I SAB/Gd 4/23

I SAB/Gd 4/23 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Krzysztof Przasnyski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 par.1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Malborku w przedmiocie sprostowania deklaracji PIT-11 postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Malborku w przedmiocie sprostowania deklaracji PIT-11 za 2021 r.
W skardze wskazano, że pomimo wielokrotnych telefonów, urzędnik prowadzący postępowanie bezzasadnie odwleka czynności działając na szkodę Skarżącej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Malborku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że A. P. dnia 2 sierpnia 2022 r. złożyła wniosek o sprostowanie deklaracji PIT-11 za 2021 r., informując jednocześnie o wątpliwościach co do prawidłowości sporządzenia informacji PIT-11 za 2021 r. przez pracodawcę T. W.
Naczelnik zwrócił również uwagę, że pismem z dnia 29 września 2022 r. poinformowano Skarżącą, że przekazane przez nią informacje zostaną zweryfikowane przez organ podatkowy, jednak sposób i efekty ich wykorzystania objęte są tajemnicą skarbową. Podkreślił przy tym, że nie prowadzi żadnego postępowania podatkowego wobec skarżącej. W tej sytuacji, wobec niespełnienia przesłanek z art. 133 oraz 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) skargę ocenił jako bezprzedmiotową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259., dalej: "p.p.s.a."),
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z przytoczonych regulacji wynika, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi, którą można wnieść na określone w przepisach prawne formy działania organów administracji publicznej. W przepisach tych zaś wymieniono te prawne formy działania administracji publicznej, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Są to: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a).
Przedstawione uwagi oznaczają, iż skarga na bezczynność organów administracji dopuszczalna może być tylko w tych przypadkach, w których organy te, stosownie do przepisów prawa zobowiązane będą do wydania decyzji lub określonych kategorii postanowień, bądź też innych aktów lub czynności, określonych w pkt 4 cytowanego przepisu, a z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w prawem przewidzianym terminie.
Mając powyższe na uwadze, należało ocenić, czy z uwagi na treść żądania skarżącej o sprostowanie deklaracji PIT-11 za 2021 r., wobec formułowanych przez nią wątpliwości co do prawidłowości jej sporządzenia przez płatnika podatku, Naczelnik Urzędu Skarbowego zobowiązany był wydać akt lub podjąć określoną czynność, której zaniechanie aktualizowałoby dopuszczalność skargi na bezczynność tego organu, w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, zarzucanie bezczynności w zakresie sprostowania przez płatnika informacji PIT-11, należało powiązać z sytuacją określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem w tym zakresie nie chodziło o zaniechanie wydania decyzji bądź postanowienia w postępowaniu administracyjnym (egzekucyjnym w administracji). Wskazać zatem należy, iż w treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. chodzi o taki akt lub czynność, który pozostając w sferze administracji publicznej dotyczy obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Z punktu widzenia zasadniczych obowiązków płatnika (obliczanie i pobór podatku od podatnika oraz przekazywanie pobranych kwot organowi podatkowemu) uzasadnione jest stwierdzenie, że czynności przez niego dokonywane mają charakter czynności z zakresu administracji publicznej. W związku z tymi podstawowymi czynnościami, pozostają także dalsze obowiązki płatnika o charakterze dokumentacyjnym, polegające do sporządzaniu odpowiednich informacji oraz przechowywaniu dokumentacji związanej z poborem podatku (art. 32 O.p.).
Jednakże aby czynność (akt) z zakresu administracji publicznej mogła stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (a w konsekwencji przedmiotem skargi mogło być zaniechanie podjęcia takiej czynności), niezbędne jest ażeby owa czynność dotyczyła obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Kryterium odnoszenia się czynności do praw lub obowiązków określonych przepisami prawa, wyrażone w art. 3 § 2 pkt 4 w postaci sformułowania "dotyczy", nie oznacza, że ów związek może mieć charakter pośredni. Zasadnie zwraca się w literaturze uwagę, że czynność (akt), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa (T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 61).
W ocenie Sądu, takiego charakteru nie ma informacja o uzyskanych przez podatnika dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11). Informacja ta ma charakter oświadczenia wiedzy płatnika, o dokonanych przez niego czynnościach z zakresu poboru podatku, a zwłaszcza kwotach pobranych podatków (zaliczek na podatek) oraz wysokości osiągniętego przez podatnika dochodu. Sporządzenie informacji nie wywołuje skutków prawnych, gdyż te związane są z samym poborem podatku (zaliczki na podatek). Sporządzona przez płatnika informacja jedynie w sposób pośredni odnosić się może do obowiązku podatnika i tylko w tym sensie, że wskazuje w jakim zakresie, w chwili poboru podatku, uznał płatnik istnienie obowiązku podatkowego, albowiem stosownie do tego powinien dokonać obliczenia i poboru podatku. Zbiorcze ujęcie dokonanych w trakcie okresu rozliczeniowego potrąceń podatku (wraz z pozostałymi danymi) nie przesądza jaki jest faktycznie rozmiar zobowiązania podatkowego, albowiem określenie jego wysokości należy ostatecznie do podatnika (składającego zeznanie podatkowe) lub organu podatkowego (wydającego decyzję określającą zobowiązanie podatkowe lub stwierdzającą nadpłatę).
Reasumując należy stwierdzić, że skoro skierowany do organu podatkowego wniosek z żądaniem sporządzenia oraz ewentualnej korekty informacji PIT-11 przez płatnika podatku nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć, aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to skarga na bezczynność związaną z jej sporządzeniem nie jest dopuszczalna.
Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powody, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.