I SA/Wr 977/19

I SA/Wr 977/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2020-03-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jadwiga Danuta Mróz
Kamila Paszowska-Wojnar /przewodniczący/
Marta Semiczek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1588/20 - Wyrok NSA z 2023-01-31
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 865
art. 22 ust. 4- 4d, 26 ust. 1, 2a, 7a
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 29 lipca 2019 r. "A" Sp. z o.o. w J. (dalej Strona Wnioskodawca, Skarżąca) wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie do zwolnienia dywidendy wypłacanej na rzecz Udziałowca z opodatkowania podatkiem dochodowym "u źródła".
We wniosku wskazała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, polskim rezydentem podatkowym oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
Jedynym wspólnikiem Wnioskodawcy jest spółka I z siedzibą we Włoszech (w dalszej części: "I" lub "Udziałowiec"). Udziałowiec jest włoskim rezydentem podatkowym. I posiada siedzibę we Włoszech. Spółka planuje w przyszłości wypłacić dywidendę na rzecz Udziałowca.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy w celu skorzystania z prawa do zwolnienia dywidendy wypłacanej na rzecz Udziałowca z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (podatkiem "u źródła") na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 865 ze zm.; dalej: "ustawa o CIT"), Spółka ma obowiązek weryfikacji czy podmiot, na rzecz którego wypłacana jest dywidenda jest jej rzeczywistym właścicielem?
Przedstawiając własne stanowisko Strona wskazał, że jakie warunki muszą zostać spełnione, by skorzystać ze zwolnienia z podatku u źródła przy wypłacie dywidendy określa art. 22 ust 4 ustawy o CIT. Brak wśród nich warunku, by odbiorca dywidendy był jej rzeczywistym właścicielem. Przepisy krajowe są wynikiem implementacji do polskiego systemu prawnego przepisów Dyrektywy Rady 2011/96/UE z 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.Urz. UE L z 2011 r. nr 345, str. 8; dalej: "Dyrektywa"). Również przepisy Dyrektywy nie przewidują, by dla zastosowania zwolnienia z podatku u źródła dywidendy podmiot będący jej odbiorcą powinien być jej rzeczywistym właścicielem.
Dalej wskazała, że warunek taki został określony dla innych należności m.in. odsetek i należności licencyjnych. W ocenie Wnioskodawcy nie ulega więc wątpliwości, że gdyby intencją ustawodawcy było uzależnienie możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku u źródła dywidend od statusu odbiorcy jako rzeczywistego właściciela - uzupełniłby on wskazany powyżej przepis z art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT o odpowiedni warunek, tak jak zrobił to w przepisie z art. 21 ust. 3 Ustawy o CIT.
W ocenie Spółki, wynikający z art. 26 ust 1 ustawy o CIT obowiązek dochowania należytej staranności przy weryfikacji prawa do zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem u źródła dywidend, dotyczy wyłącznie warunków zastosowania tego zwolnienia wskazanych w art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT. Przepis ten zaś nie wymaga, aby podmiot, któremu wypłacana jest dywidenda był jej rzeczywistym właścicielem.
Także oświadczenie podatnika, które wymagane jest zgodnie z art. 26 ust 1f ustawy o CIT dotyczyć ma – w wypadku dywidendy- jedynie spełniania warunków wynikających z art. 22 ustawy o CIT. Powinno wskazywać, że spółka albo zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności tylko w wypadku należności wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
W ocenie Wnioskodawcy żaden z przepisów Ustawy o CIT ani Dyrektywy nie przewiduje, by dla zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem u źródła dywidend wymagane było, aby odbiorca był ich rzeczywistym właścicielem.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w celu zastosowania zwolnienia z podatku u źródła dywidend wypłacanych na rzecz Udziałowca, nie będzie on miał obowiązku weryfikacji, czy jest on ich rzeczywistym właścicielem.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżoną interpretacją uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Przytaczając przepisy ustawy o CIT stwierdził, że warunkiem zwolnienia od podatku dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych jest spełnienie przez uzyskującego dywidendę jednocześnie wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 4-4d ustawy o CIT.
Powołując art 26 ust 1 ustawy o CIT wskazał, że na płatników dokonujących poboru podatku u źródła nałożono obowiązek weryfikacji prawdziwości składanych przez podatnika oświadczeń. Weryfikacja, powinna się odbywać z należytą starannością. Obowiązek dochowania należytej staranności, spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego podatnika przekroczy w danym roku podatkowym kwotę 2 min PLN.
Dokonując weryfikacji należytej staranności należy odnosić się do aspektów istotnych z punktu widzenia stosowania danej preferencji podatkowej. W szczególności dotyczy to:
weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika (rzeczywistego właściciela) w stosunku do otrzymanej należności, w tym poprzez pryzmat prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej przez ten podmiot;
weryfikacji rezydencji podatkowej odbiorcy należności;
weryfikacji otrzymanych dokumentów pod kątem ich zgodności ze stanem faktycznym (w tym na podstawie informacji dostępnych publicznie). Oceniając czy należyta staranność została w określonym przypadku dochowana należy uwzględniać także powszechnie dostępne informacje na temat statusu odbiorców należności.
Dalej organ wskazał, że dla zwolnienia z opodatkowania wystarczające jest spełnienie warunków wymienionych w art. 22 ust. 4-6 ustawy, bez konieczności spełnienia przesłanek wynikających z art. 28b ust. 4 pkt 5-6 ustawy o CIT.
Nie można się jednak zgodzić ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że w celu skorzystania z prawa do zwolnienia dywidendy wypłacanej na rzecz Udziałowca z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (podatkiem "u źródła") na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy o CIT Spółka nie ma obowiązku weryfikacji czy podmiot, na rzecz którego wypłacana jest dywidenda jest jej rzeczywistym właścicielem.
Należy bowiem zauważyć, że to płatnik, który chce zastosować zwolnienie wynikające z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT i nie dokonywać poboru podatku u źródła, jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnej weryfikacji warunków umożliwiających skorzystanie z tego zwolnienia, zachowując przy tym należytą staranność. To oznacza, że płatnik ma obowiązek weryfikować czy uzyskująca dochody z dywidendy spółka spełnia wszystkie warunki do skorzystania ze zwolnienia z podatku u źródła. W ramach należytej staranności nie można ograniczać się jedynie do weryfikacji warunków zastosowania zwolnienia wynikających z art. 22 ust. 4-6 ustawy o CIT. Tym samym, płatnik wypłacający dywidendę, ma obowiązek sprawdzać czy istnieją okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 5-6 ustawy o CIT.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła dopuszczenie się błędnej wykładni prawa materialnego tj.: art. 26 ust. 1 i art. 26 ust. 7a w zw. z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT przez uznanie, że w celu skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, Strona będzie miała obowiązek weryfikacji, czy podmiot na rzecz którego wypłacana jest dywidenda jest jej rzeczywistym właścicielem.
W uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczasową argumentację. Dodatkowo powołała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 7 września 2017 r. w sprawie C 6/16 (Eqiom). Wskazała, że wyrok TSUE został wydany na kanwie obowiązujących we Francji przepisów, które uzależniały zwolnienie z podatku u źródła wypłatę dywidendy od tego, aby odbiorca dywidendy uzasadnił wobec płatnika (wypłacającego dywidendę), że jest on jej faktycznym beneficjentem. Jest to zatem regulacja bardzo podobna to reguł obowiązujących w Polsce - według wykładni zaprezentowanej w skarżonej interpretacji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo powołal się na uzasadnienie do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2193; dalej: "ustawa zmieniająca").
W piśmie procesowym Skarżąca odnosząc się do zacytowanego uzasadnienia wskazał, że projektowane przepisy ustawy o CIT konkretyzują ciążący na płatnikach obowiązek sprawdzania, czy zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnień - w przypadku dywidend - że zostały spełnione przesłanki określone w art. 22 ust. 4-6 ustawy o CIT. Z zacytowanego fragmentu z całą pewnością nie wynika, aby wolą Ustawodawcy było wprowadzenie nowego warunku zastosowania zwolnienia dla dywidend - czyli klauzuli beneficial owner. Nieprzypadkowo również jako przykład zastosowania klauzuli beneficial owner powołano wypłatę odsetek. Przepisy ustawy o CIT - a konkretnie art. 21 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT - wymagają bowiem, żeby odbiorca odsetek spełniał kryterium rzeczywistego właściciela. Zwolnienie określone w art. 22 ust. 4-6 ustawy o CIT takiego kryterium nie zawiera.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni art. 26 ust. 1 i 7a ustawy o CIT w zakresie obowiązków płatnika dokonującego wypłaty dywidendy na rzecz spółki posiadającej siedzibę na obszarze Unii Europejskiej, w przypadku gdy przychód uzyskiwany u źródła podlega zwolnieniu wynikającemu z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT Nie jest przy tym przedmiotem sporu obowiązek dochowania przez płatnika należytej staranności. Sporne natomiast pozostaje jakie okoliczność weryfikacji podlegają. W szczególności to czy płatnik ma obowiązek badania czy odbiorca jest "rzeczywistym właścicielem" dywidendy.
Przechodząc do rozważań podnieść przyjdzie, że zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT zwalnia się od podatku dochodowego przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, (...), jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
1) wypłacającym dywidendę oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych jest spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) uzyskującym dochody (przychody) z dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o których mowa w pkt 1, jest spółka podlegająca w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania;
3) spółka, o której mowa w pkt 2, posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w kapitale spółki, o której mowa w pkt 1;
4) spółka, o której mowa w pkt 2, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania.
Zgodnie natomiast z art. 22 ust 4d ustawy o CIT "Zwolnienie, o którym mowa w ust. 4, stosuje się:
1) jeżeli posiadanie udziałów (akcji), o którym mowa w ust. 4 pkt 3, wynika z tytułu własności;
2) w odniesieniu do dochodów uzyskanych z udziałów (akcji) posiadanych na podstawie tytułu:
a) własności,
b) innego niż własność, pod warunkiem, że te dochody (przychody) korzystałyby ze zwolnienia, gdyby posiadanie tych udziałów (akcji) nie zostało przeniesione." W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że spółka chcąc skorzystać ze zwolnienia podatkowego określonego we wspomnianym art. 22 ust. 4-4 d ustawy o CIT musi spełnić łącznie wszystkie w nim wymienione przesłanki.
Jak zgodnie przyznają obie strony przepisy art. 22 ust 4- do 4d nie zawierają warunku aby odbiorca dywidendy był jej "rzeczywistym właścicielem". Wymagane jest jedynie aby był co do zasady właścicielem udziałów (akcji) spółki zależnej. Wydaje się to logiczne skoro uprawnienie do otrzymania dywidendy właśnie od posiadania własności udziałów zależy.
Słuszna jest więc konkluzja Organu zawarta na stornie 11 zaskarżonej interpretacji ( akapit 8) iż "dla zwolnienia z opodatkowania wystarczające jest spełnienie warunków wymienionych w art. 22 ust. 4-6 ustawy, bez konieczności spełnienia przesłanek wynikających z art. 28b ust. 4 pkt 5-6 ustawy o CIT." Podkreślić przy tym należy, że stwierdzenie to stoi w rażącej sprzeczności z podsumowującą konkluzją interpretacji. Interpretacja nie zawiera przy tym żadnego wywodu uzasadniającego taką zmianę stanowiska. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że płatnik "(...)wypłacający dywidendę, ma obowiązek sprawdzać czy istnieją okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 5-6 ustawy o CIT." Organ nie wskazał natomiast z jakiego przepisu obowiązek taki wywodzi.
Wskazać natomiast należy, że powołany art. 28b ustawy o CIT dotyczy zupełnie odrębnej procedury zwrotu pobranego podatku u źródła. Nie określa on warunków skorzystania ze zwolnienia, a jedynie procedury wykazania, że podatek został pobrany pomimo przysługującego zwolnienia. Jedyne powiązanie tego przepisu z warunkami zwolnienia stanowi art. 26 ust 7a, zgodnie z którym "Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności nie posiada wiedzy o istnieniu okoliczności uniemożliwiających spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6."
Jeszcze raz należy jednak podkreślić, że Organ interpretacyjny w żadnym miejscu nie czyni rozważań dotyczących brzmienia i znaczenia tego przepisu
Przepis ten ma wprost zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy kwota wypłaconych przez podatnika świadczeń przekroczy kwotę wymienioną w art. 26 ust 1 (2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika). Okoliczność taka nie wynika z opisu stanu faktycznego.
Dostrzec należy, że ustawodawca w art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT posługuje się terminem "przypuszczenie", a w jego ust. 1 jest mowa o "należytej staranności". W języku potocznym "staranność" oznacza dokładne wykonanie, zajmowanie się czymś sumiennie (Słownik języka polskiego – sjp.pwn.pl). W judykaturze przyjmuje się także, że pod pojęciem "zachowania należytej staranności" rozumieć należy sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania, który jest tworzony na tle danego stosunku. Z kolei "uzasadnione przypuszczenie" to prawdopodobieństwo zajścia określonej sytuacji oparte na obiektywnych racjach, poparte zbiorem argumentów, motywów, pobudek; coś ma swoje uzasadnienie, jeśli jest oparte na pewnej podstawie, coś tłumaczy się w określony sposób (vide Słownik języka polskiego, opracowanie: L. Drabik, A. Kubiak-Sokół, E. Sobol, L. Wiśniakowska, PWN 1996). W tym kontekście stwierdzić należy, że ustawodawca nie obliguje płatnika do ustalenia prawdy obiektywnej co do tego, czy doszło do spełnienia warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, a także co do ustalenia istnienia okoliczności uniemożliwiających spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6 ustawy o CIT Natomiast z art. 26 ust. 7a w związku z ust. 2e ustawy o CIT wynika, że jeżeli wiedza płatnika wskazuje na prawdopodobieństwo tego, że podatnik nie spełnia wspomnianych powyżej przesłanek to winien odstąpić od złożenia oświadczenia z art. 26 ust. 7a ustawy o CIT i dokonać pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego.
Nie można wynikającego z art. 26 ust 1 obowiązku dochowania należytej staranności utożsamiać z obowiązkiem weryfikacji prawdziwości oświadczeń, które na etapie pobierania podatku u źródła nie zostały jeszcze złożone. Są natomiast wymagane na następnym etapie – czyli zwrotu już pobranego podatku. Takie rozumienie przepisu zakłada, że platnik w ramach art. 26 ust. 1 i 7a ustawy o CIT, zobowiązany jest do przeprowadzania postępowania równoważnego z postępowaniem przeprowadzanym przez organy podatkowe.
Dodać też należy, że wyjątek z art. 26 ust. 7a ustawy o CIT ma na celu uproszczenie dokonywania rozliczeń podatku u źródła w przypadku, gdy obie strony relacji gospodarczych (tj. płatnik i podatnik) mają do siebie zaufanie i posiadają wiedzę o spełnieniu przesłanek do zastosowania preferencyjnych zasad opodatkowania, np. z uwagi na długotrwałe i przejrzyste relacje gospodarcze (zob. uzasadnienie Rządowego projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw - VIII kadencja Sejmu RP – druk nr 2860). Oznacza to, że w sytuacji z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT płatnik powinien przede wszystkim dokonać pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego. Jedynie w wyjątkowych przypadkach, które przykładowo zostały wspomniane, może on złożyć stosowne oświadczenie w celu bezpośredniego zastosowania wobec podatnika preferencji podatkowych.
Nie oznacza to jednak, że uzyskanie prawa do zwolnienia podatkowego z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT od spełnienia dodatkowych warunków wynikających z art. 28b ust. 4 pkt 5-6 ustawy o CIT Otóż przesłanki uprawniające do skorzystania ze wspomnianego zwolnienia określone zostały wyłącznie w art. 22 ust. 4 ustawy o CIT Zatem, jeżeli podatnik dopełnił wymagań tam zawartych to może skorzystać z tej preferencji. Nie jest zobligowany do wypełnienia żadnych innych przesłanek. Okoliczności z art. 28b ust. 4 pkt 5-6 ustawy o CIT nie warunkują prawa do zwolnienia podatkowego. Wpływają natomiast na możliwość bezpośredniego zastosowania przez płatnika wspomnianego zwolnienia podatkowego, w przypadku, gdy płatnik posiada wiedzę o niemożliwości spełnienia przez podatnika warunków z art. 28b ust 4 pkt 4-6- czyli o m.inn o niemożliwości złożenia wymaganych oświadczeń. W takim przypadku, podatnik chcąc odzyskać podatek zmuszony jest zwrócić się o jego zwrot do organu podatkowego, który dokona sprawdzenia zasadności jego żądania, tj. czy dysponuje on prawem do skorzystania z tej ulgi.
Reasumując, za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W skład zasądzonych kosztów wchodzą: wpis sądowy w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.
Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o interpretację indywidualną, organ intepretujący będzie zobligowany do uwzględnienia oceny prawnej przedstawionej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.