na bezczynność Starosty za nieuzasadnione, ponieważ sporne pismo nie stanowi odwołania, a jedynie odpowiedź na upomnienie dotyczące zapłaty nałożonych na niego decyzją opłat. Organ zobligowany był bowiem do dokonania oceny charakteru spornego pisma skarżącego we własnym zakresie. W takich okolicznościach Starosta winien był przesłać Kolegium przedmiotowe pismo, stanowiące w istocie odwołanie od decyzji Starosty z .... wraz z aktami sprawy w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. do 14 stycznia 2020 r. (art. 133 k.p.a.), czego jednak nie uczynił, błędnie oceniając jego charakter i w zasadzie nie podejmując w stosunku do niego czynności.
Kwestią zupełnie irrelewantną dla oceny charakteru wspomnianego pisma pozostaje natomiast podnoszona przez Starostę okoliczność regulowania przez skarżącego rat opłaty nałożonej decyzją z 28 czerwca 2019 r.
W efekcie powyższych ustaleń należało zobowiązać Starostę do przesłania odwołania wraz z aktami sprawy Kolegium w terminie 7 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Powyższa bezczynność organu, zdaniem Sądu, nie miała jednak miejsca
z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (tak wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894).
Zdaniem Sądu podejmowane przez organ czynności w stosunku do datowanego na 31 grudnia 2019 r. odwołania skarżącego nie były właściwe, co było wynikiem oceny polegającej na przyjściu, że zostało ono skierowane w odpowiedzi na otrzymane ze Starostwa upomnienie, wzywające go do uregulowania nałożonych decyzją z .... opłat, co też mogło sugerować, wskazane w nagłówku pisma skarżącego oznaczenie sprawy oraz zawarte w początkowej jego treści bezpośrednie nawiązanie do tego upomnienia. Mylna ocena przez organ pisma jest tutaj kluczowa dla oceny, czy bezczynność związana z przekazaniem odwołania strony miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, trudno bowiem zarzucać mu, że związany z błędną oceną pisma brak działań organu był celowy, zamierzony, czy nacechowany złą wolą. Niniejsze okoliczności świadczą, że dopuszczenie się bezczynności w przekazaniu złożonego przez skarżącego odwołania nie miało postaci rażącego naruszenia prawa.
Jednocześnie należało oddalić skargę w pozostałym zakresie, tj. orzeczenia
o istnieniu uprawnienia do skutecznego wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty z ...., znak ..... Pozostaje to bowiem poza zakresem rozstrzyganej sprawy o bezczynność organu. Wyłącznie organ II instancji jest uprawniony i rozstrzygał będzie, co do wniesionego odwołania.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Treść punktu 3 sentencji wyroku uzasadnia natomiast art. 149 § 1 a p.p.s.a. i punktu 4 - art. 151 p.p.s.a.
O kosztach, na które składają się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), orzeczono w punkcie 5 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535 t.j.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).