I SA/WR 883/05

I SA/Wr 883/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jadwiga Danuta Mróz /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Borońska
Lidia Błystak
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 23 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewόdzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mrόz (sprawozdawca) Sędzia NSA – Lidia Błystak Asesor WSA – Katarzyna Borońska Protokolant: Agnieszka Mazurek Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi: M. i J. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania i zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. i J. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie [...] . zaległości w kwocie [...] , oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...] .
W złożonym zeznaniu podatkowym za 2000 rok (PIT-36) małżonkowie zadeklarowali podatek dochodowy za 2000 rok w kwocie [...] . Organy stwierdziły, że małżonkowie nieprawidłowo deklarowali w okresie do [...] przychody z najmu, gdy w istocie przez cały 2000 r. - prowadzili działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości mieszkalnych i użytkowych, co kwalifikowało uzyskiwane przez nich dochody do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji przychodem były kwoty należne a nie jak deklarowali podatnicy - kwoty otrzymane. Ponadto p. J. O. zadeklarował dochody z działalności s.c. A.
W wyniku dokonanej przez organy korekty przychodów, zmniejszono przychód 2000 r. o kwotę [...] dotyczącą faktur dla firm B i C wystawionych w 1999 r. lecz zapłaconych w 2000 r.
Organy nie uznały za koszt uzyskania przychodów (zwane dalej-k.u.p.) wykazanych przez podatników nakładów poniesionych w lokalach w J. G.:
- przy ulicy K. [...] - nie uznano za koszt uzyskania przychodów wydatków remontowo-budowlanych w łącznej wysokości [...] , związanych z przygotowaniem tego obiektu do wynajmu (ujętych w k.u.p. za 2000 r. w kwocie [...]). W kosztach uzyskania przychodów uwzględniono tylko odpisy amortyzacyjne za I kwartał 2000 r. - w kwocie [...] (3 x [...]);
- w budynku [...] przy ul. L. [...] - nie uznano wydatków w kwocie [...] dotyczących prac remontowo-budowlanych - poniesionych przed oddaniem budynku w najem;
- przy ul. C. [...] nie uznano części wydatków dotyczących robót adaptacyjnych w budynku administracyjnym (organ odwoławczy uznał jedynie za k.u.p. zakup lad chłodniczych i gazowych pieców centralnego ogrzewania), budynek ten nie był w 2000 r. wynajmowany;
- w budynku przy ul. S. - nie uznano za k.u.p. wydatków w kwocie [...] , poniesionych na adaptację strychu na cele mieszkalne.
Uwzględniając ww. korekty -organy przyjęły, że należny za 2000 r. podatek wynosi [...] (zaległość: [...] ).
Pierwotne rozstrzygnięcie organów w przedmiocie określenia p. O. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] sygn. [...]. W wyroku tym WSA stwierdził, że organy podatkowe co do zasady trafnie zaliczyły przychody uzyskiwane przez stronę w 2000 r. z najmu i dzierżawy do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. ze źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Faktycznie prowadzili bowiem działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w sposób zorganizowany i ciągły. Zaliczenie uzyskiwanych przychodów do działalności gospodarczej oznacza, iż zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - za przychód należało uważać "kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane (...), pomniejszone o należny podatek od towarów i usług". Brzmienie art. 14 ust. 1 nie dawało więc podstaw do wyłączenia z przychodów należnych, przychodów uzyskanych z najmu lub dzierżawy wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd stwierdził zatem, że należne przychody uzyskane z najmu i dzierżawy słusznie organy podatkowe uznały za przychody z działalności gospodarczej. Zwrócił jednak uwagę, że pojęcie "przychodu należnego" wiąże się z wymagalnością wierzytelności. Uwagi te dotyczyły przychodów na kwotę [...] "należnych" skarżącym od B Sp. z o.o. w J. G., za okresy wcześniejsze, która (z uwagi na rozłożenie jej na raty) stała się wymagalną wierzytelnością w 2000 r.
Sąd podzielił stanowisko organu w zakresie momentu wpisania nabytych przez skarżących lokali użytkowych do ewidencji środków trwałych i dokonywania odpisów amortyzacyjnych dopiero z datą zawarcia umowy najmu. Potwierdził, że u podatników prowadzących działalność gospodarczą polegającą na wynajmie środków trwałych, środek ten służył do prowadzenia tej działalności z chwilą zawarcia umowy najmu. W rezultacie dla oceny, od kiedy i od jakiej wartości początkowej można dokonywać odpisów amortyzacyjnych, konieczne jest ustalenie, kiedy nabyty obiekt był kompletny i zdatny do użytku i od kiedy wykorzystywano go do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów było możliwe dopiero, gdy spełnione zostały obie przesłanki, tj. gdy obiekt był kompletny i zdatny do użytku oraz gdy wykorzystywano go do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd zgodził się również z ustaleniami organów podatkowych, że wszystkie wydatki mające na celu przystosowanie nabytych lokali użytkowych do stanu zdatnego do używania, poniesione przez Skarżących przed oddaniem ich do używania na podstawie umowy najmu - także wówczas, gdy miały postać prac remontowych - powiększały wartość początkową środka trwałego i mogły być rozliczane jako koszty uzyskania przychodów wyłącznie w formie odpisów amortyzacyjnych.
Sąd potwierdził działania organów podatkowych w tej części, w której z kosztów uzyskania przychodów wyłączono wydatki dotyczące prac remontowych prowadzonych w budynkach przy ul. L. [...], ul. C. [...] i ul. S. [...].
Ze względu na rozbieżne stanowiska organów, co do terminu w jakim lokal przy ul. K. [...] był gotowy do użytku, Sąd nakazał wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wydatki te dotyczyły wprawdzie roku 1999 i stanowiły istotę sporu za tamten rok, jednak wyjaśnienie tych okoliczności miało wpływ na rozliczenie roku 2000. W zakresie tych wydatków - Sąd uznał, że ze względu na normę z art. 122 OP - należy wyjaśnić, kiedy lokal został wydany spółce i jaki był jego stan techniczny w dniu przekazania. Wskazał na brak w aktach sprawy kosztorysów robót i zeznań wykonawcy robót. Stwierdził też naruszenie zasad postępowania podatkowego (art. 123 OP) ze względu na brak odniesienia się przez organy do zastrzeżeń skarżących dotyczących sposobu i trybu przesłuchania wykonawcy robót – R. T.
W związku z dyspozycjami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985/02 , które były następstwem zastrzeżeń dotyczących roku 1999 i wytycznych Sądu wynikających z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1834/02 - Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. uzupełnił postępowanie podatkowe o wyjaśnienia Skarżących, głównie co do terminu faktycznego przekazania s.c. D lokalu przy ul. K. [...] i stanu technicznego lokalu w dniu przekazania oraz przesłuchał na ww. okoliczności świadków: T. W.- wspólniczkę s.c. A i R. T. - wykonawcę robót (dowody w aktach sprawy). Po zapoznaniu Skarżących ze zgromadzonym materiałem - decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił w całości decyzję inspektora kontroli skarbowej z dnia [...] i określił podatnikom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w kwocie [...] (określonego w decyzji organu I instancji na kwotę [...]), zaległość w tym podatku w kwocie [...] (w decyzji I instancji w kwocie [...] ) oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] (w decyzji I instancji określone w kwocie [...] ) .
Powtórzył obszerną argumentację przemawiającą za traktowaniem uzyskiwanych przez małżonków M. i J. O. przychodów z wynajmu jako uzyskiwanych z działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 updof) i powołał się na akceptujące taką kwalifikację stanowisko zawarte w uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie - wyroku WSA z dnia 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985/02.
Odnośnie kwestii wymagalności wierzytelności organ wskazał, że organ pierwszej instancji zaliczając do przychodów 1999 r. kwotę [...] należną M. i J. O. od B Spółka z o.o. w J. G., pominął w swoich ustaleniach to, kiedy kwota ta była wierzytelnością wymagalną. Tymczasem powyższa należność - jak wynika z faktury VAT nr [...] z dnia [...] - stanowiła zaległy czynsz za okres od [...] do [...] i była wynikiem ustalenia, iż dotychczas wystawione faktury nie uwzględniały faktycznej powierzchni wynajmowanych pomieszczeń. W piśmie z dnia [...] . dotyczącym zaległego czynszu, odwołujący się, z uwagi na wysokość kwoty ([...] brutto) zgodzili się na jej spłatę w formie ratalnej - 20 rat po [...] . Kwota [...] stanowiła raty wymagalne w 2000 r. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na rozłożenie na raty zaległego czynszu - kwota ta jest wymagalną wierzytelnością w 2000 r. i stanowi przychód należny za 2000 rok. Natomiast odnośnie zaniżenia przychodu w 2000 r. o należności z faktur wystawionych w 1999 r. dla firmy C (a zapłaconych w 2000 r.), organ skorygował in minus przychody 2000 r. o kwotę o kwotę [...] - uznając ww kwotę za przychód roku 1999, a błędnie wykazaną przez podatników w przychodach 2000 roku.
Zgodnie z dyspozycją wyroku, organ wyjaśnił wątpliwości związane robotami budowlanymi, kwalifikacją poniesionych wydatków w kwocie [...] i przydatnością do użytku nieruchomości przy ul. K. [...] w J G. Ponieważ wyjaśnienia podatników odnośnie stanu technicznego i terminu przekazania lokalu w najem spółce D były sprzeczne z zapisami w akcie notarialnym zakupu nieruchomości i zakresem poniesionych na tę nieruchomość nakładów, organ nie dał wiary twierdzeniom podatników, że lokal został w stanie kompletnym i zdatnym do użytku przekazany w dniu [...] Ponownie przesłuchał na tę okoliczność – R. T. (wykonawcę robót) i T. W. (wspólniczkę spółki D). Na podstawie analizy wszystkich zebranych dowodów organ stwierdził, że lokal został oddany do użytkowania w okresie pomiędzy [...] a [...] . W tym okresie tj. [...] podpisano umowę najmu, zakończono prace przy elewacji zewnętrznej a spółka D zgłosiła ten adres jako jedyne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Również zeznania wykonawcy robót (p. R. T.) uzasadniały przyjęcie tego terminu dla uznania lokalu za kompletny i zdatny do użytku, potwierdził on bowiem, że umówiony zakres prac wykonał ok. tydzień przed terminem (określonym w umowie na dzień [...] ) a po tym terminie wykonywał tylko poprawki nie kolidujące z działalnością sklepu. Na tej podstawie organ przyjął, że p. O. powinni wpisać lokal użytkowy do ewidencji środków trwałych z dniem [...] i ten dzień przyjął za termin przekazania zdatnego do użytku obiektu do użytkowania s.c. D. Z wydatkowanej na roboty budowlane w lokalu użytkowym przy ul. K. [...] . w 1999 r. łącznie kwoty [...] podatnicy ujęli w kosztach uzyskania przychodów 2000 r. kwotę [...] . Zaliczyli też do kosztów uzyskania przychodów 2000 r. kwotę [...] (3 x [...]) stanowiącą wartość odpisów amortyzacyjnych za I kwartał tego roku, kiedy to lokal ten wpisany był w ich ewidencji środków trwałych (w kolejnych miesiącach ujęty był już jako środek trwały s.c. D).
Rozpatrując sprawę po wyroku Sądu, organ odwoławczy potwierdził ustalenia w zakresie nie uznania za koszt uzyskania przychodów 2000 roku - wydatków: na adaptację strychu przy ul. Sobieskiego (gdyż mieszkanie to zostało wynajęte dopiero [...] ), na roboty remontowo budowlane w budynku [...] przy ul. L. (wynajętym [...] ) oraz roboty adaptacyjne w budynku przy ul. C. (w części przypadającej na powierzchnię wówczas niewynajmowaną). Potwierdził, że koszty poniesione przed oddaniem tych obiektów w najem, nie mogą być bezpośrednio kosztem uzyskania przychodów, lecz wpływają na wartość początkową środków trwałych - istotną dla dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Organ uznał za k.u.p. -wydatki na zakup gazowych piecy centralnego ogrzewania i szaf chłodniczych oraz przyjął, że wcześniej kwestionowana przez organ I instancji kwota [...] (przechowywanych środków) nie stanowi przychodu z nieodpłatnego świadczenia i nie powinna być zaliczona do przychodów podatników.
Odnośnie zarzutów dotyczących dopuszczonych w sprawie dowodów, do których nie odniosły się organy we wcześniejszych rozstrzygnięciach (co zarzucił WSA uchylając wcześniejszą decyzję) organ wyjaśnił, że materiały pochodzące z kontroli sprawdzającej w firmie R. T. dotyczyły jedynie prawidłowości i rzetelności dokumentów wystawionych dla p. O., co nie wymagało udziału strony w tych czynnościach. Materiały te zostały włączone do akt sprawy a podatnicy zostali z nimi zapoznani, co potwierdza pismo p. J. O. z dnia [...]. Natomiast przesłuchanie p. R. T. w dniu [...] zostało przeprowadzone przy udziale p. J. O., co potwierdza protokół przesłuchania. W tej sytuacji zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania podatkowego organ uznał za nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzutu Sądu o braku w aktach sprawy kosztorysów robót i zeznań wykonawcy robót R. T. organ odwoławczy wyjaśnił, że znajdowały się one w przekazanych do WSA aktach kontrolnych dołączonych do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 583/03 w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2000 r.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. małżonkowie M. i J. O. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieuznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych w lokalach położonych w J. G.: przy ul. K. [...] (ujętych w k.u.p. 2000 r. w kwocie [...] ); przy ul. L. (w kwocie [...] ); przy ul. C. (w kwocie [...] ). Zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:
1. naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez odmowę podatnikowi prawa do uznania za koszt uzyskania przychodu. wydatków poniesionych na remont środków trwałych przeznaczonych na wynajem w formie działalności gospodarczej, z tej przyczyny, że wydatki te zostały poniesione przed zawarciem pierwszej umowy najmu pomimo, że wydatki te nie przystosowały środków trwałych do stanu zdatnego do używania a jedynie poprawiały ich użyteczność i kompletność;
2. naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ten
sposób, że wyłączono z kosztów uzyskania przychodów wydatki, które nie zostały w
tym przepisie wymienione;
3. dokonanie błędnej wykładni § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17
stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości
niematerialnych i prawnych poprzez uznanie, że wszelkie wydatki remontowe nawet
te, które nie mają na celu przystosowania składnika majątkowego do stanu zdatnego
do używania, poniesione przed oddaniem go do używania na podstawie umowy najmu
prowadzonego w formie działalności gospodarczej - powiększają wartość
początkową środka trwałego i tym samym mogą być rozliczane jako koszty uzyskania
przychodów wyłącznie w formie odpisów amortyzacyjnych;
4. zlekceważenie w sposób istotny dla sprawy i ze szkodą dla podatnika art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
Odpowiadając na zarzuty skargi organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.
Przed terminem rozprawy, wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika Skarżących z dnia [...]., w którym dokonuje on analizy przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji (..), wskazując na błędną interpretację przez organy regulacji wynikających z tych przepisów. Wskazując na moment przyjęcia składnika majątkowego do używania, wiąże go z chwilą przyjęcia do używania przez podatnika a nie przez najemcę. Wywodzi stąd, że wszelkie wydatki na remont, które zostały poniesione po nabyciu lokalu (jako kompletnego i zdatnego do użytku) winny być zaliczone bezpośrednio w koszty uzyskania przychodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga, nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpatrując według powyższych kryteriów zarzuty skargi - nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany był wcześniejszym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985 / 02. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Należy podkreślić, że związanie oceną prawną dotyczy sądu w każdym składzie i bez względu na to, w jakim trybie sąd orzeka. Oznacza to, że wątpliwość prawna, objęta oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu w danej sprawie, nie może być ponownie przedmiotem wyjaśniania w tej samej sprawie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz pod red. T Wosia - wyd. LexisNexis Warszawa 2005 r. s. 475).
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany był więc oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985/02 uchylającym wydaną wcześniej decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych M. i J. O. za 2000 rok.
Co się tyczy kwestii zaliczenia przez organy podatkowe uzyskiwanych przez skarżących przychodów z najmu i dzierżawy do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w obszernej argumentacji wyroku z [...] stwierdził, iż organy podatkowe co do zasady trafnie zaliczyły przychody uzyskane przez skarżących w całym 2000 r. z najmu i dzierżawy do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. ze źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwanej dalej: updf). Faktycznie prowadzili bowiem działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały), stając się tym samym prawnie określonym podmiotem uczestniczącym w obrocie gospodarczym. Kwestia zakwalifikowania przychodów z wynajmu pomieszczeń została więc przesądzona w zapadłym wcześniej wyroku WSA i żadne w tym względzie argumenty Skarżących nie mogą zmienić prawomocnego już rozstrzygnięcia.
W przywołanym wyżej wyroku - Sąd potwierdził też, że zaliczenie uzyskiwanych przychodów do wskazanego źródła oznaczało, iż - zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 updf - za przychód należało uważać "kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane (...), pomniejszone o należny podatek od towarów i usług". Brzmienie art. 14 ust. 1 updf było w tym zakresie jasne i nie dawało podstaw do wyłączenia z przychodów należnych - przychodów uzyskanych w wyniku najmu lub dzierżawy wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wyjaśnił też użyte w treści art. 14 ust. 1 updf pojęcie "przychodu należnego" jako związanego z wymagalną wierzytelnością.
Przedstawiona ocena prawna, miała wpływ na stanowisko organów w kwestii zaliczenia do przychodów 2000 r. kwoty [...] "należnej" skarżącym od B Sp. z oo. w J. G. Organ po wyjaśnieniu sprawy co do wymagalności tej należności, uwzględniając stanowisko Sądu uznał, że zaległy czynsz, rozłożony na raty, jest przychodem "należnym" 2000 roku w kwocie [...] . Stanowisko to jest zgodne z art. 14 ust. 1 updf, a zatem zaskarżona decyzja w tym zakresie nie narusza prawa (nie była też w tej części kwestionowana przez Skarżących).
Istota sporu objętego skargą sprowadza się do skutków podatkowych wynikających z nie uznania przez organy podatkowe za koszt uzyskania przychodów - wydatków poniesionych przez Skarżących na prace remontowo - budowlane i adaptacyjne zakupionych nieruchomości i lokali. Skarżący domagają się uznania tych wydatków w całości za koszty uzyskania przychodów i kwestionują nadal uwzględnienie ich w wartości środka trwałego podlegającego amortyzacji. Utrzymują, że lokale te w chwili., nabycia były kompletne i zdatne do użytku, zaś powyższe wydatki były w całości związane z wykonanymi pracami remontowymi i wobec tego w całości stanowiły koszty uzyskania przychodów. Ten kierunek argumentacji popiera też pełnomocnik w piśmie procesowym z 19 czerwca 2006 r. odwołując się do regulacji wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia1997 r. w sprawie amortyzacji.
Według Dyrektora Izby Skarbowej poczynione przez Skarżących wydatki i terminy w jakich lokale te zostały wynajęte świadczą o tym, że w chwili nabycia obiekty nie były gotowe do najmu i wobec tego wartość poniesionych nakładów zwiększała ich wartość początkową. W zakresie sporu dotyczącego lokalu przy ul. K., Izba Skarbowa - przyjęła, iż Skarżący powinni wpisać obiekt do ewidencji środków trwałych w dniu [...], tj. w dniu zakończenia robót budowlanych oraz przekazania obiektu do używania s.c. D na podstawie zawartej w tym dniu umowy najmu i wobec tego Skarżący mogli w 2000 r. zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne obliczone od sumy ceny nabycia i wartości poniesionych nakładów.
Przystępując do oceny zgodności z prawem tej części rozstrzygnięcia, należy w punkcie wyjścia wskazać na ocenę prawną i wytyczne WSA zawarte w wyroku z 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985/02 w kwestii dotyczącej kosztów uzyskania przychodów związanych z nabyciem i używaniem środków trwałych. Sąd wskazał w nim na mające w rozstrzyganej sprawie zastosowanie przepisy prawa podatkowego, w szczególności na art. 23 ust. 1 pkt. 1 lit. b: i c updf (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie). Według tych przepisów, za koszty uzyskania przychodów nie uważało się wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych (lit b) oraz na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększały wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (lit c). W tych przypadkach kosztami uzyskania przychodów mogły być wyłącznie odpisy amortyzacyjne, które powinny być dokonywane możliwie najwcześniej po dacie wydatkowania przez podatnika na zakup lub wytworzenie środka trwałego. Środkiem trwałym - jak stanowił § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) - były wymienione w tym przepisie obiekty (w tym lokale będące odrębną własnością), które w dniu przyjęcia do używania były kompletne i zdatne do użytku i które były wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Z tą regulacją korespondował § 7 ust. 1 pkt. 1 ww. rozporządzenia, który zezwalał na rozpoczęcie amortyzacji (dokonywania odpisów) począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek ten przyjęto do używania. W przypadku najmu (dzierżawy) wykonywanego przez podatnika w ramach działalności gospodarczej datą umożliwiającą zaliczenie wynajmowanych obiektów do środków trwałych oraz naliczania odpisów amortyzacyjnych była data, w której środek ten stał się kompletny i zdatny do użytku i był wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
W świetle wskazanych przepisów, Sąd w powołanym wyżej wyroku z [...] uznał za uprawnione stanowisko organów - łączące wpisanie nabytych przez skarżących lokali użytkowych do ewidencji środków trwałych i dokonywanie odpisów amortyzacyjnych z datą zawarcia pierwszej umowy najmu (str. 19 wyroku). Wskazał Sąd w tym zakresie na pierwszy człon § 2 ust. 1 zd. ostatnie rozporządzenia, gdyż nabyty przez skarżących lokal był przeznaczony (i przyjęty do używania) na potrzeby związane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą polegającą na wynajmie (dzierżawie). Skoro zatem skarżący - prowadzili działalność gospodarczą polegającą na wynajmie środków trwałych, to środki te (budynki i lokale) służyły im do prowadzenia tej działalności z chwilą zawarcia umowy najmu. W rezultacie dla oceny, od kiedy i od jakiej wartości początkowej Skarżący mogli dokonywać odpisów amortyzacyjnych, konieczne było ustalenie, kiedy nabyte przez nich lokale i budynki były kompletne i zdatne do użytku i od kiedy wykorzystywali je do prowadzenia działalności gospodarczej. Obie te przesłanki spełnione łącznie - warunkowały więc uznanie ich za środek trwały i determinowały zaliczenie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.
W kontekście ponownie podnoszonych zarzutów skargi i wywodów zawartych w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżących z dnia [...]- odnoszących się do charakteru poniesionych nakładów, należy wskazać, że Sąd już wcześniej (w przywołanym wyżej wyroku) podzielił stanowisko organów, że wszelkie wydatki mające na celu przystosowanie nabytych przez Skarżących lokali i budynków do stanu zdatnego do używania, poniesione przez nich przed oddaniem ich do używania na podstawie umowy najmu - także wówczas, gdy miały postać prac remontowych - powiększały wartość początkową środka trwałego i tym samym mogły być rozliczane jako koszty uzyskania przychodów wyłącznie w formie odpisów amortyzacyjnych. Wniosek taki wypływał przede wszystkim z treści § 6 ust. 1 pkt. 2 oraz z § 6 pkt. 4a ww. rozporządzenia. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowił o tym, iż wartością początkową środków trwałych jest koszt wytworzenia. W przypadku nabycia obiektu, który nie był kompletny i zdatny do użytku wszelkie wydatki mające na celu doprowadzenie jego do takiego stanu traktować należało jako koszty wytworzenia środka trwałego, które powiększały cenę nabycia. Kosztami tymi - jak stanowił § 6 ust. 5 rozporządzenia - były także koszty usług obcych. Reguła ta znajdowała potwierdzenie w drugim z powołanych wyżej przepisów (pkt. 4a), wedle którego cenę nabycia powiększyć należało o koszty związane z nabyciem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania. W rezultacie wartością początkową obiektu, który w chwili nabycia nie był "kompletny i zdatny do użytku" była cena jego nabycia oraz koszty, które miały na celu doprowadzenie do stanu, w którym obiekt ten mógł być zaliczony do środków trwałych.
Należy podkreślić, że obecnie przedmiotem oceny Sądu, nie mogą być kwestie przesądzone już w wyroku WSA z 20 września 2004 r sygn. akt I SA/Wr 1985/02, którego podatnicy nie zaskarżyli skargą kasacyjną, stąd stał się on prawomocny a zawarta w nim ocena prawna związała organ orzekający po wyroku a związanie to dotyczy też Sądu orzekającego obecnie. Przypomnieć więc należy, że orzekający wcześniej Sąd uznał za zasadne stanowisko organów podatkowych co do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu 2000 r. wydatków w kwocie [...], które dotyczyły prowadzonych w okresie od [...] do [...] - prac remontowych przy ul. L. [...]. Sąd potwierdził, że stanowisko organów nie naruszało prawa, tj art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem zasadnym było przyjęcie, że podane wyżej koszty robót, niezależnie od ich charakteru - powiększały wartość początkową budynku jako środka trwałego i mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, poczynając od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym budynek ten został przyjęty do używania (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Z tych samych powodów nie naruszało prawa wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie [...] dotyczących robót adaptacyjnych w budynku przy ul. C. [...] (szczegółowa argumentacja s. 21-22 wyroku I SA/Wr 1985/02).
Sąd potwierdził również, że wydatki na lokal przy ul. S. [...] powiększały wartość początkową środka trwałego i kosztem uzyskania przychodu mogły być jedynie odpisy amortyzacyjne od chwili oddania mieszkania w najem, co w niespornym stanie faktycznym miało miejsce dopiero w 2001 r.
Odnosząc się natomiast do tej części sporu, która dotyczy lokalu przy ul. K. [...] w J. G. i wiążących w tym zakresie wytycznych orzekającego poprzednio Sądu, przypomnieć należy, że Sąd nie kwestionował zasadności stanowiska organów w kwestii nieuznania poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów a jedynie z uwagi na wątpliwości związane z terminem przekazania lokalu w najem nakazał wyjaśnić tę wątpliwość, bowiem miało to znaczenie dla uznania w jakiej wysokości poniesione wydatki zwiększą wartość środka trwałego a w jakiej mogą być uznane bezpośrednio za koszt uzyskania przychodu.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji - opierając się przede wszystkim na opisie stanu technicznego lokalu, jaki został zawarty w akcie notarialnym oraz na zakresie wykonanych prac budowlanych - ustaliły, iż w dacie wpisania przez Skarżących nabytego lokalu do ewidencji środków trwałych lokal ten nie nadawał się do użytku. Wedle tego opisu należało go poddać "adaptacji, remontowi kapitalnemu i modernizacji na cele usługowe". Konieczność wykonania remontu kapitalnego niewątpliwie wskazywała na to, iż stan techniczny nabytego lokalu był zły i że w dacie nabycia nie nadawał się do "umówionego użytku" (art. 662 § 1 k.c), tj. do prowadzenia w nim działalności handlowej. Poczynione w tym zakresie ustalenia organów - co potwierdził WSA we wcześniejszym wyroku - nie były dowolne i znajdowały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym w postaci zgodnego opisu stanu technicznego lokalu zawartego w akcie notarialnym. Za trafnością takiego stanowiska przemawiał też zakres wykonanych robót budowlanych, w tym wykonanie zasilania elektrycznego sklepu z wkładem pomiarowym oraz wykonanie instalacji elektrycznej. Za pozbawiony racji uznał Sąd argument podatników, że prace te podnosiły "kompletność i zdatność do użytku". Konieczność wykonania nowej instalacji elektrycznej wskazywała na to, że lokal przeznaczony do działalności handlowej w takim stanie technicznym nie nadawał się do użytku. Przytoczona wyżej - szeroka argumentacja Sądu orzekającego już wcześniej w sprawie - nie pozostawia wątpliwości co do trafności stanowiska organów, które wydając skarżoną obecnie decyzję - utrzymały taki właśnie kierunek rozstrzygnięcia. Skoro więc argumentacji tej nie kwestionowała strona skarżąca, rezygnując z wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego wcześniej wyroku, to podnoszenie tych zarzutów obecnie tak w skardze jak i w piśmie procesowym pełnomocnika nie może być skuteczne zarówno z uwagi na związanie oceną prawną prawomocnego wyroku WSA z dnia 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985/02 jak i z tożsamym w tym względzie poglądem Sądu orzekającego obecnie w sprawie.
Ocena legalności decyzji organów - wydanej po uchylającym wcześniejsze rozstrzygnięcie wyroku Sądu - ograniczać się musi do wpływu na obecnie badane rozstrzygnięcie - tych kwestii, które nie zostały przesądzone przez orzekający wcześniej Sąd i które zgodnie z Jego wytycznymi wymagały wyjaśnienia. Zakres kontroli Sądu orzekającego obecnie w sprawie wyznacza bowiem przywołany już wcześniej art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym - ocena prawna i wskazana co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że wątpliwość prawna, objęta oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu w danej sprawie, nie może być ponownie przedmiotem wyjaśniania w tej samej sprawie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz pod red. T. Wosia - wyd. LexisNexis, W-wa 2005 r. s. 475).
Akceptując w pełni ocenę prawną zawartą w (nie zaskarżonym skargą kasacyjną) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia z 20 września 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1985 / 02 w kwestii dotyczącej kosztów uzyskania przychodów związanych z nabyciem i używaniem środków trwałych, Sąd w składzie orzekającym badał legalność obecnie zaskarżonej decyzji, weryfikując wykonanie przez organ podatkowy wytycznych Sądu.
W zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia spornej sprawy - organy obowiązane były ustalić, kiedy i w jakim stanie technicznym lokal przy ul. K. [...] został wydany do użytku s.c. D. Wyjaśniając tę kwestię, organy oprócz zgromadzonych już dowodów, dopuściły dowód z wyjaśnień strony (pismo z dnia [...]) oraz z ponownego ([...]) przesłuchania świadków: wykonawcy robót – R. T. oraz wspólniczki s.c. D – T. W.
Zarzuty skarżących podważające twierdzenie organów, że lokal w chwili nabycia nie był kompletny i zdatny do użytku są nieskuteczne w sytuacji, gdy wątpliwość tę przesądził już wcześniejszy wyrok Sądu (s.23) - uznający, że stanowisko organów w tym zakresie nie jest dowolne i ma potwierdzenie w zawartym w akcie notarialnym opisie stanu technicznego lokalu i zakresie wykonanych prac budowlanych. To dowody z dokumentów pochodzących od strony (akt notarialny, faktury zakupu materiałów i usług budowlanych) potwierdzały, że zakupiony lokal wymagał kapitalnego remontu i w dacie nabycia nie nadawał się do użytku. W tej sytuacji obecna kontrola Sądu - obejmować może jedynie sprawdzenie czy poprawnie organy przyjęły wartość początkową środka trwałego z punktu widzenia zakresu wykonanych prac i terminu przekazania lokalu w najem. Należało zatem, zgodnie z wytycznymi Sądu wyjaśnić, kiedy lokal ten spełniał przesłanki środka trwałego - kompletnego i zdatnego do użytku i od kiedy wykorzystywany był w prowadzonej przez małżonków działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pomieszczeń. Wobec bezpodstawnego twierdzenia strony o kompletności i przydatności lokalu do użytku w chwili zakupu i braku jednoznacznego dowodu na ustalenie tych okoliczności, organy w oparciu o szereg dowodów - przyjęły, że najwcześniejszą datą, pod którą lokal spełniał kryteria środka trwałego zdatnego do amortyzacji, był dzień [...]. Strona kwestionując przyjęte przez organ ustalenia, nie dostarczyła przekonywujących dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ponadto wyjaśnienia strony i słuchanych przez organy świadków (uczestników tych zdarzeń) były na tyle niespójne w zestawieniu z dowodami z dokumentów, że mogły stanowić jedynie dowód pomocniczy w zestawieniu z dowodami z dokumentów. Wątpliwości jakie nakazał wyjaśnić Sąd uchylając pierwotnie wydaną przez organy decyzję, wynikały właśnie z trudności w ustaleniu faktycznej daty przekazania lokalu do użytku s.c. D i stanu zaawansowania robót. Podjęte przez organy próby precyzyjnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy z udziałem strony i mających tę wiedzę świadków nie rozwiały wszystkich wątpliwości, bowiem strony nie sporządziły protokołu przekazania lokalu najemcy. Wskazywany przez stronę termin przekazania lokalu - [...] nie wynikał z żadnych dokumentów ani okoliczności sprawy. Ponadto twierdzeń tych nie potwierdziły zeznania świadków, bowiem p. W. zeznając do protokołu w dniu [...] raz twierdziła że nie wie kiedy nastąpiło przekazanie lokalu (K-422, pyt.8), następnie mimo że oświadczyła, że nie miała dostępu do lokalu przed zawarciem umowy tj. przed [...] (pyt. 9) , ani też nie była w sklepie w dniu jej podpisania (pyt 15), odpowiadając na pytanie (pyt. 10) dotyczące możliwości użytkowania lokalu w dniu [...] - oświadczyła, że możliwe było prowadzenie w nim działalności, choć lokal wymagał dostosowania. Podobnie nieprecyzyjne są zeznania R. T.: (na pyt. 2) oświadczył, że prace zostały wykonane ok. tydzień przed umówionym na koniec listopada terminem, po czym na pytanie ( pyt. 12) czy lokal był kompletny i zdatny do użytku w dn. 12 listopada 1999 r. zeznał, że obiekt w tym dniu nadawał się do użytkowania na cele działalności, mimo że jeszcze wykonywano prace, dalej (na pyt. 13) zeznał, że sklep zaczął działać w tym budynku po ok. 2 tygodniach od rozpoczęcia przez niego prac a nawet wcześniej. W sytuacji, gdy z umowy o roboty wynika, że prace rozpoczął we wrześniu, sklep zacząłby działalność w październiku, co w żaden sposób nie koresponduje z dokumentami ani z zeznaniami stron oraz p. W. W tej sytuacji nie można czynić organowi zarzutów niewyjaśnienia, jeżeli dopuściły różne dowody, lecz ich wartość dowodowa w zestawieniu z dowodami z dokumentów pochodzących od strony - okazała się wątpliwa a strona poza negowaniem ustaleń organów, nie zaoferowała żadnych wiarygodnych dowodów. Jeżeli organy podjęły dostępne środki dowodowe dla ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, strona zaś jest bierna w oferowaniu dowodów, które powinny być w jej posiadaniu zwalczała ustalenia przyjęte w oparciu o pochodzące od niej samej dokumenty źródłowe, to organy mogły dokonać własnej oceny, byleby nie była ona dowolna. Organ ustalając stan faktyczny - oparł się głównie na dowodach z dokumentów (akt notarialny, umowa o roboty, faktury na zakup materiałów i robót i umowie z [...] o najem lokalu) a wiarygodność zeznań świadków i twierdzeń strony ograniczył do tych zeznań, które nie pozostawały w sprzeczności z dowodami z dokumentów. Ocena legalności działania administracji i wydawanych przez nie rozstrzygnięć, musi zakładać najwyższy stopień staranności organów w gromadzeniu i ocenie dowodów, ale nie może też pomijać obiektywnych lub zawinionych przez stronę trudności w wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Ocena legalności rozstrzygnięcia winna w takiej sytuacji uwzględniać granice swobody organu przy ocenie dowodów przewidziane w art. 191 OP. W kontekście całości zgromadzonych dowodów, przyjęte przez organy wnioski i wyprowadzone z nich w decyzji skutki podatkowe w ocenie Sądu nie naruszają zasad ogólnych postępowania podatkowego, gromadzenia dowodów i ich swobodnej oceny.
Przyjmując dzień [...] jako datę kompletności i zdatności do użytku środka trwałego i przekazania najemcy lokalu przy ul. K. [...] - uwzględniły bowiem szereg dowodów z dokumentów, takich jak: nie kwestionowany przez stronę i świadka R. T. a wynikający z umowy o roboty termin zakończenia prac budowlanych; dzień zawarcia umowy o najem lokalu i obciążenia najemcy czynszem za okres od dnia [...] oraz zakres usług i materiałów wynikający z okazanych faktur. W rezultacie, przyjęta przez organ odwoławczy ocena, uzasadniona w sposób rzeczowy i logiczny w skarżonej decyzji - w ocenie Sądu orzekającego w sprawie - nie narusza prawa i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów do jakiej organy podatkowe są uprawnione mocą art. 191 OP. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł jego oceny. Organy podatkowe rozpatrzyły poszczególne dowody z osobna a także we wzajemnej łączności. Zdaniem Sądu nie doszło też do naruszenia zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Z zasady tej wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie - wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe a zwłaszcza w art. 187 - 188 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie, zgromadzony materiał - pozwolił zdaniem Sądu na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia.
Konsekwencją uznania, że ustalony stan faktyczny jest poprawny, było zaaprobowanie dokonanej przez organy subsumcji mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego. Należało więc uznać, że najwcześniej w przyjętym przez organy terminie - [...] Skarżący spełnili obie z koniecznych a spornych w sprawie przesłanek (tj. lokal użytkowy był kompletny i zdatny do użytku i służył prowadzonej działalności gospodarczej). Obie te przesłanki spełnione łącznie - warunkowały więc uznanie lokalu za środek trwały i determinowały zaliczenie (od grudnia 1999 r.) odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Przyjęta przez organy wysokość nakładów, zwiększających wartość środka trwałego też nie jest dowolna a stanowisko organów znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Organy uwzględniły też, że część wydatków poniesionych przez Skarżących po oddaniu lokalu do użytku, nie powiększała wartości początkowej środka trwałego, lecz stanowiła bezpośredni koszt uzyskania przychodu, dotyczy to kwoty [...]. Szczegółowe odniesienie się do mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego zostało przytoczone w tej części uzasadnienia, która odwołuje się do wyroku Sądu rozstrzygającego już wcześniej w sprawie. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela zawarte tam poglądy. Tu dodać jedynie należy, że żaden z powołanych w zarzutach skargi przepisów prawa materialnego ( art. 22 ust. 1 ; art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) nie został w sprawie naruszony a przyjęta przez organ odwoławczy subsumcja przepisów do ustalonego stanu faktycznego jest zgodna z prawem. Rozważane wyżej ustalenia dotyczące 1999 r. rzutowały na skutki podatkowe 2000 r. z uwagi na zakres kosztów jakie należało uwzględnić z tytułu odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tego lokalu w I kwartale 2000 r. kiedy to lokal stanowił środek trwały w działalności prowadzonej przez małżonków O. Organy przyjęły te koszty w kwocie [...] (3x [...]), stanowiącej odpisy amortyzacyjne za pierwszy kwartał 2000 r. obliczone od wartości środka trwałego - jako sumy nabycia i wartości poniesionych nakładów. Takie stanowisko organów jest w ocenie orzekającego w sprawie Sądu poprawne i nie narusza prawa.
Odnośnie zarzutów dotyczących dopuszczonych w sprawie dowodów - materiałów pochodzących z kontroli sprawdzającej w firmie E R. T., która dotyczyła jedynie prawidłowości i rzetelności dokumentów wystawionych dla p. M i J. O., - należy zgodzić się z wyjaśnieniami organu, że kontrola sprawdzająca przeprowadzona w firmie E na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej - nie wymagała udziału p. O. w tych czynnościach. Materiały te zostały włączone do akt sprawy w sposób formalny, a podatnicy zostali z nimi zapoznani, co potwierdza pismo p. J. O. z dnia [...].
Należy też uwzględnić wyjaśnienia organu, dotyczące przesłuchania p. R. T. w dniu [...]. Skoro przesłuchanie zostało przeprowadzone przy udziale p. J. O., co potwierdza protokół przesłuchania, to prawa strony nie zostały naruszone.
W tej sytuacji zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania podatkowego należało uznać za nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzutu o braku w aktach sprawy kosztorysów robót i zeznań wykonawcy robót R. T. - organ odwoławczy wyjaśnił, że znajdowały się one w przekazanych do WSA aktach kontrolnych dołączonych do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 583/03 w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2000 r. Brak tych dokumentów w aktach rozpatrywanej sprawy nie miał decydującego znaczenia dla kierunku przyjętego rozstrzygnięcia, skoro okoliczności dla których przywoływano ich treść potwierdziły zeznania wykonawcy robót.
Sąd nie stwierdził też (wbrew twierdzeniom Skarżących) naruszenia w sposób istotny dla sprawy i ze szkodą dla podatnika art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten nie został w żadnym zakresie uzasadniony w skardze, stąd odnoszenie się szczegółowe do tak ogólnie wskazanego (przez profesjonalnego pełnomocnika) naruszenia, zwalnia Sąd od rozważania, co miał na myśli pełnomocnik Strony podnosząc ten zarzut.
W rezultacie badania legalności decyzji - Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała wskazane w skardze przepisy prawa procesowego i materialnego, a merytoryczna ocena rozstrzygnięcia organów podatkowych potwierdziła jego zgodność z obowiązującym prawem. Mając powyższe na uwadze – Wojewόdzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.