I SA/Wr 902/21

I SA/Wr 902/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-04-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący/
Daria Gawlak-Nowakowska
Tadeusz Haberka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 932/22 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 865
art. 17 ust. 1 pkt 34
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. zs. w Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A sp z o.o. (dalej: wnioskodawca, skarżąca, strona, spółka) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z 15 czerwca 2020 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.173.2020.1.PC przepisów ustawy z 15 lutego 1992 o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 865, ze zm.; dalej: ustawa o CIT).
Postępowanie przed organami podatkowymi.
Pismem z 10 kwietnia 2020 r., złożonym 15 kwietnia 2020 r., strona wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy odszkodowanie opisane w stanie faktycznym otrzymane przez wnioskodawcę stanowi dla niego przychód (dochód) osiągnięty w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia, korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Wniosek został uzupełniony pismem z 10 czerwca 2020 r.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Strona prowadzi działalność w Specjalnej Strefie Ekonomicznej na podstawie zezwolenia z 29 grudnia 2015 r.
W ramach działalności realizowanej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, wnioskodawca wybudował zakład produkcyjny z powierzchniami biurowymi, socjalnymi oraz magazynowymi. [...] 2019 r. doszło do eksplozji, a w następstwie pożaru na terenie zakładu wnioskodawcy, w wyniku, którego uszkodzone zostały elementy konstrukcyjne zakładu, m.in. średniki dźwigarów, ściany działowe, stężenia dachowe, pokrycia dachowe oraz naświetla dachowe. W wyniku eksplozji na stronę wnioskodawcę został nałożony obowiązek odłączenia wszelkich mediów w obrębie zakładu objętego eksplozją i pożarem. Uszkodzeniu uległa również linia produkcyjna. Linia produkcyjna usytuowana jest w strefie najdłużej objętej wyłączeniem z użytkowania przez Powiatowy Nadzór Budowlany.
W konsekwencji zdarzenia skarżąca była zmuszona do częściowego wstrzymania produkcji, odtworzenia środków trwałych w postaci budynku hali oraz maszyn, a także ponoszenia kosztów związanych z alternatywną produkcją przez okres, w którym niemożliwe było użytkowanie zakładu w pełnym zakresie. W związku z zaistnieniem powyższego zdarzenia ubezpieczyciel przyznał wnioskodawcy bezpośrednio, na podstawie opinii rzeczoznawcy zatwierdzonej przez ubezpieczyciela, odszkodowanie związane z przerwą w działalności zakładu, dodatkowymi kosztami poniesionymi przez wnioskodawcę w związku ze zorganizowaniem alternatywnej produkcji oraz w związku z uszkodzonymi w wyniku ww. zdarzenia zapasami. Kwota odszkodowania objęła również zwrot dodatkowych kosztów poniesionych przez stronę w związku ze szkodami i outsourcingiem pracy. Potrącane są z tego koszty, które nie przypadną we własnym zakładzie ze względu na przestój (koszty zmienne) (dalej: "odszkodowanie").
Wnioskodawca otrzymał odszkodowanie stanowiące zwrot kosztów za:
– zewnętrzne koszty zamówień / koszty outsourcingu oraz naliczone koszty dodatkowe;
– koszty transportu oraz naliczone koszty dodatkowe;
– koszty podróży, kosztów pozostawania personelu do dyspozycji Wnioskodawcy oraz narosłe koszty dodatkowe;
– koszty innych tymczasowych usług pomocniczych oraz naliczone koszty dodatkowe (np. koszty administracyjne);
– uszkodzone zapasy.
Z uwagi na to, że wnioskodawca zorganizował alternatywną produkcję, nie wystąpiła okoliczność utraty zysku, albowiem nie wystąpiła rzeczywista utrata produkcji (sprzedaży). Wobec tego nie przyznano stronie w tym zakresie odszkodowania. Wystąpiły jedynie czasowe koszty opóźnienia, koszty nadrabiania zaległości i prac dodatkowych.
Odszkodowanie skarżąca otrzymuje od ubezpieczyciela w transzach, zgodnie z dokonywanymi między nimi ustaleniami. Część transz została wypłacona w 2019 r., a pozostała część w 2020 r.
Wobec otrzymania przez wnioskodawcę odszkodowania powstała wątpliwość co do zakwalifikowania kwoty tego odszkodowania, jako dochodu uzyskiwanego przez Wnioskodawcę z przedsiębiorstwa prowadzonego na terenie specjalnej strefy ekonomicznej zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
W tak opisanym stanie sprawy spółka sformułowania pytanie: Czy odszkodowanie opisane w stanie faktycznym otrzymane przez Wnioskodawcę stanowi dla niego przychód (dochód) osiągnięty w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenie, korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT?
W ocenie wnioskodawcy, otrzymane przez niego odszkodowanie opisane w stanie faktycznym stanowi dla niego przychód (dochód) osiągnięty w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia, w wyniku czego korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Wobec treści powyższej regulacji spółka uznała, że przychód z uzyskanych odszkodowań stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.
Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 482; dalej: ustawa o SSE), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
Powyższe przepisy analizować należy przy uwzględnieniu treści art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, który stanowi o tym, że zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Mieć na uwadze również należy art. 12 ust. 1 ustawy o SSE, z którego wynika, że dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4.
Z analizy powyższych przepisów wynika, że przy określaniu tego, czy dany dochód (przychód) uzyskany przez podatnika korzysta ze zwolnienia opisanego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, dochód ten musi spełniać łącznie dwa kryteria, mianowicie musi pochodzić z działalności gospodarczej prowadzonej:
1. na terenie SSE,
2. na podstawie stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w SSE.
W ocenie wnioskodawcy otrzymane przez spółkę odszkodowanie można na gruncie przepisów ustawy o CIT i SSE uznać za przychód z jej przedsiębiorstwa uzyskany na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, oraz uznać, że podlega zwolnieniu z podatku CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Nawet, jeżeli odszkodowanie nie stanowi sensu stricte przychodu z prowadzonej na podstawie zezwolenia działalności to i tak pozostaje bezpośrednio powiązane z prowadzoną działalnością wskazaną wprost w zezwoleniu. W ocenie spółki, odszkodowanie to jest ściśle związane ze składniami majątkowymi wykorzystywanymi w działalności strefowej, wobec czego winno być mimo wątpliwości traktowane, jako dochód z tejże działalności i podlegać zwolnieniu na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
W interpretacji indywidualnej z 15 czerwca 2020 r. znak 0111-KDIB1-3.4010.173.2020.1.PC, DKIS uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy odszkodowanie opisane w stanie faktycznym otrzymane przez wnioskodawcę stanowi dla niego przychód (dochód) osiągnięty w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia, korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, za nieprawidłowe.
Postępowanie przed Sądem.
W skardze z 8 lipca 2020 r. skarżąca zarzuciła organowi:
1. błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest:
a. art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 ustawy o CIT, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że otrzymane odszkodowanie związane z przerwą w działalności zakładu, dodatkowymi kosztami poniesionymi w związku ze zorganizowaniem alternatywnej produkcji oraz w związku z uszkodzonymi zapasami (szerzej opisane w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej), nie może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, tym samym zastosowaniu niedozwolonej zawężającej wykładni językowej tego przepisu, podczas gdy zdaniem Skarżącej odszkodowanie to może korzystać z tego zwolnienia z uwagi na to, że jest ono ściśle związane z działalnością produkcyjną powadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia;
b. art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 ustawy o CIT oraz art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej: "ustawa o SSE"), poprzez zastosowania niewłaściwej, zawężającej wykładni językowej określenia "dochody uzyskane z działalności gospodarczej", którym to kreśleniem posłużył się ustawodawca we ww. przepisach, przejawiającej się w tym, że przedmiotowe odszkodowanie zdaniem DKIS nie jest dochodem uzyskanym z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie otrzymanego zezwolenia strefowego, podczas gdy zdaniem Skarżącej odszkodowanie to należy zaliczyć do działalności strefowej;
c. art. 12 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o SSE, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że otrzymane przez Skarżącą odszkodowanie nie mieści się w przedmiocie działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, podczas gdy zdaniem Skarżącej odszkodowanie to jest ściśle związane z działalnością produkcyjną określoną w zezwoleniu, tym samym zakres zezwolenia obejmuje również otrzymane odszkodowanie.
2. naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900, ze zm.; dalej: o.p.), co przejawia się w tym, że Organ podatkowy:
a. w sposób lakoniczny wskazał, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe. Poza przywołaniem przepisów ustawy o CIT oraz ustawy o SSE nie zamieścił dokładnego uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, czym naruszył art. 14c § 1 o.p., podczas gdy zdaniem skarżącej powinien on w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zaprezentować własne uzasadnienie prawne.
b. poza wskazaniem, że stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe, nie wskazał jak powinna ona postąpić w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym. Naruszył tym samym art. 14c § 2 o.p. Zdaniem skarżącej, organ powinien w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zaprezentować własne uzasadnienie prawne tego jak w jego ocenie powinna postąpić spółka.
W ocenie skarżącej za dochód z działalności gospodarczej należy uznać wszelki efekt ekonomiczny (finansowy) zarobkowej działalności wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły. Jednocześnie trzeba stwierdzić, że nie ma uzasadnionych podstaw, aby twierdzić, że przez dochód taki należy rozumieć tylko takie świadczenie, które stanowi bezpośrednio cenę za konkretny towar lub usługę, z kategorycznym wyłączeniem jakichkolwiek innych świadczeń - co zdaniem skarżącej próbuje forsować DKIS w wydanej interpretacji indywidualnej. Tymczasem ani przepisy ustawy o CIT, ani przepisy ustawy o SSE, nie wskazują wprost na to, aby zwolniony był wyłącznie dochód ze sprzedaży produktów wytworzonych na terenie SSE. Wskazują one ogólnie, że zwolnieniu podlega dochód wygenerowany w ramach działalności strefowej prowadzonej na podstawie zezwolenia strefowego.
Zdaniem skarżącej należy przyjąć, że dochodem z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust 4 ustawy o CIT, a także art. 12 ustawy o SSE, są wszelkie przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE o ile tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu. Z uwagi na to, że odszkodowanie pozostaje w ścisłym, bezpośrednim i racjonalnym związku z przedmiotem działalności gospodarczej określonym w zezwoleniu i prowadzonej przez spółkę na obszarze SSE to nie ma przeszkód aby uznać, że odszkodowanie to powinno zostać rozliczona w ramach dochodu strefowego. Odmienne stanowisko, prezentowane przez DKIS zdaniem skarżącej prowadzi do naruszenia art. art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 ustawy o CIT oraz art. 12 ustawy o SSE.
Skarżąca jest zdania, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odszkodowanie spełnia wskazane wyżej warunki. Spółka podjęła określone działania nakierowane na uzyskanie określonego przedmiotowo, zgodnego z zezwoleniem dochodu - poniosła koszty na zorganizowanie alternatywnej produkcji umożliwiającej jej wytwarzanie produktów określonych w zezwoleniu strefowym. Otrzymane Odszkodowanie jest pewnego rodzaju rekompensatą poniesionych wydatków na zorganizowanie alternatywnej produkcji. Okoliczność otrzymania Odszkodowania (rekompensaty) za poniesione wydatki na zorganizowanie alternatywnej produkcji nie może uzasadniać oceny, że tytuł otrzymania odszkodowania jest inny aniżeli działalność gospodarcza wykonywana w strefie w ramach uzyskanego zezwolenia.
Argumentując naruszenia przepisów postępowania wskazała skarżąca, że z art. 14c § 1 i 2 o.p. wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Zdaniem skarżącej, DKIS w sposób lakoniczny wskazał, że jej stanowisko jest nieprawidłowe. Poza przywołaniem przepisów ustawy o CIT oraz ustawy o SSE nie zamieścił przy tym dokładnego uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, czym naruszył art. 14c § 1 o.p. Organ nie odniósł się również do powołanych przez nią innych interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądowych, których analiza potwierdza, że zaprezentowane przez Skarżącą stanowisko jest prawidłowe. Organ, poza wskazaniem, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe, nie wskazał ponadto jak powinna ona postąpić w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym. Naruszył tym samym art. 14c § 2 o.p.
W konsekwencji skarżąca uznała, że DKIS w sposób wadliwy przedstawił własne stanowisko w sprawie i jego uzasadnienie prawne. Uzasadnienie to nie przedstawia bowiem toku rozumowania organu odnośnie tego dlaczego jej stanowisko jest nieprawidłowe oraz tego jak powinna postąpić spółka. Tym samym organ podatkowy w analizowanym zakresie dokonał naruszenia art. 14c § 1 i 2 o.p.
Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości i uznanie za prawidłowe stanowiska prezentowanego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
2. zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę z 14 sierpnia 2020 r. DKIS wniósł o oddalenie skargi.
Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonej indywidualnej interpretacji.
Jak wskazał organ, prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Biorąc powyższe pod uwagę, dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy uwzględnić, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również działalność taka nie będzie podlegała zwolnieniu.
W związku z powyższym, przedsiębiorca zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część dochodu nie wynika z działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od podatku.
Wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.
Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Ze zwolnienia nie korzystają również dochody związane z działalnością na terenie strefy bowiem ustawodawca w przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia "dochody z działalności" a nie sformułowania "dochody związane z działalnością". Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również dochody z takiej działalności nie będą podlegały zwolnieniu.
Zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko dochody uzyskane z działalności prowadzonej w ramach zezwolenia, a więc działalności określonej w zezwoleniu.
Organ nie zgodził się również z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów prawa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.)
Jak już wskazano w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia ww. przepisów postępowania.
Wskazując ramy prawne sprawy z uwzględnieniem podniesionych zarzutów należy powołać art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl § 2 w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie ww. przepisów prawa procesowego poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji indywidualnej w sposób lakoniczny, nie zamieszczenie dokładnego uzasadnienia prawnego stanowiska oraz brak wskazania jak powinna ona postąpić w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym. Organ nie odniósł się również do powołanych przez nią innych interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądowych, których analiza potwierdza, że zaprezentowane przez skarżącą stanowisko jest prawidłowe.
W ocenie Sądu wydaną interpretacją organ nie naruszył wskazanych przepisów postępowania, w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności mając na uwadze, że organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, to postąpił właściwie tj. nie odstąpił od uzasadnienia prawnego skarżonej interpretacji. Interpretacja zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ocenę stanowiska skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i interpretowanego przepisu negatywna ocena stanowiska przedstawionego we wniosku (czy odszkodowanie korzysta ze zwolnienia?) wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a contrario zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego.
Obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji. Istotą interpretacji nie jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej podatkowej, ale poinformowanie podatnika, w sposób dla niego niewiążący, o przyjętej przez organy podatkowe wykładni wskazanych przepisów prawa podatkowego. Odniesienie się do pełnej argumentacji podatnika, obejmującej także przywołane przez niego orzeczenia sądów lub interpretacje podatkowe wydane w innych sprawach, jest pożądane, niemniej ważniejsze jest to, by wykładnia prawa podatkowego przedstawiona przez organ interpretacyjny była prawidłowa, a więc merytorycznie poprawna (zob. NSA w wyroku z 1 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 2980/12).
Odnosząc się do zarzutów dotyczących dopuszczenia się błędu wykładni przepisów prawa materialnego to w ocenie Sądu analizowane przepisy DKIS zinterpretował właściwie.
Istotą sporu między skarżąca a organem jest ustalenie, czy odszkodowanie opisane w stanie faktycznym otrzymane przez spółkę stanowi dla niej przychód (dochód) osiągnięty z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia i korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4- 6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 482), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
W myśl art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
Z ww. art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT wynika, że aby dany dochód korzystał ze zwolnienia z opodatkowania musi być uzyskany z działalności:
1. prowadzonej na terenie SSE,
2. prowadzonej na podstawie zezwolenia.
Przede wszystkim zaznaczyć należy, że zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, nie ma charakteru podmiotowego. Ma ono charakter przedmiotowy. Nie obejmuje więc wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko dochody uzyskane z działalności prowadzonej w ramach zezwolenia, a więc działalności określonej w zezwoleniu.
W sprawie w istocie spornym jest sformułowanie "dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej" w kontekście otrzymanego odszkodowania.
Przypomnieć należy, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84 Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle. W procesie interpretacji (wykładni) przepisów prawa podatkowego, w zwłaszcza tych stanowiących o ulgach i zwolnieniach, pierwszeństwo należy przyznać wykładni językowej, a ta w przypadku analizowanych przepisów prowadzi do niebudzącego wątpliwości - w ocenie Sądu - odkodowania treści normy.
W okolicznościach wskazanych we wniosku opisane odszkodowanie ma związek z działalnością w SSE ale mimo tego związku nie jest dochodem (przychodem) z tej działalności.
Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu ze zwolnienia korzystają dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Ustawa nie obejmuje zwolnieniem dochodów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie SSE.
W ocenie Sądu za takie dochody (z działalności) uznać należy dochody bezpośrednio generowane, będące prostym następstwem działalności przedsiębiorcy, a nie wszystkie dochody związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.
Przez dochody uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej rozumieć należy dochody uzyskiwane z odpłatnej dostawy towarów i usług, wytworzonych lub świadczonych przez przedsiębiorcę w trakcie prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności gospodarczej.
Mając na uwadze, powyższe Sąd ocenił, że wbrew zarzutom skargi DKIS w skarżonej interpretacji nie dokonał błędnej wykładni wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.
Przywołać należy w tym miejscu stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II FSK 818/19, który wskazując na kontynuację jednolitej linii orzeczniczej tego Sądu (powołując wyroki z 5 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 763/14, z 4 lutego 2021 r. sygn. akt II FSK 2546/18, z 9 października 2013 r. sygn. akt II FSK 2766/11 oraz II FSK 2779/11), w zbliżonej sprawie dokonał tożsamej oceny dokonanej przez organ wykładni art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.