I SA/Wr 99/25

I SA/Wr 99/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Łukasz Cieślak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 144a par. 1 pkt 1,  art. 144a par. 1b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1045
art. 155 ust. 1,  art. 158
Ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres Asesor WSA Łukasz Cieślak (sprawozdawca) Protokolant: Starszy specjalista Magdalena Rogalewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 9 grudnia 2024 r. nr 0201-IOV-13.4103.41.2024 w przedmiocie rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2019 r. do grudnia 2020 r. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 8642 zł (osiem tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. D. (dalej: strona, podatnik, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, DIAS), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy z 28 czerwca 2024 r. nr 0220-SPV-1.4103.101.2021 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2019 r., październik 2019 r., sierpień 2020 r. i wrzesień 2020 r. oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za luty 2019 r., marzec 2019 r., kwiecień 2019 r., lipiec 2019 r., sierpień 2019 r., listopad 2019 r., grudzień 2019 r., styczeń 2020 r., kwiecień 2020 r., maj 2020 r., czerwiec 2020 r., październik 2020 r. i grudzień 2020 r. oraz uchylająca ww. decyzję organu I instancji w części, tj. w zakresie rozliczenia za styczeń 2019 r., czerwiec 2019 r, wrzesień 2019 r., luty 2020 r., marzec 2020 r., lipiec 2020 r. i listopad 2020 r. oraz orzekająca co do istoty sprawy za ww. miesiące.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik zarzucił decyzji DIAS naruszenie:
- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775) poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym i bezzasadne pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku z tytułu rzeczywistego nabycia usług i towarów,
- art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.) poprzez wydanie i doręczenie decyzji dotyczącej zobowiązania oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu dotyczącej VAT za miesiące styczeń-listopad 2019 r. pomimo wygaśnięcia zobowiązania na skutek upływu terminu przedawnienia oraz wadliwego przyjęcia, że przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu,
- art. 121 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,
art. 122 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy,
- art. 188 o.p. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę, jak również pominięcie dopuszczonego dowodu, pomimo że dowody te miały istotne znaczenie dla sprawy,
- art. 187 § 1 i art. 191 o.p. polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia oraz całościowej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz tendencyjne prowadzenie postępowania.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zwrócono m.in. uwagę, że informację o wydaniu decyzji przez DIAS skarżący powziął w wyniku skontaktowania się z organem podatkowym 17 stycznia 2025 r., przy czym skarżący zaznaczył, że decyzja ta została doręczona mu 21 stycznia 2025 r., ponieważ wtedy został przekazany w siedzibie organu (na wniosek skarżącego) wydruk decyzji organu odwoławczego. W ocenie skarżącego, powyższe skutkowało pozbawieniem prawa do szczegółowego zapoznania się z treścią ww. decyzji. Jednocześnie skarżący wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za okres od stycznia 2019 r. do listopada 2019 r. upłynął 31 grudnia 2024 r. Zdaniem skarżącego, doręczenie decyzji w dniu 21 stycznia 2025 r. nastąpiło po upływie terminu przedawnienia, co naruszyło art. 70 § 1 o.p. i art. 59 § 1 pkt 9 o.p.
Ponadto skarżący podniósł, że decyzja DIAS została mu wysłana na adres e-PUAP, pomimo że poinformował organ odwoławczy (pismem z 9 grudnia 2024 r.) o zmianie adresu zameldowania i wniósł o kierowanie korespondencji za pośrednictwem Poczty [...]. Skarżący wskazał, że w momencie wydania przez organ odwoławczy decyzji elektroniczna skrzynka e-PUAP skarżącego była już nieaktywna i nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji DIAS. Działaniem tym organ naruszył art. 121 o.p.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi i wskazując, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności organ odwoławczy stwierdził, że decyzja DIAS z 9 grudnia 2024 r. została skutecznie doręczona w drodze zainicjowanej przez skarżącego korespondencji elektronicznej e-PUAP, co nastąpiło 24 grudnia 2024 r., tj. przed ustawowym przedawnieniem zobowiązania podatkowego m.in. za styczeń 2019 r. - listopad 2019 r. DIAS wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z 5 grudnia 2024 r. (data wpływu do DIAS: 6 grudnia 2024 r.; pismo wysłane przez skarżącego za pośrednictwem e-PUAP) zawiadomił DIAS o odwołaniu pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1) udzielonego 25 czerwca 2024 r. doradcy podatkowemu. Kolejno skarżący poinformował DIAS, pismem z 9 grudnia 2024 r. (pismo przekazane osobiście do DIAS w formie papierowej), że w związku ze zmianą adresu zameldowania i zmianami organizacyjnymi wnosi o doręczanie korespondencji za pośrednictwem Poczty [...].
Zdaniem DIAS, skierowanie przez skarżącego do organu pisma (zawiadomienia) z 5 grudnia 2024 r. za pośrednictwem e-PUAP, stworzyło po stronie organu odwoławczego obowiązek i uprawnienie wykorzystania tego trybu komunikacji do przesyłania skarżącemu dalszej korespondencji, w tym decyzji z 9 grudnia 2024 r. Okoliczność, że skarżący wniósł w ww. piśmie z 9 grudnia 2024 r. o kierowanie wszelkiej korespondencji za pośrednictwem Poczty [...] nie stanowi o konieczności kierowania przez DIAS korespondencji we wnioskowanej w tym piśmie formie papierowej/tradycyjnej. Ponadto z przedmiotowego pisma skarżącego nie wynika wyraźny sprzeciw wobec kierowania przez organ korespondencji w formie elektronicznej. Jednocześnie DIAS zauważył, że skarżący nie poinformował w ww. piśmie, że zmianie albo unieważnieniu ulegnie jego elektroniczny adres e-PUAP. Decyzja DIAS została więc wysłana na aktywny adres elektroniczny skarżącego wskazany w ww. zawiadomieniu z 5 grudnia 2024 r. Z wygenerowanego elektronicznie Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wynika, że decyzja nie została odebrana przez adresata w okresie 14 dni od dnia wysłania pierwszego poświadczenia, a zatem datą uznania dokumentu za doręczony jest 24 grudnia 2024 r.
Podczas rozprawy przed Sądem 3 lipca 2025 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. Strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z wydruku zrzutu ekranu komputera skarżącego na okoliczność, że w grudniu strona skarżąca nie mogła zapoznać się z decyzją. Sąd oddalił ten wniosek dowodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Kwestia doręczeń w postępowaniu podatkowym regulowana jest w Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 o.p., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W myśl art. 145 § 2 o.p., jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Z akt sprawy wynika, że skarżący 25 czerwca 2024 r. udzielił pełnomocnictwa doradcy podatkowemu, lecz pismem z 5 grudnia 2024 r. poinformował organ odwoławczy o odwołaniu tego pełnomocnictwa (zob. akta adm. – segregator nr 11, k. 105-109). W tych okolicznościach decyzję DIAS należało doręczyć bezpośrednio skarżącemu. Takiej próby doręczenia dokonał organ odwoławczy, jednak doręczenie decyzji niebyło skuteczne.
Odnosząc się do prawidłowości doręczenia decyzji DIAS skarżącemu za pomocą e-PUAP, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.; dalej: u.d.e.), w okresie od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia poprzedzającego dzień zaistnienia obowiązku jej stosowania, o którym mowa w art. 155 u.d.e., do doręczania przez podmioty publiczne w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 105 u.d.e. [tj. ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne] do podmiotów niebędących podmiotami publicznymi w rozumieniu tej ustawy, dokonywanego w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, stosuje się art. 39, art. 391, art. 40 § 4 oraz art. 46 § 4-9 ustawy zmienianej w art. 61 u.d.e. [tj. w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego] w brzmieniu dotychczasowym oraz art. 144a i art. 152a ustawy zmienianej w art. 84 [tj. Ordynacji podatkowej] w brzmieniu dotychczasowym.
Przywołany przepis przejściowy wskazuje regulacje stosowane pomiędzy dniem wejścia w życie u.d.e. (tj. 5 października 2021 r.) a dniem poprzedzającym dzień powstania względem danego podmiotu publicznego obowiązku stosowania przepisów ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczania elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej zgodnie z harmonogramem określonym w art. 155 u.d.e. Stosowanie dotychczasowego brzmienia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej jest obligatoryjne do dnia poprzedzającego termin wdrożenia określony dla danego rodzaju podmiotu, przede wszystkim na podstawie komunikatu wydanego zgodnie z art. 155 ust. 10 u.d.e., tj. do 1 stycznia 2025 r.
Wskazać wypada, że w myśl art. 155 ust. 1 u.d.e., organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia określonego w komunikacie wydanym na podstawie ust. 10. Komunikat Ministra Cyfryzacji z dnia 29 maja 2023 r. w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostępnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym (Dz. U. poz. 1077 ze zm.), po licznych zmianach, przewiduje, że doręczanie z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego i publicznej usługi hybrydowej powinno być wdrożone przez organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy najpóźniej od 1 stycznia 2025 r.
Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że do doręczenia decyzji DIAS skarżącemu miały zastosowanie art. 144a i art. 152a Ordynacji podatkowej w brzmieniu na dzień wejścia w życie u.d.e., tj. 5 października 2021 r. Zgodnie z art. 144a § 1 o.p. w tymże brzmieniu, doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy; 2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny. W myśl art. 144a § 1b o.p., strona ma prawo do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku organ podatkowy doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Przepis art. 152a o.p. reguluje tryb doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego i jego omawianie nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.
Pamiętać należy, że zgody strony na doręczanie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej – poza jednym przypadkiem – nie można domniemywać. Z tym przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy strona wniesie pismo przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego. Jest to w istocie zgoda wyrażona konkludentnie przez czynność polegającą na wniesieniu pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej (zob. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 144a). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżący wniósł bowiem do organu odwoławczego pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, tj. pismo z 5 grudnia 2024 r., tym samym spełniona została przesłanka do doręczania stronie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o której mowa w art. 144a § 1 pkt 1 o.p.
Niemniej, kluczowe w sprawie pozostaje pismo skarżącego z 9 grudnia 2024 r., zatytułowane "Zawiadomienie o zmianie adresu zameldowania" (zob. akta adm. – segregator nr 11, k. 114). W piśmie tym skarżący wskazał: "W związku ze zmianami organizacyjnymi i zmianą adresu zameldowania wnoszę o przesyłanie wszelkiej korespondencji na adres: [...] Ś., [...] za pośrednictwem operatora Poczty [...].". Zdaniem Sądu, powyższe pismo skarżącego należało uznać za rezygnację z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku organ odwoławczy winien doręczać dalsze pisma w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Nie budzi wątpliwości, że rezygnacja, o której mowa w art. 144a § 1b o.p., może nastąpić na każdym etapie postępowania podatkowego. Należy przyjąć, że rezygnacja następuje wówczas, gdy oświadczenie strony dotrze skutecznie do organu podatkowego, co oznacza, że organ ten mógł zapoznać się z treścią pisma zawierającego rezygnację. Oświadczenie takie nie musi mieć formy dokumentu elektronicznego (zob. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 144a). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko, że przepisy Ordynacji podatkowej nie określają formy rezygnacji z doręczenia drogą elektroniczną, co oznacza, że rezygnacja taka może być wyrażona w dowolnej formie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2017 r., III SA/Wa 1035/16 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że skoro na gruncie art. 144a § 1 pkt 1 o.p. przyjęto konkludentną formę wyrażania zgody przez podatnika na dokonywanie doręczeń elektronicznych przez organ podatkowy, to należy uznać, że oświadczenie o rezygnacji z tej formy doręczeń nie musi wprost zawierać zwrotu "rezygnuję...", lecz z treści owego oświadczenia musi jednoznacznie wynikać, że strona rezygnuje z owej formy doręczeń. W ocenie Sądu, z art. 144 § 1 o.p. wynikają zasadniczo dwie formy doręczeń, bowiem organ podatkowy doręcza pisma: 1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Zatem, jeśli strona, która uprzednio konkludentnie wyraziła zgodę na dokonywanie doręczeń za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, następnie wnosi o dokonywanie doręczeń przez Pocztę [...], to niewątpliwie takie jej oświadczenie należy poczytywać jako rezygnację z doręczeń za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Skoro bowiem organ ma zasadniczo dwa możliwe sposoby doręczeń, z których jeden (forma elektroniczna) wymaga zgody strony, to oświadczenie strony o tym, żeby doręczać jej pisma przez Pocztę [...] w istocie stanowi wyraz rezygnacji z doręczeń w formie elektronicznej. Z tych też względów należało przyjąć, że pismem z 9 grudnia 2024 r. skarżący skutecznie zrezygnował z doręczeń za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. W tym stanie rzeczy bez związku ze sprawą była okoliczność, czy konto skarżącego na platformie e-PUAP było w grudniu 2024 r. aktywne i z tego względu Sąd – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – oddalił wniosek dowodowy skarżącego zgłoszony na rozprawie 3 lipca 2025 r.
Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że Sąd nie podzielił zapatrywań skarżącego co do tego, że do doręczenia decyzji DIAS doszło 21 stycznia 2025 r., kiedy to skarżącemu w siedzibie organu miano wręczyć wydruk decyzji DIAS z 9 grudnia 2024 r. Z protokołu spisanego przez pracowników DIAS i podpisanego przez stronę 21 stycznia 2025 r. (zob. akta adm. – segregator nr 11, k. 165) wynika, że skarżący sporządził fotokopie m.in. spornej decyzji, jednak odmówił przyjęcia i pokwitowania odbioru wydruku decyzji. Nie doszło zatem do doręczenia wydruku pisma, o którym mowa w art. 144b Ordynacji podatkowej. Godzi się dostrzec, że odmowa przyjęcia wydruku decyzji nie może być też kwalifikowana jako odmowa przyjęcia pisma w rozumieniu art. 153 Ordynacji podatkowej, bowiem ten ostatni przepis mówi o odmowie przyjęcia pisma, a nie wydruku pisma.
Mając na uwadze powyższe rozważania, należało stwierdzić, że decyzja DIAS z 9 grudnia 2024 r. nie została prawidłowo doręczona podatnikowi, a co za tym idzie nie wywołała ona żadnych skutków prawnych, a tym samym nie można było od niej wnieść skutecznie skargi do sądu administracyjnego, ponieważ nie rozpoczął się bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 7 marca 2022 r. (I FPS 4/21, ONSAiWSA 2022, nr 4, poz. 51), że brak skutecznego doręczenia powoduje, że nie powstają żadne skutki materialnoprawne ani procesowe będące następstwem prawidłowego doręczenia. W konsekwencji, skoro decyzja DIAS nie może zostać uznana za doręczoną prawidłowo, to nie było możliwe skuteczne wniesienie w jej przedmiocie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji.
W związku z odrzuceniem skargi Sąd wskazuje, że po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia DIAS będzie zobligowany do prawidłowego wykonania czynności doręczenia decyzji wydanej po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy z 28 czerwca 2024 r. Dopiero od dnia prawidłowego doręczenia tej decyzji stronie przysługiwać będzie 30-dniowy termin do ewentualnego ponownego wniesienia w jej przedmiocie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Natomiast w pkt II sentencji Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W świetle literalnego brzmienia ww. przepisu, zwrot wpisu z urzędu następuje jedynie wówczas, gdy pismo zostało odrzucone lub cofnięte przed dniem rozpoczęcia rozprawy. Jednakże w orzecznictwie zwrócono uwagę, że przy wykładni tego przepisu nie można ograniczać się jedynie do jego brzmienia, ale należy także wykorzystać argumenty systemowe i celowościowe. Przemawiają one (w szczególności regulacja zawarta w art. 222 p.p.s.a.) za przyjęciem, że zawarte w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zastrzeżenie "do dnia rozpoczęcia rozprawy" dotyczy tylko umorzenia postępowania w związku z cofnięciem pisma. Sąd jest natomiast zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego, niezależnie od tego, czy odrzucenie pisma nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie (zob. postanowienia: WSA w Gliwicach z 16 czerwca 2020 r.: I SA/Gl 279/20 oraz I SA/Gl 280/20; WSA we Wrocławiu z 27 grudnia 2023 r., I SA/Wr 390/23; WSA w Olsztynie z 24 lipca 2024 r., I SA/Ol 214/24; WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2025 r., II SA/Łd 86/25). Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że był zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od skargi, niezależnie od tego, że odrzucenie skargi nastąpiło po przeprowadzeniu rozprawy.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.