I SA/Wr 935/12

I SA/Wr 935/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2012-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska
Ewa Kamieniecka /sprawozdawca/
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 82/13 - Wyrok NSA z 2014-01-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 7  ust. 1  pkt 2,  art. 29  ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca, Protokolant: Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A. spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 1 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2009 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wa. z dnia [...] r. nr [...], określającą "A" Spółka z o. o. za październik 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 546.598,00 zł.
Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 30 września 2009 r. strona zawarła z "B" S. A. umowę leasingu finansowego, zgodnie z którą zobowiązała się do oddania do odpłatnego korzystania nieruchomość gruntową wraz z posadowioną na niej halą produkcyjną oraz infrastrukturą wewnętrzną plus sieci zewnętrzne, drogi, place i ogrodzenie o wartości netto 10.457.456,00 zł (VAT – 2.300.640,32 zł). Umowa została zawarta do 31 grudnia 2014 r. Zgodnie z umową wydanie przedmiotu leasingu miało nastąpić w dniu zawarcia umowy, a korzystający zobowiązany został do ponoszenia na rzecz finansującego rat związanych z korzystaniem z przedmiotu leasingu. Rata składała się z podzielonej w czasie wartości przedmiotu leasingu oraz opłat dodatkowych z tytułu oprocentowania nie spłaconej części wartości przedmiotu leasingu. Harmonogram spłat i sposób obliczania rat zostały określone w załączniku do umowy. W umowie nie określono łącznego wynagrodzenia strony, obejmującego również część odsetkową rat. W czasie trwania umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Zgodnie z umową korzystającemu przysługuje prawo do zawarcia umowy przeniesienia własności przedmiotu leasingu z chwilą zapłaty na rzecz finansującego ostatniej raty.
W związku z zawartą umową leasingu nieruchomości strona wystawiła w dniu
[...] października 2009 r. fakturę nr [...]/10/2009 na kwotę netto 10.457.456,00 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 2.300.640,32 z, która została zaewidencjonowana w ewidencji sprzedaży za październik 2009 r. Ponadto w latach 2010 – 2011 wystawiła tytułem odsetek faktury o łącznej wartości 827.433,00 zł.
Organ pierwszej instancji, powołując art. 7 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1 ustawy
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej u.p.t.u., stwierdził, że obowiązek podatkowy z tytułu dostawy przedmiotu umowy leasingu powstał w październiku 2009 r., a w momencie powstania tego obowiązku strona zobowiązana była określić łączną kwotę należnego wynagrodzenia za cały okres trwania umowy, składającego się z rat kapitałowych i zmiennej odsetkowej. Organ podatkowy uznał, że strona winna była wystawić fakturę VAT i obliczyć należny podatek, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę odpowiadającą wartości początkowej nieruchomości oraz przyszłym częściom odsetkowym poszczególnych rat leasingowych. Łączna wartość wyliczonych przez organ podatkowy odsetek wyniosła 1.558.081,58 zł, a zaniżony podatek od towarów i usług wyniósł 280.965,53 zł.
W odwołaniu od decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. przez przyjęcie, że w toku normalnych czynności nastąpi przeniesienie własności nieruchomości objętej leasingiem oraz błędną wykładnię art. 29 u.p.t.u. przez przyjęcie, że opodatkowaniu podlega zarówno dostawa towaru w ramach leasingu, jak i odsetki. Strona wskazała, że niejasne jest pojęcie "normalne zdarzenia", a w wyniku umowy, nawet po zapłacie ostatniej raty, nie może dojść do przeniesienia własności nieruchomości, gdyż wymaga to formy aktu notarialnego, a więc kolejnej umowy. Ponadto strona zauważyła, że zgodnie ze stanowiskiem ETS – u odsetki za odroczenie terminu płatności, jeśli odroczenie dotyczy okresu po dostawie towaru, należy traktować jak wynagrodzenie z tytułu świadczenia zwolnionych z VAT usług pośrednictwa finansowego. Według strony, stanowisko to znajduje odzwierciedlenie
w art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. i w załączniku nr 4 do ustawy, w którym przewidziano zwolnienie leasingu finansowego.
Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zawarta przez stronę umowa leasingu finansowego stanowi dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., ponieważ zawarta została na czas oznaczony, a suma opłat pomniejszona o należny podatek odpowiada co najmniej wartości początkowej środka trwałego będącego przedmiotem umowy; przewiduje, że korzystającemu przysługuje prawo do nabycia przedmiotu leasingu po zakończeniu podstawowego okresu, na który umowa została zawarta; zawiera postanowienie, zgodnie z którym w podstawowym okresie umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Podmiot, zawierając umowę leasingu finansowego przewidującą nabycie przedmiotu umowy po jej zakończeniu (lub z chwilą zapłaty ostatniej raty), jest zobowiązany zapłacić VAT z góry od sumy rat leasingowych (zarówno od części kapitałowych, jak i odsetkowych).
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że czynność polegająca na odroczeniu płatności z tytułu dostarczonego towaru przy jednoczesnym naliczaniu odsetek jest kredytem kupieckim, stanowiącym z punktu widzenia u.p.t.u. odpłatne świadczenie usług i jako odrębne świadczenie od czynności dostawy towaru regulowane w formie płatności okresowych w ustalonych terminach, korzysta ze zwolnienia od podatku. Sprzedawca pobiera bowiem za taką usługę wynagrodzenie w postaci odsetek, co jest formą wynagrodzenia charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak kredyt czy pożyczka. Zastosowanie w przypadku kredytu kupieckiego ma art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u., zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Natomiast strona błędnie utożsamia leasing finansowy, stanowiący oddanie do odpłatnego używania przedmiot leasingu w zamian za ponoszenie określonych w umowie rat, stanowiących wynagrodzenie należne leasingodawcy z kredytem kupieckim, będącym czynnością polegającą na odroczeniu płatności z tytułu dostarczonego towaru przy jednoczesnym naliczaniu z tego tytułu odsetek. Organ odwoławczy zauważył, że właścicielem przedmiotu leasingu jest finansujący i dopiero po zakończeniu umowy, korzystający może wykupić przedmiot umowy na własność. Natomiast w przypadku kredytu kupieckiego zakupiony towar przechodzi na własność nabywcy już z chwilą dokonania dostawy. Skoro leasing finansowy jest dostawą towaru, to nie może być uznany za usługę finansową, która na mocy art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.) podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów
i usług.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego w całości, zarzucając błędną wykładnię art. 29 u.p.t.u. przez przyjęcie, że opodatkowaniu podlega zarówno dostawa towaru w ramach leasingu, jak i odsetki oraz błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. przez przyjęcie, że w toku normalnych czynności nastąpi przeniesienie własności nieruchomości objętej leasingiem. Strona ponownie zauważyła, że zgodnie ze stanowiskiem ETS – u odsetki za odroczenie terminu płatności, jeśli odroczenie dotyczy okresu po dostawie towaru, należy traktować jak wynagrodzenie z tytułu świadczenia zwolnionych z VAT usług pośrednictwa finansowego. Według strony, stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. i w załączniku nr 4 do ustawy, w którym przewidziano zwolnienie leasingu finansowego. Organy podatkowe winny przyjąć, że odsetki wskazane w umowie zawartej przez stronę należne były
z tytułu odroczenia terminu płatności i odroczenie to dotyczyło okresu po dostawie towaru. Za nieuzasadnione i nie znajdujące podstaw prawnych uznać należy doliczenie do podstawy opodatkowania odsetek, jakie nabywca ma ponosić zgodnie z umową po dniu dokonania dostawy. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła
o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Sprawiedliwości odnośnie składników podstawy opodatkowania w przypadku umowy leasingu. Ponadto strona skarżąca wskazała na niezgodność art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. z art. 14 ust. 2 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Zdaniem strony niejasne jest pojęcie "normalne zdarzenia", a w wyniku umowy, nawet po zapłacie ostatniej raty, nie może dojść do przeniesienia własności nieruchomości, gdyż wymaga to formy aktu notarialnego, a więc zawarcia kolejnej umowy. Według strony zarówno kredyt kupiecki, jak i leasing finansowy składają się
z dwóch rodzajów czynności, tj. dostawy towarów, o której mowa w art. 7 u.p.t.u.
i usługi finansowej, która dla leasingu finansowego wprost została zwolniona z podatku w załączniku nr 4 do ustawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu strony odnośnie niezgodności art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. z wiążącym dla państw członkowskich art. 14 ust. 2 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2006.347.1) przez rozszerzenie definicji dostawy towarów i jej nieprecyzyjność. Według strony ustawodawca krajowy w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. posłużył się niejasnym sformułowaniem "w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową (...) prawo własności zostanie przeniesione" w stosunku do precyzyjnej definicji z art. 14 ust. 2 lit. b Dyrektywy 112.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112 "dostawa towarów" oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Poza czynnością, o której mowa w ust. 1, za dostawę towarów uznaje się również m. in. faktyczne przekazanie towaru zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty (art. 14 ust. 2 lit b).
Stosownie jednak do poglądów wyrażanych w piśmiennictwie, kwestia zaliczenia umów leasingu kapitałowego i umów o podobnym charakterze do dostawy towaru nie może być rozstrzygana przez odwołanie się do regulacji unijnych, gdyż postanowienia tego rodzaju są przez VI dyrektywę, podobnie jak i dyrektywę VAT z 2006 r., uznawane za fakultatywne. Państwa członkowskie mogą tego rodzaju umowy (czynności) uznać za dostawę towarów, lecz mogą one być traktowane jako świadczenie usług. Spośród "starych" państw członkowskich Unii (tj. piętnastki) leasing kapitałowy jest uznawany za dostawę towarów w Niemczech, Austrii, Holandii oraz Wielkiej Brytanii (A. Bartosiewicz, VAT Komentarz, wydanie VI, Lex). Poza tym definicja z art. 14 ust. 2 lit. b Dyrektywy 112 również posługuje się kwestionowanym przez stronę sformułowaniem "przeniesienie własności w następstwie normalnych zdarzeń".
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że
w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione. Stosownie do art. 7 ust. 9 u.p.t.u. przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie
z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż za dostawę towarów w rozumieniu u.p.t.u. może być uznana tylko taka umowa zawarta na czas określony, która
w zależności od jej treści zawiera opcję przeniesienia własności w wyniku normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty, w wyniku których zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz te umowy leasingu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, których przedmiotami są grunty.
Jak wynika z akt sprawy "umowa leasingu finansowego" z dnia [...] września
2009 r. zawarta została na czas oznaczony do dnia 31 grudnia 2014 r. (§ 2 umowy); suma opłat pomniejszona o należny podatek odpowiada co najmniej wartości początkowej środka trwałego będącego przedmiotem umowy (§ 1 umowy i załącznik
nr 1 do umowy); zawiera opcję przeniesienia własności, ponieważ przewiduje, że korzystającemu przysługuje prawo do nabycia przedmiotu leasingu z chwilą zapłaty ostatniej raty (§ 10 umowy); zawiera postanowienie, zgodnie z którym w podstawowym okresie umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający (§ 9 umowy).
Analiza treści umowy zawartej przez stronę prowadzi do wniosku, że spełnia ona powyższe warunki pozwalające uznać ją na gruncie przepisów u.p.t.u. za dostawę towarów. Wprawdzie w umowie tej nie przewidziano bezwarunkowego skutku w postaci przejścia własności przedmiotu umowy z chwilą zapłaty ostatniej raty (przejście własności może nastąpić w wyniku zawarcia odrębnej umowy w formie aktu notarialnego z uwagi na przedmiot tej umowy), to jednak w ocenie Sądu, użyte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. sformułowanie "prawo własności zostanie przeniesione" dopuszcza możliwość przeniesienia własności w odrębnej umowie, zawartej w wykonaniu postanowień umowy leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze. Skorzystanie
z opcji kupna po zapłacie ostatniej raty jest normalnym zdarzeniem przewidzianym umową leasingu lub inną umową o podobnym charakterze, w wyniku czego następuje przeniesienie własności przedmiotu leasingu.
Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 2 u.pt.u. przez przyjęcie, że w toku normalnych czynności nastąpi przeniesienie własności nieruchomości objętej umową.
Odnośne zarzutu błędnej wykładni art. 29 u.p.t.u. przez przyjęcie, że opodatkowaniu podlega zarówno dostawa towaru w ramach leasingu, jak i odsetki należy przede wszystkim wskazać na istotę umowy leasingu oraz umowy o podobnym charakterze. Zgodnie z art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się,
w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Przepisy dotyczące umowy leasingu stosuje się również do umowy, przez którą jedna strona zobowiązuje się oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie, a druga strona zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy (art. 70918 K.c.).
Stosownie do powyższego unormowania, jedna ze stron umowy o charakterze podobnym do umowy leasingu zobowiązana jest oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie, a druga strona zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy. Druga strona takiej umowy zobowiązana może być do zapłaty nie tylko rat w wysokości równej wartości rzeczy, ale również do tzw. części odsetkowej rat, czyli odsetek od niespłaconej jeszcze wartości rzeczy.
Należy zauważyć, że świadczenia obu stron umowy zawartej przez stronę skarżącą mają charakter jednorodny i nie powinny być sztucznie rozdzielane. Właściciel rzeczy otrzymuje jedno wynagrodzenie z tytułu oddania rzeczy do używania, niezależnie od sposobu ustalenia jego składników i terminów ich płatności. W ocenie Sądu nie można sztucznie dzielić wynagrodzenia otrzymywanego przez właściciela rzeczy tylko w tym celu, aby nie opodatkowywać jego część, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT.
Stosownie do art. 29 ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie uznały, że opodatkowaniu podlega zarówno tzw. część kapitałowa, jak i część odsetkowa rat uiszczanych przez korzystającego. Nieuzasadniony jest więc zarzut strony odnośnie błędnej wykładni art. 29 ust. 1 u.p.t.u.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że strona błędnie dopatruje się w umowie leasingu i umowie o podobnym charakterze elementów tzw. kredytu kupieckiego. Odnośnie tzw. kredytu kupieckiego ETS wypowiedział się m. in. w wyroku z dnia
27 października 1993 r. w sprawie C – 281/91 Muys’en De Winter’s Bouw-en Aannemingsbedrijf BV v. Staatssecretaris van Financien stwierdzając, że artykuł 13(B)(d)(1) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby dostawca towarów lub usługodawca, który odracza klientowi termin płatności w zamian za odsetki, był traktowany jak podmiot udzielający klientowi kredytu (w rozumieniu tego przepisu) będącego transakcją zwolnioną z opodatkowania. Jeśli jednak dostawca towarów lub usługodawca odracza swojemu klientowi termin płatności ceny w zamian za odsetki jedynie do momentu dostawy towarów lub wykonania usługi, odsetki te nie stanowią wynagrodzenia z tytułu udzielenia kredytu, lecz część wynagrodzenia za dostarczone towary lub wykonane usługi w rozumieniu artykułu 11(A)(1)(a) VI Dyrektywy.
W konsekwencji odsetki za odroczenie terminu płatności należne po dostawie towarów lub wykonaniu usługi nie stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu dostawy, a uznawane powinny być za odrębną od dostawy usługę finansową.
Kredyt kupiecki, polegający na odroczeniu płatności z tytułu dostarczonego towaru przy jednoczesnym naliczaniu z tego tytułu odsetek należy wiązać na gruncie prawa cywilnego przede wszystkim z umową sprzedaży ratalnej lub umową sprzedaży
z odroczonym terminem płatności. W wyniku zawarcia tego rodzaju umów prawo własności zakupionego towaru przechodzi na nabywcę z chwilą dokonania dostawy towaru. Odmiennie natomiast przedstawia się rzecz z punktu widzenia cywilistycznego przy umowie leasingu lub umowie o podobnym do leasingu charakterze. W obu przypadkach prawo własności nie przechodzi na korzystającego w momencie dokonania dostawy towaru. Korzystający upoważniony jest do używania rzeczy nie stanowiącej jego własności za wynagrodzeniem uiszczanym właścicielowi rzeczy. Istotą dostawy towarów jest bowiem przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu "prawo do rozporządzania jak właściciel" nie można interpretować jako "prawa własności". W orzecznictwie i praktyce ETS pojawił się w tym kontekście termin "własność ekonomiczna" - tak w orzeczeniu
C-320/88 (Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financiën).
Wobec powyższego, skoro przy umowie leasingu lub umowie o podobnym charakterze nie nastąpiło przeniesienie własności, to nie można mówić o roszczeniu
o zapłatę ceny nabycia rzeczy, z którym to roszczeniem związany jest kredyt kupiecki. Raty leasingowe uiszczane w wyznaczonych terminach stanowią wynagrodzenie
z tytułu używania rzeczy, należącej do jej właściciela. Wobec powyższego organ podatkowy zasadnie uznał, że strona skarżąca nie świadczyła odrębnej usługi finansowej w postaci udzielenia kredytu kupieckiego, zwolnionej z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z załącznikiem nr 4 do u.p.t.u.
Z uwagi na zajęte stanowisko w sprawie, Sąd oddalił wniosek strony
o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnoty Europejskiej odnośnie podstawy opodatkowania przy umowie leasingu.
Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.