I SA/Wr 879/03

I SA/Wr 879/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-06-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /sprawozdawca/
Bogumiła Kalinowska
Józef Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 3111/05 - Wyrok NSA z 2006-10-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
art. 270
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Kremis Sędzia WSA- Bogumiła Kalinowska Asesor WSA- Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant - Halina Rosłan po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A w H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. w stosunku do A z siedzibą w H. określił kwotę długu celnego w wysokości [...] wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 29 grudnia 2001 r. w Oddziale Celnym w J. B - jako główny zobowiązany - przedstawiła towar w postaci samochodu osobowego marki Mercedes, rok produkcji 1993, nr nadwozia [...] o wartości 5900 DEM oraz samochodu osobowego marki Mercedes-Benz rok prod. 1994 r., nr nadwozia [...] o wartości 1500 DEM, przewozowy w ramach wspólnej procedury tranzytu na podstawie dokumentu T2 . Towar zarejestrowano w ewidencji pod pozycją[...]. Zgodnie z zapisem tego dokumentu towar należało dostarczyć do urzędu celnego przeznaczenia (Posterunek Celny w Z.) do dnia 5 stycznia 2002 r. Jako odbiorcę towaru wskazano C z Ukrainy. Pismem nr [...] z dnia [...] Oddział Celny w Z. poinformował, że przedmiotowego towaru nie przedstawiono w urzędzie celnym przeznaczenia, w związku z czym nie został wykonany obowiązek wynikający z procedury tranzytu. Wszczęto zatem postępowanie celne w sprawie uregulowania statusu celnego wymienionego towaru. W trakcie prowadzonego postępowania, pismem nr [...] z dn. [...] firma B poinformowała organ celny I instancji, iż ww towar został wprowadzony na teren Ukrainy. Jako dowód strona przesłała potwierdzone za zgodność z oryginałem ukraińskie dokumenty w których Państwowa Inspekcja Samochodowa Zarządu MSW w Obwodzie T. potwierdza fakt zarejestrowania ww pojazdów na terenie Ukrainy Ustosunkowując się do pisma strony z dn. 15.07.2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. poinformował stronę, iż nadesłane przez nią dokumenty nie mogą zostać uznane jako dowód prawidłowej realizacji procedury tranzytu. Jednocześnie organ celny I instancji poinformował o treści art. 50 załącznika II Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej i zwrócił się do firmy B o nadesłanie dowodów zamknięcia procedury tranzytu [...] nr [...] w postaci dokumentu poświadczonego przez właściwe władze, z którego wynika, iż dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia, lub uznanego przez właściwe władze celne dokumentu celnego wystawionego w kraju trzecim o dopuszczeniu towarów do wolnego obrotu.
Uzasadniając swoją decyzję, organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 99 § 1 Kodeksu celnego głównym zobowiązanym jest osoba, która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela przez zgłoszenie celne, wyraziła wolę wykonania obowiązków przewidzianych procedurą tranzytu. Zgodnie z art. 101§ 2 pkt 1 kodeksu celnego główny zobowiązany winien przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym
2
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
przez organ celny urzędzie celnym towary w stanie nienaruszonym, z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru. Ponieważ objęty procedurą tranzytu towar, według noty tranzytowej T2, nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, tym samym procedura tranzytu nie została zakończona. Nie przedstawienie objętego procedurą tranzytu towaru w urzędzie celnym przeznaczenia należy traktować jako usunięcie spod dozoru celnego, ponieważ w myśl art. 35 § 1 i 3 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają dozorowi celnemu od chwili ich wprowadzenia do momentu kiedy ich status celny zostanie zmieniony. Z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego powstaje dług celny w myśl art. 211 § 2 Kodeksu celnego. Mając na uwadze powyższe organ I instancji argumentował, że dłużnikiem, a więc osobą zobowiązaną do uiszczenia należności celnych jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu. Ponieważ do dnia zakończenia postępowania strona nie nadesłała dodatkowych dokumentów mogących potwierdzić zakończenie procedury tranzytu, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją określił kwotę wynikającą z długu celnego.
Pismem z 12 grudnia 2002 r. firma A złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie wskazanej decyzji w całości.
W uzasadnieniu odwołania strona wyjaśniła, że towar objęty decyzją organu pierwszej instancji znajduje się poza polskim obszarem celnym, jako dowód wskazała pismo Państwowej Inspekcji Samochodowej MSW Ukrainy w Obwodzie T. - "Wyniki Poszukiwania pojazdu" - potwierdzające fakt rejestracji przedmiotowych pojazdów na obszarze Ukrainy.
Powyższa okoliczność - w ocenie strony - czyni zasadnym przyjęcie w/w pisma jako dowodu potwierdzającego zakończenie wspólnej procedury tranzytowej.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na treść art.2 §2 Kodeksu celnego, zgodnie z którym wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków (również długu celnego) i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. Z uwagi na fakt , iż przywóz towaru odbywał się na podstawie noty tranzytowej organ odwoławczy powołał przepisy Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej sporządzonej w I. w dn. 20.05.1987 r. ( zał. do Dz. U. nr 46, póz. 290).
Zgodnie z art. 38 ust. 1 załącznika 1 do Konwencji o WPT, wspólna procedura tranzytowa jest zakończona, zaś obowiązki głównego zobowiązanego wygasają, gdy towary objęte procedurą oraz towarzyszące dokumenty zostaną
3
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
przedstawione urzędowi celnemu przeznaczenia, zgodnie z przepisami regulującymi procedurę.
Załącznik 1 do Konwencji o WPT w art. 4 ust. 1 określa, że główny zobowiązany jest obowiązany przedstawić towary i wymagane dokumenty w niezmienionym stanie w urzędzie przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów, przestrzegać innych przepisów o wspólnej procedurze tranzytowej, przedstawić właściwym władzom odpowiedzialnym za przeprowadzenie kontroli, na ich żądanie i w wyznaczonym terminie , wszystkie wymagane dokumenty i dane , niezależnie od formy w jakiej zostały sporządzone oraz zapewnić wszelką niezbędna pomoc.
W niniejszej sprawie głównym zobowiązanym była - zgodnie z zapisem pola 50 noty tranzytowej T2 nr [...] z dn. [...] - firma A.
Przywołując następnie brzmienie art. 101 § 2, a także art. 3 § 1 pkt 1, art.35 § 1 i 3, a także 211 Kodeksu celnego podtrzymał stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w Z., że w niniejszej sprawie głównym zobowiązanym był firma A zaś przedmiotowy towar znajdował się pod dozorem celnym od chwili wprowadzenia go na polski obszar celny i pozostawał tak długo, jak to jest niezbędne do określenia jego statusu celnego. Organ drugiej instancji wywodził, iż usunięcie towaru spod dozoru celnego, polega na uniemożliwieniu organowi celnemu dokonywania konkretnych czynności w ramach dozoru celnego poprzez brak fizycznego dostępu do towaru podlegającego dozorowi. Konsekwencją usunięcia towaru spod dozoru celnego jest wszczęcie przez organ celny postępowania wyjaśniającego - w sprawie uregulowania sytuacji towaru niekrajowego przez nadanie przeznaczenia dopuszczalnego dla tego towaru - poprzez zebranie wyczerpującego materiału, pozwalającego ustalić okoliczności faktyczne sprawy m.in. co stało się z towarem oraz zastosować odpowiednie rozwiązania prawne. Jak dalej przytoczono w motywach decyzji odwoławczej - zgodnie z art. 211 §1 Kodeksu celnego w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym powstaje dług celny w przywozie. §2 cytowanego przepisu z kolei stanowi, że dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Ponieważ w niniejszej sprawie towar był przewożony w ramach wspólnej procedury tranzytowej , należy zauważyć, iż również art. 114 ust. 1 pkt a zał. 1 do Konwencji o WPT stanowi, że dług powstaje w wypadku bezprawnego usunięcia towarów spod wspólnej procedury tranzytowej .W świetle art.211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego dłużnikami są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Odpowiedzialność osób wymienionych w pkt 4 wymienionego art. 211 § 3 Kodeksu celnego wynika z samego faktu korzystania z procedury celnej .
4
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
Odnosząc się do przywoływanego przez stronę pisma z dnia 15 lipca 2002r., Dyrektor Izby Celnej zauważył, że Konwencja o Wspólnej Procedurze Tranzytowej w sposób jednoznaczny wymienia dokumenty, które mogą być uznane za dowód zakończenia wspólnej procedury tranzytowej tj. wymieniony powyżej dokument poświadczony przez właściwe władze, z którego wynika, iż dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia, lub uznany przez właściwe władze celne dokument celny wystawionego w kraju trzecim o dopuszczeniu towarów do wolnego obrotu. Zdaniem organu nadesłane przez stronę pismo Państwowej Inspekcji Samochodowej MSW Ukrainy w Obwodzie T. potwierdza jedynie fakt rejestracji przedmiotowych pojazdów na obszarze Ukrainy, nie stanowiąc jednakże właściwego dowodu potwierdzającego zakończenie wspólnej procedury tranzytowej w rozumieniu Konwencji o WPT.
Pismem z dnia 31 marca 2003 r. strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając obrazę przepisu art.270 Kodeksu celnego poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż dokument przedstawiony przez stronę skarżącą nie jest wiarygodny. Nadto zarzucono naruszenie przepisu art. 123 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez nie zapewnienie stronie możliwości brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu z uwagi na fakt, iż organ II instancji w postanowieniu z dnia 7 stycznia 2003 r. wyznaczył stronie trzydniowy termin zamiast siedmiodniowego. Zdaniem skarżącej taki sposób postępowania organu celnego skracającego ustawowe terminy uniemożliwia stronie nie tylko udział w postępowaniu ale w sposób istotny ogranicza jej uprawnienia co do dostępu do akt.
Strona skarżąca zgodziła się z organem , że w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, iż przewóz towaru odbywał się na podstawie noty tranzytowej umową międzynarodową której przepisy będą miały zastosowanie jest Konwencja o Wspólnej Procedurze Tranzytowej.
Odnosząc natomiast regułę art. 122 Ordynacji podatkowej do przedstawionego stanu faktycznego nie sposób w przeświadczeniu strony skarżącej pominąć treści art. 270 Kodeksu celnego, która wskazuje, iż organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Zdaniem strony skarżącej wskazany dokument wystawiony przez Inspekcję Samochodową MSW Ukrainy w Obwodzie Tarnopolskim został wystawiony przez uprawniony organ państwa obcego czym wypełnia wymogi art. 270 Kodeksu celnego. Dokument ten został dostarczony do organu celnego wraz z poświadczonym tłumaczeniem z języka rosyjskiego na język polski. W ocenie skarżącego brak zatem było podstaw do nieuwzględnienia go w toczącym się postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do
5
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
zarzutu naruszenia art. 123 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej, wskazał iż w momencie wydawania decyzji zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące przed zmianą przepisów tej ustawy, a więc prawidłowo wyznaczono stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.s.a." Wobec powyższego, niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.
Po myśli art. 3 § 1 p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.s.a.). Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując wniesioną skargę Sąd nie uznał zasadności zarzutów strony skarżącej odnośnie obrazy art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), tj. braku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu oraz uchybienia art. 270 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (jedn. tekst Dz. U. Nr 75 z 2001r. poz. 802 ze zm.).
Zgodnie z art.2 §2 Kodeksu celnego wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków (również długu celnego) i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
6
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
Z uwagi na fakt, iż przywóz towaru odbywał się na podstawie noty tranzytowej w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest zastosowanie procedury tranzytowej T2 w rozumieniu przepisów Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej (WPT), sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 46, poz. 290) oraz Załącznika II do tej Konwencji.
Z odesłania przewidzianego w art. 38 ust. 1 załącznika I do Konwencji o WPT, wspólna procedura tranzytowa jest zakończona, zaś obowiązki głównego zobowiązanego wygasają, gdy towary objęte procedurą oraz towarzyszące dokumenty zostaną przedstawione urzędowi celnemu przeznaczenia, zgodnie z przepisami regulującymi procedurę. W niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma niewątpliwie postanowienie art. 50, określające jakie dokumenty mogą być uznane za dowód prawidłowej realizacji procedury T2.
Stosownie do art. 50 załącznik II WPT w wypadkach, o których mowa w artykule 34 ustęp 2 litera d) załącznika I, dowód prawidłowej realizacji procedury Tl lub T2 należy dostarczyć właściwym władzom:
a) przez przedłożenie dokumentu poświadczonego przez właściwe władze, z
którego wynika, że dane towary zostały przedstawione urzędowi
przeznaczenia lub w wypadkach, o których mowa w artykule 111,
upoważnionemu odbiorcy. Dokument ten musi zawierać dane niezbędne
do identyfikacji towarów;
albo
b) przez przedłożenie dokumentu celnego wystawionego w kraju trzecim o
dopuszczeniu towarów do wolnego obrotu bądź odpisu lub fotokopii tego
dokumentu; odpis lub fotokopia muszą zostać poświadczone na
podstawie oryginału przez urząd władz danego kraju trzeciego lub władz
jednej z Umawiających się Stron. Dokument ten musi zawierać dane
niezbędne do identyfikacji towarów.
Treść przepisu art. 50 Konwencji w sposób jednoznaczny wymienia
dokumenty mogące stanowić dowód zakończenia procedury tranzytu. Muszą to
być niewątpliwie dokumenty celne bądź też dokumenty poświadczone przez
władze celne.
Podzielić należy zatem stanowisko organów celnych, iż nadesłane przez stronę pismo Państwowej Inspekcji Samochodowej MSW Ukrainy w Obwodzie T. potwierdza jedynie fakt rejestracji przedmiotowych pojazdów na obszarze Ukrainy, nie stanowiąc jednakże właściwego dowodu potwierdzającego zakończenie wspólnej procedury tranzytowej w rozumieniu Konwencji o WPT.
Konwencja jako źródło powszechnie obowiązującego prawa i część krajowego porządku prawnego podlega w powyższym zakresie bezpośredniemu stosowaniu z mocy art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, przy czym jej postanowienia stanowią lex specjalis w stosunku do unormowań zawartych w Kodeksie celnym (art. 2 § 2). Oznacza to, że oparcie zaskarżonej decyzji w kwestii dotyczącej dokumentów stanowiących dowód zakończenia procedury
7
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
tranzytu na unormowaniach art. 50 załącznika II do Konwencji, zawierającej postanowienia odmienne od treści art. 270 Kodeksu celnego jest zgodne z prawem.
Po myśli art. 270 Kodeksu celnego organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Cytowany przepis prawa daje możliwość dowodzenia faktów na podstawie dokumentów pochodzących od zagranicznych organów wymienionych w tym przepisie, ale wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie oznacza on uznania ich szczególnej mocy dowodowej, a zwłaszcza nie niweczy postanowień umowy międzynarodowej, której przepisy jak wskazano powyżej mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy Kodeks celny. Nie można więc podzielić stanowiska strony skarżącej, iż przedstawiony przez nią dokument dotyczący rejestracji pojazdów powinien zostać uznany przez organy celne zgodnie z treścią art. 270 Kodeksu celnego za dowód zakończenia procedury tranzytu.
Godzi się w tym miejscu zauważyć, iż przy jednoczesnym braku przekazania przez stronę skarżącą bezpośredniego dowodu tzn. urzędowego dokumentu celnego o dokonanej odprawie celnej spornego towaru w związku z opuszczeniem polskiego obszaru celnego tudzież wwozem na teren Ukrainy, organy celne miały zatem pełne podstawy do uznania, iż pismo Państwowej Inspekcji Samochodowej MSW Ukrainy w Obwodzie T. nie jest dokumentem wskazanym w art. 50 Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej.
W tej materii rozumowaniu organów celnych nie można przypisać przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, czy też innych regulacji procesowych. Strona skarżąca swoje zarzuty w omawianej mierze opiera jedynie na polemice co do trafności oceny dowodów dokonanej przez organy celne. Odmienna ocena tych samych faktów i dowodów przez stronę, nie może sama przez się dezawuować zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zachowania przez organ odwoławczy dyspozycji wynikających z przywołanych przepisów Ordynacji i nie stanowi przesłanki do skutecznego formułowania tezy o istnieniu braków w materiale dowodowym.
Abstrahując bowiem od powyższego kontekstu należy zauważyć, iż skoro to strona skarżąca wywodzi skutki prawne z procedury tranzytu przez polski obszar celny, to na niej spoczywa ciężar dowiedzenia, iż procedura ta została zakończona zgodnie z przepisami Konwencji WPT.
Tymczasem w sprawie bezsporne jest, że przedmiotowe pojazdy, który zostały objęty procedurą tranzytu na podstawie dokumentu T2- nie zostały przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia na polskim obszarze celnym, tj. w Oddziale Celnym w Z. w zakreślonym terminie do dnia 5 stycznia 2002 r. ani w terminie późniejszym. Stosownie do art. 101 § 2 Kodeksu celnego na stronie skarżącej jako głównym zobowiązanym ciążył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny
8
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
urzędzie celnym towaru w nie naruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegania przepisów procedury tranzytu. Z tych powinności skarżąca spółka się nie wywiązała, uchybiając procedurze tranzytu, wobec czego organ celny I instancji zasadnie wszczął postępowanie celne, niewątpliwie w ustalonych okolicznościach faktycznych słusznie uznając, że procedura tranzytu nie została zakończona i doszło do usunięcia spornego towaru spod dozoru celnego. Zaistniały zatem przesłanki do zastosowania art. 211 § 1 Kodeksu celnego. Stosownie do treści tego przepisu dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, przy czym dług ten powstaje z chwilą usunięcia spod dozoru celnego ( § 2). Należy podkreślić, iż jak wynika z art. 35 § 1 i 3 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu i pozostają pod tym dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego. Trafnie przy tym organy celne podniosły, iż pod pojęciem dozoru celnego - według art. 3 §1 pkt 1 Kodeksu celnego - mieszczą się wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z nich wywożonych. Usunięcie spod dozoru celnego oznacza zatem utratę możliwości wykonywania przez organy wobec towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych wszelkich czynności o charakterze materialno-technicznym lub prawnym wynikających z norm prawa celnego lub innych przepisów znajdujących zastosowanie do tych towarów. Bezsprzecznie do usunięcia spod dozoru celnego w niniejszej sprawie doszło skoro skarżąca spółka nie wywiązała się z powinności ciążących na niej z racji uregulowań wskazanego wyżej art. 101 Kodeksu celnego i nie wykazała spełnienia przesłanek zakończenia procedury tranzytu. Tym samym na mocy art. 211 § 3 pkt 4 tego Kodeksu jako osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą sporny towar objęto - skarżąca spółka słusznie została uznana za dłużnika.
Za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 123 w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez wyznaczenie stronie trzydniowego zamiast siedmiodniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387). W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) wprowadza się następujące zmiany: w art. 200 w § 1 wyraz "trzydniowy" zastępuje się wyrazem "siedmiodniowy". W myśl art.23 odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów
9
Sygn. akt 3 I SA/Wr 879/03
ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Oznacza to, że odwołania w postępowaniu zwykłym, wniesione przed wymienioną datą [chodzi o 31 grudnia 2002 r.], podlegają rozpatrzeniu według przepisów starych. Słusznie zatem organ celny wyznaczył stronie trzydniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem skoro odwołanie z dnia 12 grudnia 2002 r. od decyzji organu I instancji zostało złożone przed 31 grudnia 2002 r.
W tym miejscu godzi się również zauważyć, iż pomimo iż postanowienie o wyznaczeniu trzydniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem zostało wydane 7 stycznia 2003 r., a decyzja 24 lutego 2003 r., strona skarżąca nie skorzystała z prawa zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz nie przedstawiła jakichkolwiek wniosków dowodowych. Także w złożonej skardze oprócz ogólnych twierdzeń nie wyjaśniła w jaki sposób uniemożliwiono jej udział w postępowaniu.
W konsekwencji dotychczasowych wywodów trzeba przyjąć - wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony skarżącej — że organy celne obu instancji nie naruszyły przepisów prawa procesowego lub materialnego, wobec czego skargę należało oddalić, kierując się dyspozycją wynikającą z art. 151 p.s.a.