I SA/Wr 884/11

I SA/Wr 884/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2011-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Marta Semiczek /sprawozdawca/
Zbigniew Łoboda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 2914/11 - Postanowienie NSA z 2014-11-28
II FSK 3839/14 - Postanowienie NSA z 2015-02-10
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art. 11  ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" S.A. z/s w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza na rzecz skarżącego od Ministra Finansów kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
"A" S.A. z /s w L. ( zwana dalej Podatnikiem, Wnioskodawcą, Skarżącą) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
W przedstawionym stanie faktycznym wskazana, że w związku z prowadzoną działalnością zatrudnia pracowników. W celu budowania i zacieśniania więzi zespołowych, planuje zorganizowanie spotkania integracyjnego. W ramach imprezy integracyjnej Spółka poniesie koszty wynajęcia sali, usługi gastronomicznej, oprawy artystycznej oraz organizacji przyjęcia, które sfinansuje ze środków bieżących. Organizowane spotkanie będzie miało charakter otwarty i dobrowolny, z którego będą mogli skorzystać wszyscy pracownicy. Zgodnie z zapisami umowy płatność zostanie dokonana w formie ryczałtowej. Ustalona kwota ryczałtu będzie niezależna od fizycznego skorzystania przez pracownika ze świadczeń.
W związku z tym Podatnik zadał pytanie czy pracownicy Spółki uzyskają nieodpłatny przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na rzecz pracowników biorących udział w imprezie integracyjnej nie stanowią dla nich przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Powołując art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.: dalej jako: updof), oraz art. 12 ust. 1 updof, Wnioskodawca wywodzi, że przychodem pracownika jest uzyskana od pracodawcy wartość pieniężna świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika oraz wartość innych nieodpłatnych świadczeń. Wykupienie przez Spółkę usług polegających na udostępnieniu pracownikom możliwości uczestnictwa w imprezie integracyjnej należy zakwalifikować, jako "inne nieodpłatne świadczenia".
Natomiast z brzmienia art. 11 ust. 1 updof –w ocenie Wnioskodawcy- wynika, że ustawodawca wyraźnie podzielił możliwe do uzyskania przez pracowników przychody na dwie grupy: 1) pieniądze i wartości pieniężne, które stają się przychodem w momencie ich postawienia do dyspozycji, tj. niezależnie od faktu ich otrzymania (odebrania) przez pracownika oraz 2) świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia, które stają się przychodem z chwilą ich otrzymania przez pracownika.
Z powyższego wynika, że samo postawianie do dyspozycji pracownika możliwości skorzystania z określonych usług nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT. Tym bardziej, należy uznać, że skoro ustawodawca wprowadził do ustawy dwa pojęcia tj.. "postawienia do dyspozycji" i "otrzymania", nie można uznać, że są to pojęcia tożsame. W tym kontekście pojęcie "postawienia do dyspozycji" oznacza, iż po stronie odbiorcy nie musi zaistnieć rzeczywiste odebranie świadczenia, aby powstał przychód podlegający opodatkowaniu. Natomiast "otrzymanie" oznacza faktyczne skorzystanie ze świadczenia. Nie można, zatem uznać, że możliwość uczestnictwa w imprezie integracyjnej jest otrzymaniem świadczenia, z czym wiąże się konieczność opodatkowania. Według regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, ażeby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane, jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika.
Ponadto Skarżąca wskazała, że nie jest w stanie wskazać w jakim rozmiarze poszczególni uczestnicy imprezy z zakupionych usług i towarów korzystali. Zatem, w istocie zakupione towary i usługi są postawione do dyspozycji pracowników. Brak jest ustaleń, czy dana osoba (pracownik) z tego świadczenia skorzystała i w jakim zakresie. Nie można wykluczyć, że nie każdy pracownik ze świadczenia skorzysta i z jakich przyczyn. Zatem możliwość skorzystania z samych świadczeń, nie jest równoznaczna z faktycznym skorzystaniem z nich, a tym samym uzyskaniem przez pracownika przychodu.
Ponadto w celu wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 updof konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie, aby móc zastosować właściwą metodę obliczenia jego wartości.
Wnioskodawca podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości świadczeń w sposób inny niż określony w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd też, jeśli nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu. Zdaniem Spółki nie można ustalić przychodu poprzez podzielenie kwoty wydatków poniesionych na zorganizowanie imprezy przez liczbę uczestników, gdyż oznaczałoby to ustalenie przychodu "wirtualnego" a nie rzeczywiście uzyskanego (przychodu) przez pracownika. Jednocześnie brak jest możliwości ustalenia wartości takich świadczeń w inny sposób, z uwagi na brak praktycznej możliwości ustalenia ilości i rodzaju świadczeń (posiłków, napojów) z których skorzystali poszczególni pracownicy obecni na imprezie. W konsekwencji, co do zasady każdy pracownik korzysta ze świadczeń, w różnym stopniu. Niewykluczona jest też sytuacja, iż pracownik bierze udział w spotkaniu integracyjnym, ponieważ takie jest oczekiwanie pracodawcy, ale z różnych przyczyn nie korzysta z postawionych do jego dyspozycji świadczeń. Zatem Spółka nie jest w stanie przypisać pracownikowi wartości świadczenia, które pracownik faktycznie otrzymał, ponieważ jeden z pracowników może skorzystać z zakupionych świadczeń w szerszym zakresie niż przypadający na jedną osobę, a inny nie skorzysta z tak ustalonej wartości świadczenia, bądź w ogóle nie skorzysta ze stawianych do jego dyspozycji świadczeń.
Na poparcie swego stanowiska Wnioskodawca przytoczyl orzecznictwo sądów administracyjnych.
Minister Finansów, w imieniu, którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Przytaczając brzmienie art. 9 ust. 1, art. 12 ust, 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 pdpof. Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, z zawartych w nich definicji przychodów pracownika wynika, iż ustawodawca zaliczył do nich nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy, wykonywania usług, bądź udostępniania rzeczy lub praw. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21.
W sytuacji usług zakupionych przez pracodawcę, wartość pieniężną tych świadczeń ustala się według cen zakupu.
W ocenie organu o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z oferowanego przez pracodawcę spotkania integracyjnego, lecz samo otrzymanie przez pracownika możliwości skorzystania z imprezy integracyjnej o określonej wartości pieniężnej (w zależności od formy w jakiej spotkanie to zostanie zorganizowane, tj. w restauracji, teatrze, w miejscu pracy, w postaci festynu, pikniku). Postawienie do dyspozycji pracownikowi możliwości nieobowiązkowego uczestnictwa w spotkaniu integracyjnym, które skierowane jest tylko do pracowników Spółki, stanowi nieodpłatne świadczenie, którego wartość ustala się według cen zakupu usług. Ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów związanych z organizacją imprezy, nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. Nieistotne jest przy tym, co i ile dany pracownik skonsumuje, gdyż koszty zakupu poszczególnych postawionych do dyspozycji świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego czy pracownicy skorzystają z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Istotnym dla celów podatkowych jest to, że pracownik będzie miał możliwość skorzystania z udziału w spotkaniu integracyjnym zaoferowanym mu przez pracodawcę.
Nieodpłatne świadczenie to już samo zagwarantowanie pracownikowi możliwości skorzystania z uprawnienia. O powstaniu przychodu nie decyduje natomiast okoliczność faktycznego skorzystania ze świadczenia. Powyższe oznacza, że pracownik uzyska przychód w chwili umożliwienia mu wzięcia udziału w takiej imprezie. Na imprezie integracyjnej będzie zaś miał takie samo prawo do wypicia i zjedzenia jak każdy inny uczestnik imprezy. Ustalenie przychodu dla pracownika nie będzie zależało od tego ile zje i wypije, lecz od tego czy będzie mógł w niej wziąć udział. To czy istotnie przybędzie na imprezę, czyli skonsumuje świadczenie, jest kwestią bez znaczenia dla powstania przychodu.
W związku z powyższym, możliwym jest wyliczenie, jaki koszt zostanie poniesiony w związku ze zorganizowaniem imprezy integracyjnej, a także określenia, który pracownik w niej będzie uczestniczył. Wobec tego Spółka będzie mogła ustalić wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu możliwości uczestnictwa w organizowanym przez nią spotkaniu integracyjnym i przyporządkować je poszczególnym pracownikom. Wartość świadczenia, jaką Spółka winna doliczyć do przychodu danego pracownika należy obliczyć dzieląc łączną kwotę wynikającą z wystawionych przez firmy zewnętrzne faktur lub rachunków za spotkanie integracyjne, w posiadaniu których będzie Spółka przez liczbę pracowników mogących wziąć udział w spotkaniu integracyjnym.
Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż powołane w treści wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii gdyż zdaniem organu podatkowego tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Przy zaistniałym podobieństwie stanu faktycznego oraz rozważań prawnych organ podatkowy uważa, iż w badanej sprawie należy jednak uznać stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Wskazane rozstrzygnięcia zapadły bowiem winnych sprawach i nie mają mocy wiążącej w omawianym przypadku, jak również teza odmiennego rozstrzygnięcia, np. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. II FPS 1/10. W przytoczonym rozstrzygnięciu - dotyczącym wprawdzie pakietów świadczeń medycznych, jednakże mającym znaczenie dla przedmiotowej sprawy - wskazano, iż istota możliwości skorzystania z danego świadczenia nie jest wiązana wyłącznie z faktem udzielenia konkretnych świadczeń, lecz obejmuje także gotowość do świadczenia odpowiednich usług. Taka gotowość jest opłacana przez pracodawcę bez względu na to, czy pracownik skorzysta ze świadczeń, czy też nie.
Nie zgadzając się z otrzymaną interpretacją Strona wezwała Ministra Finansów- organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej- do usunięcia naruszenia prawa.
Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany udzielonej interpretacji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca zanuciła naruszenie prawa materialnego to jest art. 12 ust 1 i art. 11 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez ich błędna wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.
Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, że w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany a nie, możliwy do otrzymania. W konsekwencji według regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, ażeby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane, jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika. Natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po ich otrzymaniu przez podatnika. Zatem o przychodzie pracownika można mówić, gdyby skorzystał z postawionych do dyspozycji świadczeń.
Skarżąca ponownie podkreśliła, że nie jest w stanie wskazać w jakim rozmiarze poszczególni uczestnicy imprezy integracyjnej korzystają z zakupionych towarów i usług związanych z organizacją spotkania. Zatem zakupione towary i usługi są postawione do dyspozycji pracowników, Spółka nie posiada informacji, w jakim zakresie i czy w ogóle pracownik z tego świadczenia skorzystał. W konsekwencji, co do zasady każdy pracownik korzysta ze świadczeń, w różnym stopniu. Niewykluczona jest też sytuacja, iż pracownik bierze udział w spotkaniu integracyjnym, ponieważ takie jest oczekiwanie pracodawcy, ale z różnych przyczyn nie korzysta z postawionych do jego dyspozycji świadczeń. Zatem Spółka nie jest w stanie przypisać pracownikowi wartości świadczenia, które pracownik faktycznie otrzymał, ponieważ jeden z pracowników może skorzystać z zakupionych świadczeń w szerszym zakresie niż przypadający na jedną osobę, a inny nie skorzysta z tak ustalonej wartości świadczenia, bądź w ogóle nie skorzysta ze stawianych do jego dyspozycji świadczeń.
W ocenie Skarżącej przepis art. 11 ust. 1 updof bezwzględnie warunkuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia otrzymaniem tego świadczenia. Inaczej mówiąc, w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania z świadczenia). Zatem o przychodzie pracownika można by mówić, gdyby skorzystał z postawionych do jego dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w updof, co w przedmiotowej sprawie jest niemożliwe.
W odpowiedzi na Skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.).
W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.
Spór w sprawie będącej przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uczestnictwa przez pracownika w imprezie integracyjnej organizowanej przez pracodawcę. Rozsądzenie tej kwestii wymaga ustalenia podstawy opodatkowania tego typu świadczeń otrzymywanych w ramach wspomnianych imprez, z których pracownik może, ale nie musi korzystać np. koszty zakupionych posiłków i napojów.
W swej interpretacji organ wyraził pogląd, że ze względu na możliwość zindywidualizowania otrzymanych przez pracowników świadczeń z tytułu uczestnictwa w imprezie integracyjnej, wartość tych świadczeń stanowi dla pracowników źródło przychodu, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić.
Po myśli art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Według regulacji zawartej w cytowanym przepisie, ustawodawca przewidział inne okoliczności stanowiące przesłankę dla uznania za przychód pieniędzy i wartości pieniężnych, inne zaś dla świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla pierwszej grupy, alby mogły być one traktowane, jako przychód, wystarczy, by były postawione do dyspozycji podatnika, druga grupa wymaga by były otrzymane przez podatnika.
Jak oświadczyła w swym wniosku strona skarżąca, nie jest możliwe wskazanie, w jakim zakresie poszczególni uczestnicy imprezy skorzystali z zakupionych usług i towarów. Jak z tego wynika zakupione towary i usługi zostały postawione do dyspozycji pracowników. Każdy z pracowników mógł z nich skorzystać. Strona skarżąca stwierdziła jednocześnie, że nie jest w stanie określić ile osób brało udział w imprezie. Tym bardziej nie sposób ustalić, czy dana osoba (pracownik) z tego świadczenia w ogóle skorzystała, a jeśli nawet tak, to, w jakim zakresie. Nie można wykluczyć, że nie każdy pracownik z każdego świadczenia skorzystał i z jakich przyczyn.
Zdaniem organu istotnym dla celów podatkowych jest to, że pracownik miał możliwość skorzystania z udziału w poszczególnych spotkaniach integracyjnych zaoferowanych mu przez pracodawcę, ponieważ zostały mu one postawione do dyspozycji. W takim przypadku opodatkowaniu podlega prawo do korzystania ze świadczeń bez względu na to czy pracownik ze świadczenia skorzystał. Według składu orzekającego w niniejszej sprawie, takie stanowisko nie znajduje umocowania w przywołanych wyżej postanowieniach art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., który warunkuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia od jego otrzymania. W odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać, bowiem tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania tj. wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia. Innymi słowy, o przychodzie pracownika można by mówić, gdy skorzystał on z postawionych do dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w u.p.d.o.f. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1326/08, LEX 505643, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1284/10, LEX 709690) Przyjęte we wspomnianych judykatach tezy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela.
Odrębnego komentarza wymaga przyjmowany przez organ sposób obliczenia wartości świadczeń. Prawidłowym, co prawda byłoby – jak to czyni organ (jednak jedynie w przypadku otrzymania nieodpłatnych świadczeń) – ustalenie ich wartości według cen zakupu. Jednak już sugerowana "ryczałtowa" metoda polegająca na dzieleniu kwoty wynikającej z wystawionych faktur i rachunków przez liczbę pracowników uprawnionych do udziału w spotkaniu integracyjnym, dalece wykracza poza ustawowe ramy wyznaczone przez art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f.
Wobec powyższego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien kierować się przedstawioną wykładnią dokonując analizy, czy i w jakich przypadkach wystąpi w opisywanych przez stronę skarżącą okolicznościach faktycznych przychód w postaci rzeczywiście otrzymanych świadczeń o wartościach możliwych do ustalenia zgodnie z art. 11 ust 2 i 2a u.p.d.o.f.
Na zakończenie rozważań warto jeszcze zwrócić uwagę, że przedstawiony podgląd wpisuje się w istniejąca już linię orzeczniczą, wskazującą, że przychodem pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń mogą być jedynie świadczenia otrzymane, których wartość bezspornie możliwa jest do ustalenia zgodnie z treścią przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. (por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 862/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2039/09, czy też powołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1326/08 – wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Odnosząc się natomiast do powołanej przez organ uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że dotyczyła ona innej sytuacji faktycznej – a mianowicie nabycia tzw. Pakietów świadczeń medycznych i nie może ona mieć bezpośredniego zastosowania do udziału i imprezie integracyjnej. Wskazać należy, iż wymienione w uchwale pakiety medyczne maja charakter usług ubezpieczeniowych lub qazi- ubezpieczeniowych i polegają na zwolnieniu pracownika z ryzyka ponoszenia w przyszłości opat za usługi medyczne. Nie można z nimi porównać organizacji imprezy o charakterze integracyjnym, która ani nie zwalnia pracownika z ponoszenia (także w przyszłości) jakichkolwiek wydatków, ani nie gwarantuje uzyskania w przyszłości żadnych świadczeń.
Reasumując, na skutek naruszenia przepisów prawa materialnego organ wydał interpretację niezgodną z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.
Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez Skarżącą koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi oraz kosztom zastępstwa procesowego. Wobec nie określenia innej wysokości kosztów zastępstwa, Sąd zasądził je w wysokości minimalnej, wynikającej z § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia przez kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. (Dz. U. nr 212 poz. 2075.).
Zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wypadku uchylenia aktu administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka czy i w jakim zakresie może on być wykonywany.