I SAB 267/03

I SAB 267/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Łukaszewska-Macioch /sprawozdawca/
Anna Tarnowska-Mieliwodzka
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Monika Nowicka
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka A WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Starosty Powiatu P. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę
Uzasadnienie
I SAB 267/03
UZASADNIENIE
M. K. wniósł w dniu [...] listopada 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty Powiatu P. polegającą na nie wydaniu decyzji w sprawie odszkodowania za działkę nr [...] o pow. [...] m2 , które – jak podał skarżący – przysługuje mu na podstawie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) lub na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Skarżący podał, że decyzją Nr [....] Wójta Gminy M. z dnia [....] maja 2000 r. dokonany został podział nieruchomości położonej w K. Z kopii powyższej decyzji wynika, że w rezultacie podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] powstały działki nr [...] o pow. [...] m 2 i nr [...] o pow. [...] m2 stanowiące teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz działka nr [...] o pow. [...] m2 pod drogą. Na wezwanie skarżącego do podjęcia rokowań celem określenia wysokości odszkodowania lub ustalenia innego sposobu zadośćuczynienia za działkę przejętą pod drogę publiczną Urząd Gminy M. nie zareagował, a na przedprocesowe wezwanie do zapłaty Wójt Gminy M. udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...] lutego 2001 r. informując, że jest ono bezzasadne. Podanie skarżącego Wójt Gminy M. przesłał Staroście Powiatu P. przy piśmie z dnia [...] czerwca 2001 r. Starosta Powiatu P. postanowieniem z dnia [....] września 2001 r. zawiesił postępowanie administracyjne z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym w P. postępowanie o zasiedzenie nieruchomości z wniosku Gminy M. Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2003 r. wezwał Starostę Powiatu P. do podjęcia zawieszonego postępowania lecz wezwanie pozostało bezskuteczne. Wobec powyższego skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. wniósł zażalenie do Wojewody [...]. Zażalenie M. K. Wojewoda [...] uznał za nieuzasadnione postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu P. podał, że postępowanie z wniosku M. K. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w K. stanowiącą działkę nr [...] zawiesił postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, wobec skierowania przez Gminę M. wniosku do Sądu Rejonowego w P. o zasiedzenie przedmiotowej działki. Postępowanie sądowe zostało zakończone postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2003 r. o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. Postanowienie to Starosta Powiatu P. otrzymał w dniu [...] grudnia 2003 r. i następnie postanowieniem wydanym w dniu [...] stycznia 2004 r. podjął zawieszone postępowanie celem rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W związku z powyższym skarga wniesiona przez M. K. podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia sprawy nie podjął czynności zmierzających do jej rozpoznania albo wprawdzie prowadził postępowanie lecz nie zakończył go wydaniem w powyższym terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności. Terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają przepisy art. 35 kpa i ich przekroczenie oznacza stan bezczynności uzasadniający wniesienie skargi do sądu administracyjnego, po uprzednim wyczerpaniu środka prawnego przewidzianego w art. 37 kpa.
W niniejszej sprawie wprawdzie wymóg wyczerpania przysługującego stronie środka prawnego został spełniony, jednak w świetle treści dokumentów przedstawionych Sądowi brak jest podstaw do uznania, że zarzut bezczynności Starosty Powiatu P. w sprawie ustalenia odszkodowania za oznaczoną wyżej działkę jest uzasadniony.
Podkreślić należy, że przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji w danej sprawie może być tylko bezczynność trwająca w dniu złożenia skargi. Jest poza sporem, że w dniu wniesienia skargi przez M. K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego trwał stan zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego jego wnioskiem o wypłacenie odszkodowania. Nie ulega wątpliwości, że ustalenie stanu prawnego nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o odszkodowanie stanowiło zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej przyznania odszkodowania za tę nieruchomość. Wobec tego, że przed sądem powszechnym toczyło się postępowanie z wniosku Gminy M. o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości Starosta Powiatu P. był zobligowany zawiesić postępowanie w przedmiocie odszkodowania, na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Z akt sprawy nie wynika zresztą, aby postanowienie z dnia 18 września 2001 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego zostało przez M. K. zaskarżone i wyeliminowane z obrotu prawnego. Trwanie zawieszenia postępowania wyłączało możliwość podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o odszkodowanie, tym samym zarzut bezczynności nie jest uzasadniony. Skarga M. K. nie mogła być zatem uwzględniona.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.