I SAB/BD 1/25

I SAB/Bd 1/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Tomasz Wójcik /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
658
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 37 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J.U. na bezczynność Prezydenta Miasta Włocławek w przedmiocie nierozpoznania wniosku 1. stwierdza, że Prezydent Miasta Włocławek dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Włocławek nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zobowiązuje Prezydenta Miasta Włocławek do rozpoznania wniosku J. U. z dnia 10 października 2024 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 4. zasądza od Prezydenta Miasta Włocławek na rzecz J.U. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. J. U. (dalej także: Skarżący, Strona, Wnioskodawca) wystąpił do Prezydenta Miasta o: 1) wstrzymanie się z działaniami egzekucyjno-windykacyjnymi do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia zobowiązań Strony z tytułu opłaty rocznej dotyczącej wysokości stawki z tytułu wieczystego użytkowania działki przy ulicy [...] przeznaczonej w całości na cele oświatowe; 2) wstrzymanie się od działań egzekucyjnych z tytułu zobowiązań Strony dotyczących podatku od nieruchomości w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r.; 3) wyjaśnienie przyczyn zmiany wysokości podatku od nieruchomości dopiero od 2020 r., pomimo podstaw do zwolnienia na podstawie zaświadczenia Prezydenta Miasta (dalej także Prezydent).
W udzielonej odpowiedzi z dnia [...] r. organ uznał żądanie zawarte w punkcie 1) za bezprzedmiotowe, w punkcie 2 - nie znalazł podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych, a w punkcie 3 wyjaśnił przyczyny zmiany wysokości podatku od nieruchomości od 2020 roku w stosunku do roku 2018 i 2019 oraz zasadność ustalonego zobowiązania podatkowego za rok 2018 i 2019.
W piśmie z dnia [...] r. Skarżący stwierdził, że odpowiedź organu nie wyczerpuje oraz nie wyjaśnia w sposób wszechstronny jego żądań zawartych w piśmie z dnia [...] r. Stwierdził, że udzielona przez organ odpowiedź ma charakter ogólnikowy, a nie konkretny i merytoryczny. Podniósł, że organy podatkowe obowiązuje w kwestii podatku z działalności oświatowej interpretacja Ministra Finansów z dnia 13 stycznia 2005 r. Podał, iż oczekuje uchylenia wadliwych decyzji podatkowych z lat 2016-2020 z powodu ich rażącej niezgodności z prawem. W zakresie wysokości stawki z tytułu użytkowania wieczystego uważa, iż stawka ta powinna wynosić 0,2, od której zapłaty się nie uchyla. Podniósł, iż oczekuje ponownego wymiaru zgodnego z obowiązującym prawem krajowym tj. zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Podał, że wniosek o ponowną aktualizację został złożony do organu w dniu [...] r. Wskazał, iż oczekuje w tym zakresie wydania stosownej decyzji. Ponadto wniósł o niezwłoczne uchylenie zajęcia jego konta bankowego i zwrot pobranych przedwcześnie środków na podstawie wadliwych decyzji. Organ po ponownym zbadaniu spraw, pismem z dnia [...] r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r.
W dniu [...] r. do organu wpłynęło kolejne pismo Strony dotyczące sprawy [...]. Skarżący stwierdził, że w sprawie jego wniosku z dnia [...] r. dotyczącym zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki nr [...] [...] nie zostały poczynione żadne kroki i organ pozostaje w bezczynności. Ponownie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lutego 2021 r, ustawę o systemie oświaty i ww. interpretację Ministra Finansów. Stwierdził, że decyzja podatkowa za rok 2020 jest wadliwa i z urzędu winna być skorygowana.
Organ ponownie udzielił Stronie odpowiedzi w dniu [...] r. podtrzymując swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach.
W skardze na bezczynność Strona wniosła o wydanie orzeczenia nakazującego Prezydentowi Miasta, aby rozstrzygnął w formie przepisanej przedmiotową sprawę. Wskazał, że wielokrotnie pod adresem Prezydenta Miasta występował z wnioskami, aby odniósł się do jego pisma z dnia [...] r. i innych spraw. Zarzucił, że Prezydent Miasta nie szanuje wiążącej mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lutego 2021 r. oraz ustawy o systemie oświaty, a także interpretacji Ministra Finansów w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie można mówić o bezczynności organu, w sytuacji, w której organ wielokrotnie wyjaśniał Skarżącemu stan jego spraw i wszelkie wątpliwości zarówno w zakresie podatku od nieruchomości jaki i stawki procentowej opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr [...] [...] położonej we [...] przy ul. [...]. Organ podał, że w związku ze złożonym przez Stronę wnioskiem z dnia [...] r. o zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] ([...] [...], położonej we [...] przy ul. [...], pismem z dnia [...] r. wezwano Wnioskodawcę do wykazania, iż prowadzi niezarobkową działalność oświatową oraz do złożenia wyjaśnień niezbędnych w celu rozpatrzenia prośby, zgodnie z wnioskiem. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wobec czego wniosek pozostał bez rozpoznania. Organ w tym zakresie wskazał na art. 73 ust. 2e ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – dalej: "u.g.n.".
Odnosząc się do decyzji podatkowych ustalających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] za lata 2016-2020 organ wskazał, że informował Wnioskodawcę, że decyzje zostały wydawane zgodnie z obowiązującym prawem i zgodnie z odpowiednimi procedurami, które reguluje ustawa z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa oraz ustawa z dnia [...] r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej: "u.p.o.l.". Organ podatkowy I instancji w każdej decyzji wyczerpująco wyjaśnił Stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazał dowody oraz orzecznictwo, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Decyzje organu I instancji były przedmiotem postępowań odwoławczych, a także postępowań prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Również uzasadnienia każdej decyzji organu II instancji, a także uzasadnienie każdego wyroku Sądu, zawierają kompletną informację, co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu.
W zakresie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, na który powołuje się Skarżący, organ wskazał, że jest on wyrokiem interpretacyjnym, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie jest źródłem prawa materialnego, podobnie jak wskazana interpretacja Ministra Finansów z dnia [...] r.
Organ podał, że na wnioski Skarżącego zostały uruchomione wszystkie możliwe postępowania podatkowe w trybach nadzwyczajnych i toczyły się zarówno przed organem I i II instancji, jak i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Sprawa w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego za lata 2016-2019 i odmowy zmiany decyzji podatkowych za lata 2017-2019 zostały prawomocnie rozstrzygnięte w pełni uzasadnionymi wyrokami WSA w Bydgoszczy: z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 686/22, z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 687/22, z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 125/23, z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 216/20, z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 186/20 i sygn. akt I SA/Bd 187/20.
Organ wskazał, że w analizowanej sprawie, odpowiedzi na każde pismo, wniosek Skarżącego były udzielane w terminie określonym przepisami prawa, także odpowiedź na pismo z dnia [...] r. została przekazana pracownikowi urzędu obsługującemu organ (goniec) w dniu [...] r, czyli przed dniem, w którym organ otrzymał skargę. Tym samym, w dniu wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności.
W piśmie z dnia [...] r. wniesionym do organu Skarżący podtrzymał swoje stanowisko wraz z podnoszoną wcześniej argumentacją. Pismo zostało przesłane do Sądu wraz z odpowiedzią organu z dnia [...] r.
W kolejnym piśmie z dnia [...] r. Skarżący podniósł, że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności w sprawie jego wniosku z dnia [...] r. o aktualizację stawki rocznej z tytułu użytkowania wieczystego i do chwili obecnej nie ma żadnego odzewu proceduralnego i merytorycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontroli podlega również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego – dalej: "k.p.a." – oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy rację ma Skarżący twierdząc, że organ tj. Prezydent Miasta dopuścił się względem niego bezczynności polegającej na niezałatwieniu jego sprawy.
Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
- istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz
- braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania.
W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjąć czynność oraz czy w zakreślonym terminie, dokonał powyższych działań (por. P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Podkreślić tu trzeba, że sąd administracyjny, w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność nie jest uprawniony do merytorycznej oceny działań i rozstrzygnięć organu, podejmowanych w sprawie.
Należy podkreślić, że ustawodawca, dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał zdefiniowania pojęcia "bezczynność".
W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach określonych przepisami prawa, nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenie.gov.pl – podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia), także w sytuacji, gdy mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia jej wydaniem decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 57/15).
Jak wskazuje się w literaturze, "(...) Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (...) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20.07.1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000/6, poz. 87, uznał, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji" (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 3). Pogląd ten znajduje także zastosowanie w odniesieniu do sposobu, zasad załatwiania spraw uregulowanych na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej. Należy także uznać, że Skarżący dochował wymogu wniesienia ponaglenia stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występujący w przywołanym przepisie zwrot "w każdym czasie" oznacza, że ponaglenie takie winno być złożone w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego niezakończonego stosownym rozstrzygnięciem (por. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Gl 4/24). Do kwestii realizacji tego wymogu należy podchodzić w sposób pozbawiony formalizmu, gdyż jak zauważa Naczelny Sąd Administracyjny "uznanie, że wniesienie ponaglenia do organu nie prowadzącego postępowania nie stanowi wyczerpania środka zaskarżenia (...), byłoby wyrazem nadmiernego formalizmu sędziowskiego. (...) przejawem nadmiernego formalizmu jest także m.in. odrzucenie skargi z uwagi na wskazanie przez stronę składającą ponaglenie innej podstawy prawnej, niewskazanie organu, do którego ponaglenie jest składane albo wskazanie organu niewłaściwego" (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1306/22).
Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] r. Skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta z wnioskiem o:
- wstrzymanie egzekucyjno-windykacyjnych w sprawie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego,
- wstrzymanie działań egzekucyjnych w sprawie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r.,
- wyjaśnienie przyczyn zmiany wysokości podatku od nieruchomości od 2020 r.
Prezydent zarówno w skierowanym do Skarżącego piśmie z dnia [...] r., jak i przy okazji dalszej wymiany korespondencji (por. pisma z dnia [...] r., [...] r., [...] r.) istotnie przedstawiał swoje stanowisko w zakresie wynikającym z wniosku z dnia [...] r. Należy jednakże zauważyć, że działania organu nie przybrały stosownej formy procesowej, której należało oczekiwać. Jednocześnie w sytuacji, gdy organ w oparciu o treść wniosku nie był w stanie zidentyfikować jego charakteru zobowiązany był do wezwania Strony o sprecyzowanie, wyjaśnienie przedmiotu żądania. Pozwoliłoby to na ustalenie jakie sprawy dotyczące Skarżącego się toczą i na jakim etapie rozpoznania pozostają. Organ natomiast formalistycznie podszedł przykładowo do żądania "wstrzymania się od działań egzekucyjnych" podnosząc brak takiej instytucji na gruncie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dalej także: "u.p.e.a.", "ustawa egzekucyjna". Nawet jeśli ustawa egzekucyjne nie przewiduje wprost "wstrzymania się od działań egzekucyjnych" przez organ egzekucyjny, to mając na uwadze systematykę ustawy egzekucyjnej należało ustalić zakres wniosku, co do jego przedmiotu wzywając do sprecyzowania żądania np. co do zawieszenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na marginesie należy dodać, że zgodnie z art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, dodatkowo egzekucja administracyjna może być wstrzymana na podstawie decyzji wojewody w trybie art. 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2025 r., poz. 428). Jeśli po uzyskaniu stosownych informacji, organ, do którego został skierowany wniosek okazałby się niewłaściwy, albo postępowanie nie mogłoby być wszczęte właściwe było zastosowanie rozwiązań przewidzianych przez przepisy postępowania regulujące zagadnienia – przykładowo, czy to przekazania sprawy organowi właściwemu, czy też odmowę wszczęcia postępowania. Organ natomiast poprzestał na zrelacjonowaniu przebiegu poszczególnych postępowań prowadzonych w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz podatku od nieruchomości nie załatwiając wniosku Strony w sposób formalny pozwalających na zakwestionowanie wydanego po jego rozpoznaniu rozstrzygnięcia.
Analogicznie należy odnieść się do objętej wnioskiem, z dnia [...] r., kwestii wyjaśnienia przyczyn zmiany wysokości podatku od nieruchomości od 2020 r. Mając na uwadze fakt, że wysokość podatku jest przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji, to zważywszy na sformułowanie powyższego żądania Strony w dosłowny sposób nieujętego w procedurze podatkowej, ustalenia organu w takim razie winny koncentrować się na uzyskaniu wyjaśnień odnośnie przedmiotu żądania np. w kontekście, przewidzianego w art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej, prawa do żądania wyjaśnienia treści decyzji (w drodze zaskarżalnego postanowienia – art. 215 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej). Sąd nie kwestionuje trafności rozważań zaprezentowanych przez Prezydenta, jednakże jak wcześniej wskazano nie stanowią one przedmiotu oceny dokonywanej przez Sąd w tym postępowaniu, a ponadto nie można ich w sensie procesowym zakwalifikować jako rozpoznania wniosku Strony.
W rezultacie Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku z dnia [...] r. i dlatego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do jego rozpoznania w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, Sąd ocenił, że bezczynność ta nie miała rażącego charakteru. W opinii Sądu pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., należy rozumieć bowiem takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie sprawy. Jako bezczynność w sposób rażący naruszającą prawo należy kwalifikować stan, w którym organ nie podejmuje żadnych działań, przy czym czyni to z powodu zaniedbań oraz lekceważącego stosunku do ciążących na nim obowiązków. Natomiast organ procedując w zakresie wniesionej w odniesieniu do wniosku Skarżącego podejmował czynności z zachowaniem terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w Ordynacji podatkowej. Fakt, że organ nie wydał stosownych rozstrzygnięć, bądź nie dokonał czynności przewidzianych w obowiązujących przepisach, wynika z błędnej interpretacji przez organ przepisów oraz okoliczności faktycznych, a nie z lekceważącego traktowania Strony i obowiązków wynikających z ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, które obejmują uiszczony wpis od skargi (100 zł) postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a.
U. Wiśniewska T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz