I SAB/Gl 11/23

I SAB/Gl 11/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Kozłowska
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Monika Krywow /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
659
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 53 par. 2b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego K. Sp. z o.o. w S. na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia i zwrotu środków pieniężnych oddala skargę.
Uzasadnienie
1. K. sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę w której zażądała:
- stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie zwrotu środków pieniężnych zajętych i następnie bezprawnie przetrzymywanych przez Urząd Skarbowy w S. (dalej: organ egzekucyjny),
- stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w zakresie braku zwrotu przetrzymywanych środków pieniężnych oraz braku wydania decyzji administracyjnej dotyczącej odmowy wypłaty tych środków na rzecz reprezentowanej spółki,
- zobowiązania organ egzekucyjny na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. - p.p.s.a.) do dokonania w terminie 7 dni na rzecz skarżącego zapłaty bezprawnie przetrzymywanych kwot wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wymagalności poszczególnych należności do dnia zapłaty.
- przyznania od organu egzekucyjnego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 p.p.s.a.
- obciążenia organu egzekucyjnego kosztami postępowania,
- stwierdzenia, że organ egzekucyjny dopuścił się przewlekłości postępowania w sprawie zwrotu środków pieniężnych bezprawnie przetrzymywanych przez ten organ,
- stwierdzenia, że organ egzekucyjny dopuścił się rażącego naruszenia prawa w związku z bezprawnym przetrzymywaniem tych środków pieniężnych, dokonania zapłaty na rzecz spółki bezprawnie przetrzymywanych środków pieniężnych w terminie 3 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma procesowego wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia faktycznego zajęcia poszczególnych kwot do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że zgodnie z informacją jaką uzyskano od organu egzekucyjnego w toku prowadzonego przeciwko prezesowi skarżącej spółki postępowania karno-skarbowego, dokonano zajęcia środków pieniężnych ulokowanych na kontach skarżącej. Wyrokiem z 23 listopada 2017 r. sygn. akt [...], przeprowadzone postępowanie zostało umorzone. Na skutek wniesionej apelacji od wskazanego wyroku, wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 5 października 2018 r., sygn. [...] wyrok Sądu I instancji został utrzymany w mocy. Tym samym prawomocny stał się wyrok Sądu I instancji umarzający prowadzone przeciwko prezesowi spółki postępowanie o czyn z art. 60 § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 654 z późn. zm. - k.k.s.). Oczywistą konsekwencją przywołanych wyroków był i jest w dalszym ciągu fakt, że wraz z uprawomocnieniem się wyroku Sądu I instancji, organ egzekucyjny, który wcześniej dokonał zajęć środków finansowych z kont spółki na potrzeby toczącego się postępowania, był i jest w dalszym ciągu zobligowany do zwrotu zajętych wcześniej środków.
Wobec braku jakiejkolwiek reakcji organu egzekucyjnego, a w szczególności wobec braku zwrotu zajętych wcześniej środków, kolejnymi wnioskami z 1 października 2019 r. oraz 20 stycznia 2020 r. zwrócono się do tego organu o zwrot bezpodstawnie przetrzymywanych kwot. W reakcji na wskazane wnioski organ egzekucyjny wszczął postępowanie, którego okres przedłużono następnie do 28 lutego 2020 r. Pomimo, że do organu dostarczono wszystkie dokumenty, brak których miał stanowić podstawę do przedłużenia okresu postępowania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie nie tylko, że nie zwrócono zajętych środków pieniężnych, to nie wydano też żadnej decyzji administracyjnej w tym zakresie.
Okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny pokazują, że w sprawie doszło do przewlekłości prowadzonego postępowania, albowiem postępowanie w tej sprawie trwa o wiele dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Kolejnymi wezwaniami między innymi z 17 sierpnia 2020 r. oraz z 17 maja 2021 r. prezes spółki wezwał organ egzekucyjny do zwrotu bezpodstawnie przetrzymywanych kwot wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wymagalności poszczególnych roszczeń do dnia zapłaty. W odpowiedzi na kolejne wezwania 28 listopada 2019 r. otrzymał odpowiedź z treści, której wynika iż "organ egzekucyjny informuje, że na dzień sporządzenia niniejszego pisma nie posiada przysługującej dłużnikowi tj. P.W. "K." sp. z o.o. wierzytelności pieniężnej należnej do zwrotu," co powoduje, że nie może ulegać wątpliwości, iż w istocie rzeczy organ egzekucyjny w piśmie tym faktycznie uznał w całości roszczenie.
Powyższy fakt, tj. faktyczne uznanie roszczenia wobec organu, w żadnym zakresie nie zmieniło jednak postępowania organu i w dalszym ciągu organ nie podejmował żadnych czynności zmierzających do wykonania ciążącego obowiązku tj. zwrotu bezpodstawnie przetrzymywanych środków.
Nadto wskazano, że pomimo licznych interwencji kierowanych również do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz do Dyrektora Izby Administracyjnej w K. nie tylko nie doszło do zapłaty na rzecz spółki należnej kwoty, to nie wydano w tym zakresie żadnej decyzji administracyjnej zamykając tym samym drogę do skorzystania z przysługujących środków odwoławczych. Ponadto podniesione zostało, że 22 maja 2023 r. złożono za pośrednictwem organu egzekucyjnego do Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: DIAS) stosowne ponaglenie i pomimo upływu ustawowego terminu tj. 7 dni do dnia sporządzenia skargi nie otrzymano żadnej informacji, ani też nie dokonano zapłaty na rzecz spółki należnej kwoty. Z brakiem jakiejkolwiek reakcji, ze strony organu egzekucyjnego, spotkało się również pismo procesowe z 30 maja 2023 r.
2. W odpowiedzi na skargę, organ egzekucyjny wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów stwierdził, że nie są one zasadne.
Podał, że prowadził wobec spółki postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające. Stosując w jego trakcie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków wskazane w ustawie, dokonał zajęć rachunków bankowych spółki w 2004 r., 2005 r., 2010 r. i 2011 r.
Prowadzone postępowanie związane było m.in. z wydanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. decyzjami wymiarowymi w zakresie podatku od towarów i usług.
W wyniku prowadzonego postępowania, nie wyegzekwowano środków w wysokości wskazanej we wniosku spółki tj. wyegzekwowano jedynie kwotę 1.118,53 zł. W związku z wnoszonymi skargami i żądaniem przez spółkę zwrotu kwot, organ egzekucyjny wystąpił 19 sierpnia 2020 r. z zapytaniem do banków, w których w toku postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego dokonał zajęć wierzytelności z prośbą o udzielenie informacji odnośnie wysokości środków przekazanych z rachunków bankowych zobowiązanej spółki na rzecz organu egzekucyjnego tytułem realizacji zajęć.
W odpowiedzi na powyższe, B. S.A. pismem z 28 sierpnia 2020 r. poinformował, iż rachunek spółki został zlikwidowany 31 sierpnia 2010 r. Na podstawie wyciągu konta technicznego spółki ustalono, iż bank przekazał na rzecz częściowej realizacji zajęć łączną kwotę 1.010,94 zł.
Z kolei Bank B1 S.A. (dawniej R. S.A.) wskazał, iż rachunek bankowy spółki został zamknięty 3 listopada 2006 r., a weryfikacja systemów archiwalnych wykazała przekazanie środków w łącznej wysokości 107,59 zł.
Z oświadczenia J. w N. wynika, iż brak był środków na rachunku spółki, a pismem z 3 listopada 2006 r. bank poinformował, iż od dłuższego czasu brak jest wpływów na konto. Natomiast 11 lipca 2008 r. wskazał, że spółka nie posiada konta w J..
K1 poinformował, iż nie posiada dokumentacji archiwalnej J., którego jest następcą prawnym. Kwoty tj. 1.118,53 zł zostały zaewidencjonowane w systemie komputerowym obsługiwanym przez organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego w S. - brak innych środków rozliczonych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego tytułem zaległości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego K. sp. z o.o.
Sama spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających słuszność jej twierdzeń w kwestii wnoszonych żądań zwrotu rzekomo należnej spółce od Skarbu Państwa środków pieniężnych.
Pismem z 2 listopada 2020 r. organ przekazał spółce informację w zakresie stanu wyegzekwowanych środków z zajętych rachunków bankowych.
O konieczności przedłożenia dowodów na wyegzekwowanie środków w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, spółka została poinformowana w skierowanym do niej piśmie z 13 maja 2021 r.
Od 2 listopada 2020 r. tj. przekazania spółce informacji w zakresie stanu wyegzekwowanych środków z zajętych rachunków bankowych, nie uległa zmianie kwota wyegzekwowanych od spółki środków na poczet prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny.
Obecnie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze Prezydenta Miasta G. obejmujące roszczenia z tytułu podatku od nieruchomości.
Nadto, na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę, spółka posiada zadłużenie w należności głównej 2.657.043,00 zł (a wraz z odsetkami za zwłokę na kwotę 7.164.561,66 zł wg stanu na 23 czerwca 2023 r.), co potwierdza załączony w aktach sprawy wydruk stanu zaległości należności podatkowych.
Przedstawiciel spółki w żadnym z wystąpień nie wykazał, że roszczenia są zasadne tj. nie przedstawił żadnych dowodów (wyciągów z rachunków bankowych, informacji z banków), że banki przekazały te kwoty na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w S.. Ponadto, co istotne postanowieniem z 12 marca 2014 r., organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki z uwagi na bezskuteczność co wskazuje, że egzekucja wobec spółki była bezskuteczna, a to zaś wskazuje, że organ nie uzyskał kwot wskazanych w zajęciu.
Załączone do akt sprawy zestawienie uzyskanych kwot potwierdza, że organ egzekucyjny nie wyegzekwował środków wskazanych przez spółkę, których żąda zwrotu.
Ponadto na wszystkie pisma skierowane do organu egzekucyjnego udzielono następujących odpowiedzi:
1) postanowieniem z 28 lutego 2020 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu należności, o które wnioskował przedstawiciel spółki pismami z:
- 1 października 2019 r. o "pilne przekazanie całej nadwyżki (zwrot) zajętej przez Urząd Skarbowy wraz z należnymi i obowiązującymi odsetkami na konto (...) PW K. Sp. z o.o.";
- 2 stycznia 2020 r. o "zwrot niesłusznie zajętych pieniędzy wraz z odsetkami na dzień dokonania przelewu";
- 22 stycznia 2020 r. skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. o "przyspieszenie wypłaty wszelkich niesłusznie zajętych przez Urząd Skarbowy w S. środków finansowych wraz z należnymi odsetkami na rzecz Spółki K.".
DIAS uchylił to postanowienie w części, przekazując je do ponownego rozpatrzenia.
Dnia 3 sierpnia 2020 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, które zostało utrzymane w mocy przez DIAS postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r.
2) postanowieniem z 7 września 2020 r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie "zapłaty kwoty głównej w wysokości 11.430.369,98 zł wraz z obowiązującymi odsetkami", o którą wnioskował skarżący pismem z 17 sierpnia 2020 r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.
3) na wniosek z 17 maja 2020 r. "przedsądowe wezwanie do zwrotu" organ egzekucyjny udzielił wyjaśnień pismem z 25 maja 2021 r.
Ponadto w sprawie żądanych kwot zwrotu, spółka składała skargi na działanie organu w trybie postanowień k.p.a., które co do ich zasadności nie znalazły potwierdzenia w ocenie organu nadzoru.
Wniosek z 30 maja 2023 r. o udzielenie pisemnej informacji o obiegu sprawy został rozpatrzony pismem z 13 czerwca 2023 r., w którym organ udzielił spółce stosownych wyjaśnień w kwestii dotyczącej zwrotu żądanych kwot.
Ponaglenie spółki z 19 maja 2023 r. (wpływ 22 maja 2023 r.) na niezałatwienie spraw z wniosków spółki związanych z żądaniem zwrotu przedmiotowych środków organ przekazał do rozpatrzenia DIAS dnia 29 maja 2023 r.
DIAS, postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. nie stwierdził bezczynności organu egzekucyjnego w sprawie rozpatrzenia wniosków z 1 października 2019 r., 2 stycznia 2020 r., 17 sierpnia 2020 r. i 17 maja 2021 r., a które są przedmiotem wniesionej pismem z 6 czerwca 2023 r. skargi do WSA w Gliwicach na bezczynność organu (przewlekłość). Postanowienie to zostało doręczone spółce 7 czerwca 2023 r. na adres spółki.
Zatem niezasadne jest twierdzenie, że wniesione ponaglenie nie zostało rozpatrzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. - p.p.s.a.), kontrola sądu administracyjnego obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei, instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania chroni stronę przed niepodejmowaniem przez organ w wymaganym terminie czynności procesowych albo podejmowaniem ich w zbyt długich odstępach czasu.
Dalej wyjaśnić trzeba, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W niniejszej sprawie skarżąca, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełniła wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, składając pismem z 19 maja 2023 r. do DIAS ponaglenie. Stosownie do powyższego, stwierdzić należało, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, jest dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ egzekucyjny.
W związku z tym wskazać trzeba, że przez "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Ten rodzaj zwłoki obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia.
Przewlekłość obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. W takiej sytuacji, pomimo niezałatwiania sprawy w terminie, organ - chociaż formalnie nie pozostaje w bezczynności - jednak nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Rozpoznając zatem skargę na przewlekłość postępowania, sąd bierze pod uwagę czynności procesowe dokonane w toku postępowania, analizując fakty i okoliczności zależne od działania organu i jego pracowników oraz przerwy w postępowaniu wynikające z zaniechania organu lub innych uczestników postępowania. Weryfikacja działań organu przez sąd dokonywana jest z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy.
Odnosząc się z kolei do "bezczynności", odnotować przyjdzie, że przepisy nie określają na czym polega stan bezczynności. Wykładając treść tego pojęcia zgodzić należy się z powszechnie prezentowanym poglądem, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań.
4. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, odnotować w pierwszym rzędzie trzeba, że sprawę związaną z zarzucaną przez skarżącą bezczynnością i przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny, należało ocenić od momentu wpływu do tego organu wniosku skarżącej z dnia 1 października 2019 r., w którym zwróciła się o zwrot bezpodstawnie przetrzymywanych kwot.
W odpowiedzi na ww. pismo organ egzekucyjny udzielił skarżącej w dniu 26 listopada 2019 r. odpowiedzi, iż na dzień sporządzenia pisma nie posiada przysługującej dłużnikowi tj. skarżącej spółce wierzytelności pieniężnej należnej do zwrotu.
Kolejny wniosek skarżącej datowany był na dzień 2 stycznia 2020 r. W związku z wnoszonymi skargami i żądaniem przez spółkę zwrotu kwot, organ wystąpił 19 sierpnia 2020 r. z zapytaniem do banków, w których w toku postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego dokonał zajęć wierzytelności z prośbą o udzielenie informacji odnośnie wysokości środków przekazanych z rachunków bankowych zobowiązanej spółki na rzecz organu egzekucyjnego tytułem realizacji zajęć.
W odpowiedzi na powyższe, B. S.A. pismem z 28 sierpnia 2020 r. poinformował, iż rachunek spółki został zlikwidowany 31 sierpnia 2010 r. Na podstawie wyciągu konta technicznego spółki ustalono, iż bank przekazał na rzecz częściowej realizacji zajęć łączną kwotę 1.010,94 zł.
Z kolei Bank B1 S.A. (dawniej R. S.A.) wskazał, iż rachunek bankowy spółki został zamknięty 3 listopada 2006 r., a weryfikacja systemów archiwalnych wykazała przekazanie środków w łącznej wysokości 107,59 zł.
Z oświadczenia J. w N. wynika, iż brak był środków na rachunku spółki, a pismem z 3 listopada 2006 r. bank poinformował, iż od dłuższego czasu brak jest wpływów na konto. Natomiast 11 lipca 2008 r. wskazał, że spółka nie posiada konta w J..
K1 poinformował, iż nie posiada dokumentacji archiwalnej J., którego jest następcą prawnym. Kwoty tj. 1.118,53 zł zostały zaewidencjonowane w systemie komputerowym obsługiwanym przez organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego w S. - brak innych środków rozliczonych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego tytułem zaległości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego K. sp. z o.o.
Co znamienne w niniejszej sprawie to fakt, że sama spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających słuszność jej twierdzeń w kwestii wnoszonych żądań zwrotu rzekomo należnej spółce od Skarbu Państwa środków pieniężnych. Pismem z 2 listopada 2020 r. organ przekazał spółce informację w zakresie stanu wyegzekwowanych środków z zajętych rachunków bankowych. O konieczności przedłożenia dowodów na wyegzekwowanie środków w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego spółka została poinformowana w skierowanym do niej piśmie z 13 maja 2021 r. Spółka w żadnym z wystąpień nie wykazała, że roszczenia są zasadne tj. nie przedstawiła żadnych dowodów (wyciągów z rachunków bankowych, informacji z banków), że banki przekazały te kwoty na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w S..
Ponadto postanowieniem z 28 lutego 2020 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu należności, o które wnioskowała spółka pismami z:
- 1 października 2019 r. o "pilne przekazanie całej nadwyżki (zwrot) zajętej przez Urząd Skarbowy wraz z należnymi i obowiązującymi odsetkami na konto (...) PW K. Sp. z o.o.";
- 2 stycznia 2020 r. o "zwrot niesłusznie zajętych pieniędzy wraz z odsetkami na dzień dokonania przelewu";
- 22 stycznia 2020 r. skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. o "przyspieszenie wypłaty wszelkich niesłusznie zajętych przez Urząd Skarbowy w S. środków finansowych wraz z należnymi odsetkami na rzecz Spółki K.".
DIAS uchylił to postanowienie w części, przekazując je do ponownego rozpatrzenia. Dnia 3 sierpnia 2020 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, które zostało utrzymane w mocy przez DIAS postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r.
Postanowieniem z 7 września 2020 r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie "zapłaty kwoty głównej w wysokości 11.430.369,98 zł wraz z obowiązującymi odsetkami", o którą wnioskował skarżący pismem z 17 sierpnia 2020 r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.
Z kolei na wniosek z 17 maja 2020 r. "przedsądowe wezwanie do zwrotu" Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. udzielił wyjaśnień pismem z 25 maja 2021 r.
Wniosek z 30 maja 2023 r. o udzielenie pisemnej informacji o obiegu sprawy został rozpatrzony pismem z 13 czerwca 2023 r., w którym organ udzielił spółce stosownych wyjaśnień w kwestii dotyczącej zwrotu żądanych kwot.
Ponaglenie spółki z 19 maja 2023 r. (wpływ 22 maja 2023 r.) na niezałatwienie spraw z wniosków spółki związanych z żądaniem zwrotu przedmiotowych środków, a zarazem organ przekazał do rozpatrzenia DIAS 29 maja 2023 r.
DIAS postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. nie stwierdził bezczynności organu egzekucyjnego w sprawie rozpatrzenia wniosków z 1 października 2019 r., 2 stycznia 2020 r., 17 sierpnia 2020 r. i 17 maja 2021 r.
Biorąc pod uwagę przedstawiony tok postępowania i jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego bezczynności organu, celowe jest powtórzenie, że instytucja skargi na bezczynność ma za zadanie doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd rozstrzyga według stanu sprawy na dzień zaskarżenia, natomiast oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
W rozpoznawanej sprawie, organ egzekucyjny w dniu 28 lutego 2020 r. wydał postanowienie mocą, którego odmówił wszczęcia postepowania w sprawie żądania zwrotu należności, o których mowa we wnioskach spółki z dnia 1 października 2019 r., 2 stycznia 2020 r., 9 stycznia 202r., 22 stycznia 2020 r. i 24 lutego 2020 r.
Postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. DIAS uchylił postanowienie organu egzekucyjnego z 28 lutego 2020 r. w części dotyczącej wniosku z dnia 1 października 2019 r. i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że w treści pisma z dnia 1 października 2019 r. wynika, że zostało ono wniesione w imieniu spółki K. i zostało podpisane przez J. K. Tymczasem J. K. został wykreślony z dniem 1 października 2013 r. z zarządu ww. spółki. Zatem na dzień sporządzenia ww. pisma, nie można go uznać za należycie umocowanego przedstawiciela spółki K.. Dalej organ wyjaśnił, że w sprawie oczywistym i nie wymagającym przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i sprawdzającego jest, że spółce nie pobrano nienależnie kwoty 11.430.369,98 zł. Niezależnie od powyższego podniesiono, że kwota ewentualnie nienależnie wyegzekwowana – co w nn. sprawie nie miało miejsca – i tak nie mieści się w katalogu kwot określonych w art. 72 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm. – o.p.) jako nadpłata, o której zwrot wnioskować można w trybie przepisów o.p. Zatem organ egzekucyjny miał podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosków spółki.
Na skutek powyższego, organ egzekucyjny wydał w dniu 3 sierpnia 2020 r, postanowienie o postawieniu wniosku z dnia 1 października 2019 r. bez rozpoznania i orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez DIAS w dniu 26 stycznia 2021 r.
Oznacza to, że organ egzekucyjny rozpoznał sprawę i wydał postanowienie w o pozostawieniu wniosku z dnia 1 października 2019 r. bez rozpoznania oraz odmówił wszczęcia postepowania w sprawie żądania zwrotu należności, o których mowa we wnioskach spółki z 2 stycznia 2020 r., 9 stycznia 202r., 22 stycznia 2020 r. i 24 lutego 2020 r. Nie można zatem zarzucić organowi bezczynności.
5. Przechodząc z kolei do oceny zasadności skargi w zakresie przewlekłości postępowania, Sąd podkreśla, że zasada szybkości postępowania unormowana w art. 125 o.p., zakreśla organowi obowiązek osiągania celów postępowania w jak najkrótszym czasie. Przejawem przewlekłości jest powstrzymywanie się od dokonania czynności niezbędnych dla załatwienia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużania terminu jej załatwienia. W ocenie Sądu, od daty wpływu wniosku z dnia 1 października 2019 r. nie można organowi zarzucić, iż działał opieszale bądź podejmował czynności pozorne, bądź nieznajdujące uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Organ już wcześniej, przed wpływem przedmiotowego wniosku, reagował na pisma skarżącej w przedmiocie dokonanych zajęć i istniejących zaległości spółki. Pismem z dnia 9 maja 2019 r. poinformował spółkę, że posiada zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych w łącznej wysokości 2.657.043,00 zł należności głównej z odsetkami 7.302.980,00 zł. Następnie pismem z dnia 16 lipca 2019 r. organ egzekucyjny poinformował o dokonanych zajęciach rachunków bankowych w okresie działalności spółki. Natomiast pismem z dnia 17 września 2019 r. organ poinformował spółkę, że w toku prowadzonej egzekucji z zajęć uwzględnionych w ww. piśmie uzyskano wyłącznie kwotę 31,23 zł. W odpowiedzi z kolei na pismo skarżącej na pismo z dnia 1 października 2019 r., organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 26 listopada 2019 r. Dalej w związku ze skargą J. K. z dnia 25 listopada 2019 r. DIAS polecił organowi egzekucyjnemu rozpoznanie wniosku z dnia 1 października 2019 r. zgodnie z przepisami o.p. W dniu 8 stycznia 2020 r. wpłynęło pismo skarżącej, w którym sformułowany został kolejny wniosek o "natychmiastowy zwrot niesłusznie zajętych pieniędzy". Pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. organ egzekucyjny wezwał skarżącą do usunięcia baków formalnych tego pisma. Spółka udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020 r. organ egzekucyjny wyznaczył termin na załatwienie sprawy na 28 lutego 2020 r. W dniu 7 lutego 2020 r. w organie egzekucyjnym stawili się H. K., J. K. oraz K. L.. Z protokołu sporządzonego w tymże dniu wynika, że spółka nie jest w stanie wskazać z tytułu jakiego podatku żąda zwrotu należności, a wszystkie wniosku spółki dotyczą tego samego żądania tj. zwrotu zajęć dokonanych przez Urząd skarbowy. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2020 r. organ egzekucyjny na podstawie art. 165a o.p. odmówił wszczęcia postepowania w sprawie żądania zwrotu należności.
6. W odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej do połowy wysokości kwoty określonej w art. 154 p.p.s.a., wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd po myśli art. 149 § 2 p.p.s.a., nie mógł przyznać wnioskowanej sumy pieniężnej.
7. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.