I SAB/Gl 3/06

I SAB/Gl 3/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-07-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Krzysztof Winiarski /przewodniczący/
Małgorzata Wolf-Mendecka
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1607/06 - Wyrok NSA z 2008-02-07
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant ref. staż. Iwona Dybkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 roku sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie podatku od nieruchomości 1. zobowiązuje Wójta Gminy B. do wydania w terminie 3 miesięcy rozstrzygnięcia w kwestii uprawnienia "A" S.A. w K. do występowania w przedmiotowej sprawie administracyjnej w charakterze strony, 2. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz "A" S.A. w K. kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 28 marca 2006 r. "A" S.A. w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (za pośrednictwem Wójta Gminy B.) skargę na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie załatwienia wniosków "B" S.A. z dnia [...] 1997 r. i z dnia [...] 1997 r. dotyczących nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości, stanowiącą naruszenie art. 139 § 1, art. 140 i art. 141 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła opisany niżej stan faktyczny.
Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) "A" S.A. została połączona z "B" S.A. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037 ze zm.).
Na podstawie przejętych po "B" S.A. akt podatkowych stwierdzono, że spółka ta była stroną postępowania podatkowego prowadzonego przez Wójta Gminy B. w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992–1996, w związku z wyłączeniem z podstawy opodatkowania tzw. kapitalnych wyrobisk górniczych. Analiza tychże akt wykazała, że pełnomocnik "B" S.A. w pismach z dnia [...] 1997 r. oraz z dnia [...] 1997 r. dokonał korekty podatku od nieruchomości zdeklarowanego odpowiednio przez Kopalnię Węgla Kamiennego "C" i Kopalnię Węgla Kamiennego "D" – jednostki organizacyjne Spółki. Postępowanie podatkowe zainicjowane wymienionymi wyżej pismami zostało zakończone dwoma decyzjami z dnia [...] r. (bez numeru) o odmowie "korekty deklaracji podatku od nieruchomości za 1997 r." oraz o "odmowie wznowienia postępowania w sprawie korekty deklaracji za lata 1992 – 1996". Decyzja dotycząca 1997 r. stała się następnie ostateczna w toku instancji, natomiast decyzja odnosząca się do okresu 1992 – 1996 na skutek zastosowanych środków zaskarżenia została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Kolejne wydane w sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji (z dnia [...] 2002 r.) – " o odmowie korekty zadeklarowanego wcześniej podatku od nieruchomości z tytułu wyłączenia z opodatkowania podziemnych budowli górniczych oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1996" zostało również uchylone decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] . Kolejne rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiotowej sprawie wydano w dniu [...] 2003 r. (nr [...],[...],[...] i zostały one uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.
W momencie połączenia "A" S.A. z "B" S.A. przedmiotowe postępowanie podatkowe pozostawało niezakończone przez organ I instancji. Wójt Gminy B. poinformował jedynie "B" S.A. (pismem z dnia [...] 2003 r. nr [...] ), że z uwagi na "szczególnie skomplikowany charakter sprawy będący następstwem zmieniającego się stanu prawnego postanowił przedłużyć termin ustawowy załatwienia sprawy". Argumentując konieczność odsunięcia w czasie ostatecznego załatwienia sprawy organ podatkowy I instancji powołał się na potrzebę "uzyskania stosownego stanowiska" (nie wskazując czyje i w jakim trybie uzyskane stanowisko jest niezbędne dla załatwienia sprawy), a także wskazał, że w sprawie nadpłaty "toczy się szereg postępowań pomiędzy gminami a tym samym wnioskodawcą tj. "B" S.A. przed różnymi instancjami, w tym NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gliwicach".
W zaistniałych okolicznościach "A" S.A., powołując się na art. 93 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej i na postanowienie Sądu Rejonowego
w K. z dnia [...] 2004 r. poinformowała (pismem z dnia
[...] 2004 r.) Wójta Gminy B. o zmianie strony postępowania oraz zwróciła się z prośbą o "niezwłoczne podjęcie dalszych czynności procesowych oraz wyznaczenie (...) terminu, w którym należy się spodziewać rozpatrzenia złożonych przez "B" S.A. wniosków". W rozpoczętej powyższym pismem długotrwałej korespondencji pomiędzy organem podatkowym I instancji a "A" S.A. Wójt Gminy B. stanął na stanowisku, że postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] 2004 r. nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że "A" S.A. wstąpiła w miejsce "B" do przedmiotowego postępowania. "A", uznając, że argumentacja organu podatkowego I instancji nie ma charakteru merytorycznego, a zamierza jedynie od odsunięcia w czasie ostatecznego załatwienia sprawy, pismem z dnia [...] 2005 r. skierowała - w trybie art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stosowne ponaglenie.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ponaglenie za uzasadnione i wyznaczyło termin dwóch miesięcy dla załatwienia sprawy z wniosku "B" S.A. o stwierdzenie nadpłaty w podatku za lata 1992 – 1997. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że "postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. świadczy o uzyskaniu przez skarżącą statusu strony w postępowaniu podatkowym", a skoro "treść przywołanego orzeczenia Sądu Rejonowego w K. była znana organowi podatkowemu, to żądanie przedłożenia dalszych dokumentów dla wykazania przez "A" S.A. statusu strony w postępowaniu podatkowym toczącym się dotychczas wobec "B" S.A. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1992 – 1997 było bezzasadne" (pogląd ten podzielił także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który po zapoznaniu się z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. uznał "A" S.A. za stronę postępowania, wszczętego na skutek skargi wniesionej przez "B" S.A.).
Wójt Gminy B. nie dotrzymał terminu, wyznaczonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., a w konsekwencji sprawa pozostaje nie rozpatrzona przez okres 34 miesięcy (licząc od daty uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji, tj. od dnia [...] 2003 r.). Organ podatkowy I instancji naruszył tym samym art. 139 § 1, art. 140 i art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej. "A" S.A. pismem z dnia [...] 2006 r. wezwała Wójta Gminy B. od usunięcia opisanego powyżej naruszenia prawa, jednakże wezwanie to pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wobec powyższego konieczne stało się wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i zobowiązanie Wójta Gminy B., na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wydania, w określonym przez Sąd terminie, decyzji w przedmiotowej sprawie
(w skardze zawarto także wniosek o zasądzenie od Wójta Gminy B. zwrotu kosztów postępowania).
W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Wójta Gminy B., radca prawny wniósł o oddalenie skargi w całości (czynność procesowa zatwierdzona przez Wójta Gminy B. w dniu [...] 2006 r.). W uzasadnieniu swojego stanowiska pełnomocnik Wójta Gminy B. wskazał na wstępie na treść art. 125 §1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe zobowiązane są działać wnikliwie i szybko oraz art. 122 tej ustawy i podniósł, że ustawodawca przyznał prymat wnikliwości postępowania podatkowego, w drugiej kolejności obligując organy podatkowe go sprawności i szybkości działania.
W dalszej części odpowiedzi na skargę wskazano, że skarżąca powołuje się na rozstrzygniętą ostatecznie sprawę dotyczącą zwrotu podatku od nieruchomości za 1997 r. podczas, gdy sprawa wymiaru należnego podatku od nieruchomości (w tym od podziemnych wyrobisk górniczych) za 1997 r. została ostatecznie rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gliwicach z dnia 11 września 2000 r. (sygn. akt I SA/Ka 1999/99).
W podsumowaniu stanowiska Wójta Gminy B., reprezentujący organ radca prawny stwierdził, że wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącą postępowanie w sprawie toczy się, jednakże następstwo prawne "A" S.A. po KWK "C" "B" S.A. (zlikwidowanej w 2000 r.) oraz KWK "D" "B" S.A. nie zostało dotychczas wykazane, a wnioski, których niezałatwienie jest przedmiotem skargi zostały złożone przez wymienione kopalnie.
Pismem z dnia [...] 2006 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę i wyjaśniła m.in., że w latach 1992 – 1996 deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości były, w imieniu "B" S.A. - w oparciu o udzielone pełnomocnictwa - sporządzane i składane do organu podatkowego przez KWK "C" i KWK "D" (kopalnie te faktycznie zarządzały majątkiem Spółki położonym na terenie Gminy B. i posiadały wiedzę niezbędną dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania i zadeklarowania wysokości zobowiązania podatkowego). Nie oznacza to jednak, że wymienione jednostki organizacyjne (oddziały wpisane do rejestru handlowego) "B" S.A. były podatnikami zadeklarowanego podatku od nieruchomości, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych jednostka organizacyjna osoby prawnej (zakład) nie była podatnikiem podatku od nieruchomości. Konstatacja ta była uwzględniana w dotychczasowym postępowaniu podatkowym, które zostało wszczęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości złożonym przez pełnomocnika "B" S.A. i w ramach którego wszystkie rozstrzygnięcia kierowane były do tej spółki akcyjnej. W tym kontekście skarżąca podniosła, że wskazana po raz pierwszy w odpowiedzi na skargę problematyka oznaczenia podmiotu, który był podatnikiem podatku od nieruchomości nie tylko nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach i okolicznościach faktycznych sprawy, ale także jest sprzeczna ze stanowiskiem prezentowanym dotychczas przez organ podatkowy I instancji i ma na celu wyłącznie usprawiedliwienie przewlekłości postępowania.
Skarżąca ustosunkowała się także do podniesionej w odpowiedzi na skargę kwestii dotyczącej zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości należnego za 1997 r., podkreślając, że skarga złożona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Wójta Gminy B.
w rozpatrzeniu wniosków "B" S.A., w zakresie w jakim odnoszą się one do nadpłaty podatku od nieruchomości należnego za lata 1992-1996, a nie za rok 1997.
Na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał w całości skargę, podkreślając, że w istniejącym stanie faktycznym sprawa powinna być rozpoznana przez Wójta Gminy B. i wskazując ponownie, że zakłady "B" S.A. nie mogły być podatnikami podatku od nieruchomości.
Pełnomocnik Wójta Gminy B. podtrzymał stanowisko zawarte
w odpowiedzi na skargę i wskazał, że w istocie spór nie dotyczy bezczynności organu podatkowego I instancji, ale legitymacji procesowej "A" S.A. Podniósł, iż legitymacja ta nie została w sposób wystarczający wykazana (nie przedłożono koniecznych dokumentów źródłowych), a strona skarżąca bezpodstawnie powołuje się na stan prawny z 2003 r., podczas, gdy wnioski dotyczą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres 1992 r. -1996 r. (tj. okres, w którym nie istniała "A" S.A.).
Pełnomocnik strony skarżącej zanegował argumentację pełnomocnika organu podatkowego I instancji, dodając, że art. 42 ustawy o restrukturyzacji górnictwa dotyczy przejmowania zobowiązań, a nie wierzytelności i wskazując, że podatnik – "B" S.A. po 1997 r. nie kwestionowała wysokości podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1997.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 powołanej ustawy kognicja sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne,
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W piśmiennictwie prawniczym przyjmuje się, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 378). "Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności" (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził natomiastw wyroku z dnia 5 listopada 1987 r. (sygn. akt SAB 23/87, publ. ONSA 1988, nr 1, poz. 13), że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy.
Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego jest złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Opisany wymóg formalny został w niniejszej sprawie spełniony, gdyż "A" S.A. skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie (uwzględnione postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...] 2005 r.).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Wójta Gminy B., wyrażającej się w zaniechaniu rozpoznania wniosku "B" S.A. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres 1992 – 1996 r. (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję organu podatkowego I instancji wydana została w dniu [...] r.).
Sąd, nie będąc związany granicami skargi (o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) uwzględnił skargę strony skarżącej w zakresie obejmującym bezczynność Wójta Gminy B., dotyczącą nierozstrzygnięcia uprawnienia "A" S.A. do występowania jako strona w postępowaniu podatkowym, wszczętym na wniosek "B" S.A. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992-1996.
Z akt sprawy wynika, że "A" S.A., do której uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia z dnia 1 października 2004 r. przyłączono (w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks spółek handlowych) "B" S.A. powiadomiła Wójta Gminy B. o opisanym przekształceniu pismem z dnia [...] 2004 r., które wpłynęło do organu podatkowego I instancji w dniu [...] 2004 r. Do pisma dołączono odpis postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r., zgodnie z którym opisane przekształcenie zostało ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. W piśmie tym "A" S.A. wniosła o podjęcie dalszych czynności procesowych i wyznaczenie, na zasadzie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej terminu, w którym rozpoznane zostaną wnioski "B" S.A. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1996.
Pismem z dnia [...] 2005 r. Wójt Gminy B. wystąpił (powołując na art. 93 i nast. Ordynacji podatkowej) do "A" S.A. o przedłożenie dokumentów określających sposób powstania lub zawiązania osoby prawnej, która jest następcą prawnym podmiotu przekształconego. Na wyjaśnienia udzielone przez "A" S.A. w piśmie z dnia [...] 2005 r. Wójt Gminy B. zareagował dopiero pismem z dnia [...] 2005 r. stwierdzając jedynie "brak wykonania zobowiązania przy piśmie z dnia [...] 2005 r." i zobowiązując "A" S.A. do przedłożenia (w terminie 7 dni) dokumentów określających sposób powstania lub zawiązania osoby prawnej, która oświadcza, że jest następcą prawnym podmiotu przekształconego (przejętego) pod rygorem odmowy uznania "A" S.A. za stronę postępowania. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, a organ podatkowy I instancji skierował do "A" S.A. kolejne ponaglenie, w którym zobowiązał spółkę (bez zakreślenia terminu, pod rygorem "negatywnych skutków prawnych") do przedłożenia poświadczonego za zgodność z oryginałem dokumentu będącego aktem przejęcia (w trybie art. 93 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej) byłego podatnika, tj. "B" S.A. W wezwaniu tym wskazano, że przedstawienie żądanych dokumentu "niezbędne jest do potwierdzenia następstwa prawnego oraz przejęcia zobowiązań wynikających z Państwa żądania o ustalenie ewentualnej nadpłaty pod rygorem negatywnych skutków prawnych".
Opisane powyżej (bezsporne) okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że Wójt Gminy B. dopuścił się bezczynności w zakresie ustalenia uprawnień "A" S.A. do wstąpienia w prawa strony postępowania wszczętego na wniosek "B" S.A. o stwierdzenie nadpłaty
w podatku od nieruchomości za lata 1992 -1996. Bezczynności tej nie usunęło nawet wyznaczenie Wójtowi Gminy B. (postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r.) dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy.
Istotą kontroli sądu dokonywanej w ramach rozpoznania skargi na bezczynność organu administracji publicznej nie jest ocena czy poczynania tego organu były prawidłowe. Sąd nie ocenia zatem czy Wójt Gminy B. był uprawniony do żądania przedłożenia, innych niż odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, dokumentów potwierdzających przejęcie "B" S.A. przez "A" S.A. Sąd administracyjny rozpoznając przedmiotową skargę na bezczynność bada jedynie czy postępowanie organu podatkowego I instancji związane z oświadczeniem "A" S.A., zawartym w piśmie tej spółki z dnia [...] 2004 r. przeprowadzone zostało z zachowaniem ustawowych terminów wyznaczonych temu organowi podatkowemu do zajęcia stanowiska wobec kwestii uprawnienia "A" S.A. do wstąpienia w prawa strony w postępowaniu wszczętym na wniosek "B" o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od nieruchomości.
Zgodnie bowiem z art. 139 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
"Z treści art. 140 ordynacji podatkowej wynika jednoznacznie, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została przyczyną zawinioną lub niezawinioną organu w ich podjęciu lub dokonaniu" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 1998 r. (sygn. akt III SAB 77/98, LEX nr 36590)
Jak jednoznacznie wynika z akt administracyjnych sprawy, a także odpowiedzi na skargę i wypowiedzi pełnomocnika organu podatkowego I instancji przed sądem Wójt Gminy B. do dnia rozprawy (tj. [...] 2006 r.) nie ustalił statusu "A" S.A. (która pismem z dnia [...] 2004 r. powiadomiła organ podatkowy I instancji o zaistnieniu - w postępowaniu wszczętym na wniosek "B" S.A. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1996 r. - przesłanek określonych w art. 93 Ordynacji podatkowej). Nie sposób również stwierdzić, iż wina w przekroczeniu wskazanych powyżej terminów leży po stronie "A" S.A. (zważywszy zwłaszcza, że pomiędzy nadesłaniem odpowiedzi spółki na pierwsze wezwanie do złożenia dokumentów (data wpływu do Urzędu Gminy B.: [...] 2005 r.) a skierowaniem kolejnego wezwania do spółki (data pisma: [...] 2005 r. ) minęło ponad 5 miesięcy, a także mając na uwadze, że organ podatkowy w żadnym z pism kierowanych do "A" S.A. nie sprecyzował bliżej do nadesłania jakich dokumentów zobowiązana jest strona).
Zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Mając na uwadze opisane powyżej okoliczności faktyczne sprawy Sąd,
w oparciu o art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał Wójta Gminy B., aby w terminie 3 miesięcy od daty wydania wyroku zajął stanowisko w przedmiotowej kwestii (tj. potwierdził uprawnienie "A" S.A. do występowania w charakterze strony w tymże postępowaniu albo też uznał wniosek tej spółki wyrażony w piśmie z dnia [...] 2004 r. za bezprzedmiotowy).
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.