I SA/Go 1224/06

I SA/Go 1224/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Krystyna Skowrońska-Pastuszko /przewodniczący sprawozdawca/
Stefan Kowalczyk
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151 w zw. z art.145 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 27 poz 269
par. 2 pkt 1, par. 6 lit. 1,2 i 5 par. 5, par. 14 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant Ref. Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Zakładu Handlu Sp. J.E. M., Ł.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik, grudzień 2003 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zakład Handlu Spółka jawna, zwany dalej "W" lub skarżąca Spółka , wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2006 r. , nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2003 r. w łącznej kwocie 366.684 zł.
Określenie skarżącej Spółce zobowiązania podatkowego w powyższym zakresie było wynikiem kontroli przeprowadzonej przez organ kontroli skarbowej co do prawidłowości rozliczenia podatku akcyzowego za 2003 r. Kontrola ta wykazała , iż w "W" w wymienionym okresie wystąpiły nieprawidłowości w obrocie olejem opałowym , które polegały na :
1) sprzedaży oleju opałowego poza ewidencją ,
2) braku oświadczeń nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze ,
3) załączeniu do faktur sprzedaży oraz paragonów fiskalnych oświadczeń niezgodnych z wymogami formalnymi określonymi przepisami rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego.
Skarżąca Spółka nie kwestionowała ustaleń organu kontroli skarbowej , wynikiem których było opodatkowanie podatkiem akcyzowym sprzedaży oleju opałowego poza ewidencją oraz sprzedaży dokonanej bez uzyskania stosownych oświadczeń . Natomiast od początku "W" nie godziła się na opodatkowanie podatkiem akcyzowym sprzedaży potwierdzonej niekompletnymi oświadczeniami nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze . Z tego tytułu zobowiązanie podatkowe określono na kwotę 180.054 zł . Według podatnika braki formalne oświadczeń składanych przez podmioty nabywające olej opałowy nie powinny automatycznie pozbawiać go możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego .
W skardze podtrzymane zostały twierdzenia o nieprawidłowym opodatkowaniu skarżącej Spółki podatkiem akcyzowym w części odnoszącej się do sprzedaży potwierdzonej niekompletnymi oświadczeniami nabywców.
Zarzuty skargi wywiedzione zostały przez wskazanie naruszenia następujących przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27,poz.269 ze zm.) :
- § 12 ust. 1 pkt 1 przez opodatkowanie dokonanej przez spółkę sprzedaży oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem na cele opałowe , stawką podatku akcyzowego właściwą dla olejów napędowych,
- § 14 ust. 2 przez odmowę obniżenia należnego podatku akcyzowego o podatek akcyzowy zawarty w fakturach zakupu .
Ponadto postawiony został zarzut naruszenia art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej przez prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów kontroli skarbowej oraz przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Jak wynika z uzasadnienia skargi , określony w powołanym powyżej rozporządzeniu obowiązek uzyskania przez podatnika sprzedającego olej opałowy osobom prawnym , jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą oświadczeń nabywców o przeznaczeniu tego oleju , "W" postrzega w ten sposób , iż w przypadku gdy oświadczenie składane jest w fakturze sprzedaży powinno zawierać jedynie oświadczenie o przeznaczeniu nabywanych wyrobów. Minister Finansów w rozporządzeniu nie precyzuje dokładnie , jak to oświadczenie powinno brzmieć , zatem zdaniem skarżącej Spółki można z całym przekonaniem przyjąć , iż wystarczy , że nabywca oświadczy , że zakupiony olej opałowy zostanie przeznaczony na cele grzewcze . W omawianym przypadku sprzedawca oleju opałowego nie jest zobowiązany do uzyskania od nabywcy informacji o rodzaju i typie urządzeń grzewczych. To samo dotyczy też oświadczeń wskazanej powyżej grupy nabywców składanych odrębnie , nie na fakturze. Poza informacją o przeznaczeniu nabywanego wyrobu , należy jedynie zamieścić dane nabywcy oraz datę złożenia oświadczenia . Z treści § 6 pkt 1 rozporządzenia skarżąca Spółka w szczególności wywodzi , iż oświadczenie składane odrębnie , jak również oświadczenie składane bezpośrednio w fakturze nie musi zawierać podpisu wystawcy. Natomiast przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia , określający elementy oświadczenia nabywcy oleju opałowego , odnosi się wyłącznie do oświadczeń składanych przez osoby fizyczne , które nie prowadzą działalności gospodarczej.
W skardze zostało też podniesione , że w niektórych przypadkach (skarżąca Spółka nie wskazała konkretnych nabywców) zakwestionowano oświadczenia załączone do faktur sprzedaży z powodu niepodania rodzaju urządzenia grzewczego, ponieważ przyjęto , iż faktury te potwierdzają sprzedaż oleju opałowego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. "W" poddała jednak w wątpliwość przyjęty status osób , które złożyły sporne oświadczenia. Według skarżącej Spółki już sam fakt potwierdzenia sprzedaży oleju fakturą VAT a nie paragonem fiskalnym "pozwala domniemywać , iż osoby , które złożyły oświadczenia bez wskazania na typ pieca grzewczego były osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą". Skarżąca argumentowała dalej , że zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług , podatnicy VAT nie mają obowiązku wystawiania faktur VAT osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, a powinni to czynić jedynie na żądanie tych osób. Sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej powinna być potwierdzona jedynie paragonami z kasy fiskalnej , co skarżąca Spółka praktykowała.
W dalszych wywodach skargi "W" podkreślała , iż według § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego opodatkowanie sprzedaży oleju opałowego stawką właściwą dla oleju napędowego następuje w przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1-3 tego paragrafu. Natomiast z zaskarżonej decyzji wynika , iż brak jakiegokolwiek elementu dyskredytuje to oświadczenie i skarżąca Spółka uważa , że z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić . Według "W" ważne jest rzeczywiste, z punktu widzenia dowodowego, istnienie oświadczeń na potwierdzenie samego faktu sprzedaży oleju. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia określa, iż oświadczenie "powinno zawierać", a więc ma charakter postulatywny. Gdyby bowiem intencją zapisu miała być prawna dyskwalifikacja wadliwego oświadczenia omawiany przepis musiałby mieć postać kategoryczną - " oświadczenie ... musi zawierać". Zakwestionowanych oświadczeń nie można traktować jako "niebyłych" , bowiem w rzeczywistości istnieją i stwierdzają opisane okoliczności sprzedaży .Prawną przesłanką zastosowania sankcji z § 5 rozporządzenia jest niezłożeni oświadczeń a nie ich formalna wadliwość . Należy przyjąć , że nastąpiła sprzedaż oleju osobom fizycznym na cele opałowe , lecz jedynie w sposób formalnie wadliwy została udokumentowana. Okoliczność ta nie rodzi jednak skutku w postaci sankcji z § 6 ust. 5 rozporządzenia, bowiem żaden przepis prawa podatkowego nie powoduje nieważności bądź bezskuteczności tych oświadczeń. Zdaniem skarżącej Spółki organ preferuje wybitnie formalistyczne podejście do problemu, wbrew wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadzie swobodnej oceny dowodów , oznaczającej m.in. brak skrępowania jakimikolwiek przepisami co do wartości poszczególnych dowodów . Organ prowadzący postępowanie może więc swobodnie i według swego uznania ustalać stan faktyczny a w kwestii istotnej przesłuchiwać świadków.
W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2007 r. "W" podtrzymała w pełni dotychczasowe stanowisko dotyczące braków formalnych oświadczeń nabywców oleju podkreślając , że z uwagi na funkcję jaką spełnia takie oświadczenie w przedmiocie przeznaczenia na cele opałowe niedopuszczalne jest utożsamianie oświadczenia obarczonego brakami formalnymi z jego niezłożeniem . Na zasadzie analogii przywołane zostało też orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące braków formalnych faktur VAT jako dokumentów mających istotne znaczenie na gruncie prawa podatkowego ( wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. , sygn. akt I SA/Wr 758/97) . Skarżąca Spółka powołała się m.in. , że w tamtej sprawie Sąd uznał , że chociaż zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z 1993 roku o VAT faktura powinna zawierać dane dotyczące podatnika i nabywcy , to jednak wykazane braki faktur nie były tego rodzaju , aby wykluczały możliwość ustalenia tych danych przy prawidłowej analizie innych zapisów zawartych w fakturach . Stąd też stwierdzone braki nie dyskwalifikowały przedmiotowych faktur. W świetle przytoczonego orzeczenia "W" twierdziła , iż oświadczenia , o których mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. obarczone podobnymi brakami formalnymi " o ile nie umożliwiają (powinno raczej być nie uniemożliwiają) identyfikacji nabywcy, winny zostać uwzględnione przez organ podatkowy".
Skarżąca Spółka nie zgadza się też z przyjętym przez organy podatkowe stanowiskiem , iż nie było podstaw prawnych , by w niniejszej sprawie , określając "W" zobowiązanie podatkowe , stosownie do § 14 ust. 2 rozporządzenia , dokonać obniżenia należnego podatku akcyzowego o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu. Zdaniem skarżącej nie ma przy tym znaczenia treść § 25 rozporządzenia , zgodnie z którym podatnik może obniżyć należny podatek akcyzowy pod warunkiem , że posiada dowód , iż zapłacił kwoty podatku akcyzowego , wynikające z faktur. Jak wskazała skarżąca podatnik podatku akcyzowego nie jest zobowiązany do wyszczególniania w wystawianej fakturze kwoty podatku akcyzowego i czyni tak jedynie na żądanie nabywcy wyrobu akcyzowego (§ 24 ust. 1 rozporządzenia) . Natomiast w związku z tym , że "W" sprzedawała zakupiony olej opałowy jedynie na cele opałowe i korzystała ze zwolnienia w podatku akcyzowym , to nie zwracała się do swoich kontrahentów z żądaniem wyszczególnienia podatku akcyzowego w wystawianych na jej rzecz fakturach .
Skarżąca Spółka stanowczo twierdziła , że w zaistniałej sytuacji organ kontroli skarbowej bezpodstawnie odmówił jej prawa do obniżenia należnego podatku akcyzowego o podatek naliczony, bowiem zgodnie z wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy , to jest "zwrócić się do kontrahentów spółki o wykazanie kwoty podatku akcyzowego na przedmiotowych fakturach". Powinien również ustalić , czy spółka faktycznie zapłaciła zawarty w fakturach sprzedaży podatek akcyzowy. Według "W" skoro organy obu instancji zinterpretowały postępowanie spółki jako błędne i w wydanej decyzji przystąpiły do określenia prawidłowego zobowiązania w podatku akcyzowym , powinny wskazać nie tylko na okoliczności niekorzystne dla strony, ale również te , które będą skutkować obniżeniem zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie .
Spór dotyczy przede wszystkim oświadczeń wymaganych przepisami prawa dotyczącymi podatku akcyzowego przy sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego dla celów opałowych . Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27 , poz. 269 ze zm.) - cyt. dalej jako rozporządzenie - stawki podatku akcyzowego , dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju , obniża się do wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia - dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju (olej opałowy zabarwiony na czerwono i oznaczony znacznikiem przeznaczony na cele opałowe zamieszczono w załączniku nr 1 pod pozycją 12).
Natomiast w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia podatnik sprzedający wyroby określone pod pozycją 12 w załączniku nr 1 jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży:
1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 1 pkt 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT,
2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż.
Co do oświadczenia , o którym mowa powyżej w pkt 2 , to zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia powinno ono zawierać co najmniej:
• imię i nazwisko nabywcy,
• adres zamieszkania nabywcy,
• określenie ilości nabywanego oleju opałowego,
• określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres zamieszkania nabywcy,
• wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych,
• datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie.
Jak wynika z § 6 ust. 5 rozporządzenia w przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1-3 tego paragrafu , stosuje się odpowiednio przepisy § 5 tego rozporządzenia , co oznacza , że dla sprzedawanego oleju opałowego stosuje się stawki podatku akcyzowego określone dla oleju napędowego .
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy , iż nie ma racji skarżąca Spółka utrzymując , że w odniesieniu do oświadczeń składanych przez nabywców będących osobami prawnymi , jednostkami organizacyjnymi mniemającymi osobowości prawnej bądź osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą nie ma wymogu podpisu składającego oświadczenie , bowiem literalnie nie został on zapisany w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia . Stanowisko prezentowane przez "W" w tym przedmiocie stoi bowiem w sprzeczności z samą istotą oświadczenia jako wyrażonego pisemnie aktu woli , w tym przypadku dotyczącego stwierdzenia , iż nabywany olej opałowy jest przeznaczony na cele opałowe. Zgodnie z cyt. § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia obowiązkiem podatnika sprzedającego olej opałowy jest uzyskanie od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów , zatem bez podpisu nabywcy (osoby upoważnionej do reprezentowania podmiotu) nie można mówić , iż oświadczenie pochodzi od tego właśnie nabywcy. W zaskarżonej decyzji słusznie zatem organ odwołał się do cywilnoprawnych reguł składania oświadczeń woli w formie pisemnej (art. 78 § 1 kc) , z których wynika , że w przypadku dokumentu obejmującego treść oświadczenia woli własnoręczny podpis oznacza właśnie , że złożone zostało oświadczenie tej treści przez dany podmiot.
W tej sytuacji zasadnie organy podatkowe przyjęły , że treść oświadczenia o przeznaczeniu zakupionego oleju opałowego na cele opałowe odciśnięta w formie pieczątki w wystawionych fakturach VAT , a bez własnoręcznego podpisu nabywcy oznacza niezłożenie wymaganego oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów.
Podobnie ocenić należy brak podpisu na dołączonym do kopii faktury VAT odrębnym dokumencie oświadczenia, jakkolwiek w większości zakwestionowanych oświadczeń składanych w tej formie stwierdzono , że nie zawierają one daty złożenia tego oświadczenia , a taki wymóg wyraźnie wynika z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Nieco inne wymagania są stawiane oświadczeniom nabywców będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej . Oświadczenia te powinny zawierać więcej informacji , których wykaz zamieszczono w cyt. § 6 ust. 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że oświadczenie takich nabywców "powinno zawierać co najmniej" i zapis ten należy odczytywać jako konieczne minimum , a w żadnej mierze nie można przyjmować , tak jak czyni to skarżąca Spółka , że jest to przepis o charakterze postulatywnym. W § 6 ust. 1 rozporządzenia został wyraźnie sformułowany obowiązek uzyskania od nabywcy oświadczenia i to o treści wymaganej przepisami zawartymi w ust. 2 tego paragrafu. Sam wyraz "powinno" ma nakazowy a nie postulatywny charakter i oznacza obowiązek adresata normy.
Sąd uznał przy tym za nieprawidłowe stanowisko skarżącej Spółki , iż organ podatkowy miałby podstawy opodatkowania akcyzą sprzedaży oleju opałowego jedynie w przypadku niezłożenia oświadczeń przez nabywców, a nie w sytuacji , gdy oświadczenia te są niekompletne . Jak już wcześniej była mowa , przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia zawiera zapis , iż w przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1-3, przepisy § 5 stosuje się odpowiednio. Należy zgodzić się z twierdzeniem przyjętym w zaskarżonej decyzji , że oświadczenie niezawierające określonej treści lub oświadczenie złożone w nieodpowiedniej formie oznacza niezłożenie oświadczenia w rozumieniu cyt. § 6 ust. 5 rozporządzenia. Niekompletne oświadczenie nie może być przy tym traktowane jak pismo z brakami formalnymi , do usunięcia których należałoby wezwać stronę . W postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na skutek niedopełnienia warunków stosowania preferencyjnych stawek podatku , do organu należy ocena spełnienia owych przesłanek prawa materialnego , a niemożliwe jest prowadzenie postępowania dowodowego celem uzupełnienia wadliwych bądź niekompletnych oświadczeń nabywców oleju opałowego.
W świetle powyższego za nieprzystające zupełnie do okoliczności rozpoznawanej sprawy uznać też należy powołanie się przez skarżącą Spółkę na wyrok NSA (sygn. akt I SA/Wr 758/97) dotyczący braków formalnych faktur VAT.
Z akt sprawy nie wynika także , by można uznać za zasadny zarzut skarżącej Spółki , iż w odniesieniu do niektórych nabywców niesłusznie domagano się oświadczenia zawierającego wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych . Za chybiony w szczególności należy uznać pogląd skarżącej , iż sam fakt wystawienia danej osobie faktury VAT a nie paragonu fiskalnego "pozwala domniemywać ", że były to osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą . Gdyby bowiem osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej nie można było wystawiać faktury VAT , a wyłącznie paragony fiskalne , to powyższy wniosek byłby uzasadniony . Nadto nie można pomijać , że w zestawieniach zakwestionowanych dokumentów do faktury wystawionej na osobą fizyczną niemal w każdym przypadku dołączony był druk , którego treść wskazywała , iż jest to oświadczenie osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej . Jak zdaje się wynikać z wymienionych powyżej zestawień skarżąca utrzymuje , iż nabywcami oleju opałowego były osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą , bowiem w stosunku do tych podmiotów oświadczenie o przeznaczeniu nabywanych wyrobów nie musi zawierać dodatkowych informacji , określonych w § 6 ust. 2 rozporządzenia, a ponadto oświadczenie to może być złożone w wystawianej fakturze VAT . Charakterystyczne jest przy tym , że na spornych fakturach przystawiona została pieczątka z następującą treścią : "Oświadczam , że zakupiony olej opałowy lekki przeznaczony jest wyłącznie do celów grzewczych". Praktyka składania w tej formie oświadczenia w wystawianej fakturze została już wcześniej omówiona , więc wypada jedynie powtórzyć , że nawet gdyby były podstawy do przyjęcia , że nabywcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą , to brak własnoręcznego podpisu tej osoby na dokumencie obejmującym treść oświadczenia oznaczałby i tak że oświadczenie nie zostało złożone.
Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego odmówienia skarżącej Spółce prawa do obniżenia należnego podatku akcyzowego o podatek naliczony Sąd stwierdza , iż prawidłowe było przyjęcie przez organy podatkowe , że określone w § 14 ust. 2 rozporządzenia uprawnienie może być realizowane wyłącznie przez podatnika , który według własnego uznania może ( ale nie musi) obniżyć należny podatek akcyzowy o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu , ale pod warunkiem , że to on będzie w stanie wykazać dowodem , iż zapłacił kwoty podatku akcyzowego , wynikające z faktur (§ 25 rozporządzenia). Taka procedura przypisana podatnikowi powoduje , że organ podatkowy w ramach postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu akcyzy nie jest uprawniony do ingerowania w tym zakresie , nie podejmuje z urzędu czynności związanych z ewentualnym obniżeniem podatku należnego.
W tej sytuacji nie mógł się ostać jako zasadny także zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej , ponieważ realizacja zasady prawdy obiektywnej , to jest podejmowania przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie mogła dotyczyć obniżenia należnego podatku , a co za tym idzie bezpodstawne było oczekiwanie przez skarżącą , że organ miałby zwrócić się do jej kontrahentów celem wykazania kwoty podatku akcyzowego zawartego w cenach zakupu bądź też ustalać , czy spółka faktycznie zapłaciła podatek akcyzowy.
Jak z powyższego wynika Sąd nie stwierdził , by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy . Nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Wobec braku przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 cyt. ustawy orzekł jak w sentencji.
( - ) Anna Juszczyk-Wiśniewska ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Stefan Kowalczyk
,