I SA/Wr 927/23

I SA/Wr 927/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska /sprawozdawca/
Marta Semiczek /przewodniczący/
Tadeusz Haberka
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1043
art. 4a
Ustawa o podatku od spadków i darowizn (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka Asesor WSA Anna Kuczyńska – Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 września 2023 r., nr 0201-IOD1.4054.1.2023 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 września 2023 r. (nr 0201-IOD1.4054.1.2023) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Organ II instancji), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna (dalej: NUS, Organ I instancji) z 4 lipca 2023 r. (nr 0224-SPM.4045.1417.2023) odmawiające E. B. (dalej: Skarżąca, Strona) wydania zaświadczenia potwierdzającego, że nabycie w drodze dziedziczenia po zmarłej [...] kwietnia 2015 r. I. P. jest zwolnione z podatku od spadków i darowizn. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia podał art. 216 i art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: o.p.).
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że w dniu 13 czerwca 2023 r. do Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna wpłynął wniosek Skarżącej o wydania zaświadczenia / zgody na dysponowanie rzeczami lub prawami majątkowymi, nabytymi w drodze dziedziczenia po zmarłej I. P. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla W. - F., sygn. akt [...] z 11 października 2022 r., potwierdzającego, że powyższe nabycie jest zwolnione od podatku. Do wniosku załączono m.in. kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla W. - F. z 11 października 2022 r. o stwierdzeniu nabycia spadku z klauzulą stwierdzającą jego prawomocność od 19 października 2022 r. oraz kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla W. - F. z 8 listopada 2022 r. (sygn. akt [...]), dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu spadkobierców w punkcie I i II postanowienia Sądu Rejonowego dla W. - F. z 11 października 2022 r. (omyłkowo wpisano: "syn B. P.", zamiast "syn A. P."). Jako powód złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia wskazano konieczność przedłożenia zaświadczenia w sądzie powszechnym oraz u notariusza.
Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie nabycia spadku (druk SD-Z2) zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 27 kwietnia 2023 r.
NUS, opisanym na wstępie postanowieniem, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie Sądu o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po zmarłej I. P. uprawomocniło się z dniem 19 października 2022 r. i w tym dniu powstał obowiązek podatkowy. Późniejsze sprostowanie tego postanowienia nie miało wpływu na datę jego prawomocności, a zatem sześciomiesięczny termin na złożenie zgłoszenia, o którym mowa w art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2021 r., poz. 1043 ze zm., dalej: u.p.s.d.), upłynął z dniem 19 kwietnia 2023 r. W wymaganym terminie Skarżąca nie dokonała zgłoszenia nabycia tytułem dziedziczenia rzeczy i praw majątkowych po zmarłej.
W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżąca zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 4a u.p.s.d. i uznanie przez Organ I instancji, że zgłoszenie SD-Z2 nastąpiło po upływie sześciomiesięcznego terminu pozwalającego zastosować zwolnienie z podatku, podczas gdy termin ten, zdaniem Strony, powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się postanowienia z 8 listopada 2022 r. o sprostowaniu postanowienia z 11 października 2022 r., jako prawidłowo określającego krąg spadkobierców;
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 2a o.p., poprzez odmowę zastosowania zasady in dubio pro tributario;
- art. 306a § 1, 2 pkt 2, § 3 i 4 w zw. z art. 306b § 1 i 2 o.p., poprzez uznanie przez Organ I instancji, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, podczas gdy, zdaniem Strony, zostały spełnione przesłanki do jego wydania.
W uzasadnieniu zażalenia Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Sądu Rejonowego dla W.-F. we W. z 15 lutego 2023 r. skierowanego do Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna na fakt daty wykonania przez Sąd obowiązków, o których mowa w art. 84 § 1 i 2 o.p. oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2004 r. w sprawie określenia rodzajów i zakresu informacji przekazywanych organom podatkowym przez sądy, komorników sądowych i notariuszy oraz terminu, formy, z uwzględnieniem formy wypisu aktu i sposobu ich przekazywania, w związku ze stwierdzeniem nabycia spadku (Dz. U. z 2004 r., nr 156, poz. 1640).
Utrzymując w mocy postanowienie, DIAS wskazał, że szczegółowe zasady wydawania zaświadczeń są uregulowane w Dziale VIIIa o.p. W dalszej kolejności powołał treść art. 306 § 1 - § 4 o.p. Podkreślił, że postanowienie Sądu z 11 października 2022 r. stwierdzające nabycie spadku uprawomocniło się 19 października 2022 r., zgodnie z pieczęcią figurującą na orzeczeniu. W powyższym postanowieniu błędnie oznaczono spadkobierców, poprzez wskazanie: "córka E. B. i syn B. P.". Poprawny zapis winien brzmieć: "córka E. B. oraz syn A. P.". Błędne oznaczenie spadkobierców zostało zakwalifikowane przez Sąd Rejonowy dla W.-F., jako oczywista omyłka pisarska i sprostowane postanowieniem z 8 listopada 2022 r. Postanowienie Sądu z 11 października 2022 r. o stwierdzeniu nabycia spadku ze stwierdzeniem jego prawomocności zostało przekazane przez Sąd do Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna wraz z pismem z 15 lutego 2023 r. Na postanowieniu tym wskazano datę jego prawomocności od dnia 19 października 2022 r. DIAS podkreślił, że żadne dane Skarżącej, w tym dotyczące dziedziczenia, jak i nabytego udziału nie były przedmiotem sprostowania. Postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki z 8 listopada 2022 r., jak też termin, w jakim orzeczenie Sądu zostało przekazane Organowi I instancji nie miały wpływu na datę uprawomocnienia się orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku. Należało zatem przyjąć, że sześciomiesięczny termin do złożenia zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych wynikający z art. 4a u.p.s.d. upłynął z dniem 19 kwietnia 2023 r. W konsekwencji, zdaniem DIAS, mając na uwadze przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz na podstawie prowadzonych przez organ ewidencji i rejestrów, a także w oparciu o dokumenty będące w jego posiadaniu, NUS nie mógł wydać Skarżącej zaświadczenia o żądanej treści. Ustalono bowiem odmienny stan faktyczny, niż wskazany we wniosku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 4a u.p.s.d., poprzez uznanie przez Organ I i II instancji, że zgłoszenie SD-Z2 nastąpiło po upływie terminu, podczas gdy termin ten powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się postanowienia z dnia 8 listopada 2022 r. o sprostowaniu postanowienia z dnia 11 października 2022 r., jako prawidłowo określającego krąg spadkobierców po zmarłej;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 2a o.p., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie zasady in dubio pro tributario;
- art. 306a § 1, 2 pkt 2, § 3 i 4 w zw. z art. 306b § 1 i 2 o.p., poprzez uznanie przez Organ I i II instancji, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą, podczas gdy zostały spełnione przesłanki do jego wydania, tj. zakres wniosku o wydanie zaświadczenia odpowiada istniejącemu stanowi faktycznemu, a potwierdzenie tych faktów, wynika z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu;
- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez naruszenie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nieuwzględnienie, że postanowieniem z dnia 8 listopada 2022 r. Sąd rozpoznający sprawę dokonał całkowitej i kompleksowej zmiany postanowienia z dnia 11 października 2022 r., a przez to nieprawidłowe określenie przez Organ I i II instancji początku biegu terminu do zgłoszenia nabycia na dzień 19 października 2022 r.
Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i postanowienia Organu I instancji; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 3) dopuszczenie i przeprowadzenie w niniejszej sprawie dowodu z:
a) pisma z 19 października 2022 r. wraz z potwierdzeniem nadania na fakt daty wystąpienie do Sądu Rejonowego dla W.-F. we W. o wydanie odpisów postanowienia z dnia 11 października 2022 r. wraz ze stwierdzeniem prawomocności;
b) skanu koperty, której nadawcą jest Sąd Rejonowy dla W.-F. we W., zawierającej korespondencję - odpis postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wraz ze stwierdzeniem prawomocności na fakt daty nadania korespondencji i daty otrzymania przesyłki przez pełnomocnika Skarżącej;
c) wydruku maila Skarżącej do pełnomocnika z dnia 26 kwietnia 2022 r. na fakt daty ustalenia i przekazania kompletnej i zupełnej informacji o składnikach masy spadkowej po zmarłej I. P.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że ze względu na omyłkę w postanowieniu z dnia 11 października 2022 r., odnoszącą się do ustaleniu kręgu spadkobierców po zmarłej, sytuacja prawna i faktyczna, w jakiej znajdowała się Skarżąca zaraz po zakończeniu postępowania spadkowego, dotycząca momentu powstania obowiązku zgłoszenia SD-Z2 powinna zostać oceniona odmiennie, niż uczyniły to Organy. Wskazano, że Skarżąca już w październiku 2022 r. wystąpiła o wydanie jej odpisu prawomocnego postanowienia stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej I. P., jednakże finalnie postanowienie to zostało doręczone pod koniec lutego 2023 r. Zgodnie natomiast z treścią art. 1027 k.c., stwierdzenie nabycia spadku stanowi wyłączny dowód nabycia praw do spadku względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia. Gdyby trzymać się interpretacji Organu I i II instancji, wskazującej, że termin na dokonanie zgłoszenia powinien być liczony od 19 października 2022 r., to Skarżąca miałaby jedynie pozorną możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku, albowiem faktycznie czas na dokonanie tego zgłoszenia, z uwagi na dokonane sprostowanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku i doręczenie postanowienia dopiero w lutym 2023 r., został skrócony z 6 miesięcy do 2 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 10 czerwca 2024 r. Skarżąca wskazała, że z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia zarzutów zawartych w skardze, zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 340 z ze zm., dalej: ustawa covidowa), poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie przez organ podatkowy wskazanego przepisu i braku zawiadomienia o uchybieniu terminowi oraz wyznaczenia Skarżącej 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, w przypadku uznania przez organ, iż Skarżąca uchybiła terminowi zawitemu do zgłoszenia nabycia spadku, uprawniającemu do zwolnienia podmiotowego w podatku od spadków i darowizn.
W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2024 r. DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wskazał, że zarzut naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy covidowej jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 306a § 1 i § 2 o.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (art. 306a § 3 O.p.). Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 306c o.p.).
Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że nabycie spadku przez Skarżącą jest zwolnione z podatku od spadków i darowizn. Organy odmówiły wydania zaświadczenia wskazując, że Skarżąca, wbrew przepisowi art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. nie dopełniła obowiązku zgłoszenia nabycia własności spadku w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego jego nabycie.
Zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.
Z treści powołanego przepisu wynika, że niedotrzymanie terminu w nim określonego, tj. złożenie zgłoszenia po jego upływie, wywiera skutek prawny w postaci utraty prawa do zwolnienia bez względu na przyczynę uchybienia. Użyte przez ustawodawcę w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. pojęcie uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku należy wiązać z chwilą uprawomocnienia się zawartego w postanowieniu sądu rozstrzygnięcia, którego przedmiot obejmuje wskazanie kręgu spadkobierców nabywających spadek po zmarłym spadkodawcy.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku zostało wydane w dniu 11 października 2022 r. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 19 października 2022 r. Następnie orzeczenie to zostało sprostowane postanowieniem z 8 listopada 2022 r., w ten sposób, że w miejsce spadkobierców "córka E. B., syn B. P." wpisano" "córka E. B., syn A. P.". Na prawomocność orzeczenia nie ma przy tym wpływu wydanie orzeczenia w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej. Datą uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku nie jest data uprawomocnienia się postanowienia o jego sprostowaniu, lecz data pierwszego dnia po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie jest to dzień 19 października 2022 r. i od tego dnia biegł termin na złożenie zgłoszenia nabycia spadku. Termin ten upłynął 19 kwietnia 2023 r. Skarżąca dokonała zgłoszenia 27 kwietnia 2023 r.
W konsekwencji, skoro w świetle prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, Organy stwierdziły, że strona złożyła wniosek z uchybieniem sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia uprawomocnienia orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku, to trafna jest konkluzja, że nie przysługiwało jej zwolnienie z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. Podkreślić przy tym należy, że Skarżąca nie kwestionowała, że była stroną postępowania spadkowego, zresztą omyłka pisarska w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku nie dotyczyła jej imienia i nazwiska.
W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. i art. 306a § 1, 2 pkt 2, § 3 i 4 w zw. z art. 306b § 1 i 2. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 2a o.p. Zgodnie z tym przepisem niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Tylko w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III FSK 4185/21, CBOSA). W sprawie treść art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Jasno z niego wynika, że zwolnienie podatkowe przysługuje, jeżeli zgłoszenie nabycia w drodze dziedziczenia nastąpi w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku.
Organom nie można także zarzucić naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Organy podatkowe zebrały wszelkie niezbędne w tej sprawie dowody i dokonały ich wszechstronnej i prawidłowej oceny. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, odniosły się do okoliczności wydania w dniu 8 listopada 2022 r. postanowienia o sprostowaniu orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku i słusznie wskazały, że nie miało ono wpływu na datę jego uprawomocnienia się, a tym samym na datę, w której rozpoczął swój bieg termin na dokonanie zgłoszenia właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego.
W sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 15 zzzzzn2 ustawy covidowej. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu miał on zastosowanie wyłącznie w okresie stanu epidemii. Sąd wyjaśnia, że stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 491), które weszło w życie z dniem ogłoszenia. Stan ten został odwołany rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 1027), które weszło w życie w dniu 16 maja 2022 r. W sprawie postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku uprawomocniło się 19 października 2022 r., a skarżąca dokonała zgłoszenia nabycia na druku SD-Z2 w dniu 27 kwietnia 2023 r.
Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. Okoliczności dotyczące czasu oczekiwania przez Skarżącą na wydanie jej odpisu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wraz ze stwierdzeniem prawomocności oraz daty przekazania pełnomocnikowi kompletnej i zupełnej informacji o składnikach masy spadkowej, nie miało wpływu na ustalenie daty, od której zaczął biec termin na zgłoszenie nabycia spadku.
Wobec powyższego, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił ją w całości.