I SA/WR 87/03

I SA/Wr 87/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Szczerbiński /przewodniczący/
Lidia Błystak /sprawozdawca/
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 240
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński, Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Michał Kazek, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Ł.-O. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] Nr [...] i Nr [...] w przedmiocie podatku importowego i podatku od towarów i usług od dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 2 maja 1995r. samochodów oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] Nr [...] i Nr [...] Izba Skarbowa na podstawie art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacja podatkowa utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] i Nr [...] uchylające w całości decyzje tego organu z dnia [...] Nr [...] i Nr [...], którymi określono M. Ł. - O. podatek importowy i podatek od towarów i usług od dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym samochodów marki Ford Aerostar i Volkswagen Passat. Decyzje te były konsekwencją wydanej przez organy celne decyzji z dnia [...], uchylającej swoją poprzednią decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej z dnia [...] stwierdzającą korzystanie przez stronę ze zwolnienia od cła na podstawie art. 14 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm.), i wymierzającej stronie należności celne. Wskazał organ II instancji, że w wyniku wznowienia postępowania Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] Nr [...] oraz Izba Celna decyzją z dnia [...]Nr [...], uchylili decyzje ostateczne organów celnych z dnia [...] wymierzające należności celne i umorzyli postępowanie, w efekcie czego w obrocie prawnym pozostały dowody odprawy celnej zwalniające przywiezione przez stronę samochody z opłat celnych. W wyniku tego strona wniosła o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku importowego i podatku VAT i uchylenie decyzji wymiarowych, będących konsekwencją wydanych i uchylonych decyzji organów celnych. Uznając słuszność wniosku strony organ I instancji decyzjami z dnia [...] uchylił decyzje z dnia [...] i umorzył postępowanie. W decyzji organ I instancji stwierdził, że w wyniku uchylenia tych decyzji powstała nadpłata w podatku importowym i podatku VAT, która, na mocy art. 76 § 1 pkt. 1 lit. c Ordynacji podatkowej, podlega zwrotowi. Wskazał organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 245 Ordynacji podatkowej, a więc rozpatrywała kwestię istnienia przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podniósł organ, że żaden z przepisów Ordynacji podatkowej traktujących o nadpłacie nie obliguje organów podatkowych do określenia należnych odsetek z tytułu powstałej nadpłaty. Informacyjnie rozliczył organ dokonany w dniu [...]zwrot nadpłaty, wskazując wysokość zwrotu kwoty głównej i odsetek oraz dodatkowej kwoty poniesionej przez stronę po terminie płatności wynikającym z wydanych, następnie uchylonych, przez organ decyzji.
W skardze od decyzji Izby Skarbowej strona skarżąca podniosła, że organ podatkowy I instancji uchylił w całości decyzje wymiarowe w zakresie podatku importowego i podatku VAT od sprowadzonych samochodów, nie wspominając o odsetkach i kosztach poniesionych nie z jej winy. Izba Skarbowa, w wyniku wniesionego odwołania, w wydanych decyzjach wyjaśniła, że zostały zwrócone dokonane przez skarżącą wpłaty wraz z odsetkami na kwotę [...], jednakże podniosła strona, że nie daje jej to zadośćuczynienia, gdyż uważa, że zwrot kwoty podstawowej z odsetkami winien wynieść ok. [...], bowiem wpłacona przez nią kwota główna wyniosła [...]. Podniosła, że nie wie jak organ I instancji liczył odsetki, dysponował przez okres 3 lat jej pieniędzmi, w związku z czym należą jej się większe odsetki i koszty.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i argumentację z ich uzasadnienia i zauważając, że skoro strona ma zastrzeżenia do wysokości nienależnie uiszczonego podatku może skorzystać z uprawnień przewidzianych w Ordynacji podatkowej i złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Przeprowadzając zatem kontrolę zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem uznał Sąd, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wystąpiła do organu podatkowego I instancji o wznowienie postępowania w sprawie wydanych w dniu [...] decyzji Nr [...] i [...] dokonujących wymiaru podatku importowego i podatku od towarów i usług od sprowadzonych w dniu [...], w ramach mienia przesiedlenia, samochodów, w związku z uchyleniem przez organy celne decyzji wymierzających stronie z tego tytułu należności celne i umorzeniem postępowania.
Organ podatkowy I instancji uchylił w całości, wskazane przez stronę we wnioskach, decyzje
i umorzył postępowanie. Zaskarżonymi decyzjami organ II instancji utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
Jak słusznie wskazuje organ odwoławczy, podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć, wydanych w związku z wnioskiem strony skarżącej o wznowienie postępowania, stanowił przepis art. 240 Ordynacji podatkowej.
Przepis ten w § 1 zawiera wskazanie przesłanek wznowienia postępowania, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W ramach zatem wszczętego, w oparciu o przepisy art. 240 i n. Ordynacji podatkowej, postępowania organ podatkowy był zobowiązany do ustalenia
czy występuje którakolwiek z pozytywnych przesłanek wznowienia postępowania, a w przypadku potwierdzenia tego faktu, winien był wydać decyzję na mocy art. 245 Ordynacji podatkowej.
Między innymi taką pozytywną przesłanką wznowienia postępowania jest zaistnienie sytuacji, gdy "decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji". Tak więc w przypadku wystąpienia tej przesłanki chodzi o sytuację, gdy decyzja została oparta na "kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu; rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującej decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych" (Dawidowicz W. "Ogólne postępowanie administracyjne" Zarys systemu, PWN, Warszawa 1962 s. 234). W rozpoznawanej sprawie taka właśnie sytuacja wystąpiła, decyzje dokonujące wymiaru podatku importowego i podatku od towarów i usług od sprowadzonych z zagranicy samochodów, wydane zostały w związku z wydaniem, przez organy celne, stosownych decyzji dokonujących wymiaru należności celnych.
Uchylenie tych decyzji i umorzenie postępowania stanowiło wypełnienie przesłanki
określonej w art. 240 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej.
Skoro zatem została spełniona przesłanka dopuszczająca do wznowienia postępowania w sprawach, w których wydano decyzje wymiarowe w oparciu o decyzje organów celnych, które podlegały uchyleniu i postępowanie umorzono, prawidłowo organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania przewidzianego w art. 243 Ordynacji podatkowej, w oparciu o przepis art. 245 § 1 pkt. 4 tejże ustawy uchylił wydane wcześniej decyzje wymiarowe i umorzył postępowanie w sprawie. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W rozpoznawanej sprawie, ponieważ uchylone w wyniku wznowienia postępowania decyzje wymiarowe w zakresie podatku importowego i podatku od towarów i usług były konsekwencją decyzji celnych w zakresie wymiaru należności celnych, które zostały uchylone i postępowanie przed organami celnymi umorzono, prawidłowo organy podatkowe, po uchyleniu wydanych decyzji wymiarowych, umorzyły postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe (art. 207 § 1 Ordynacji).
Przyznać także należy racje organom podatkowym, że ewentualne roszczenia strony skarżącej w zakresie wysokości nadpłaty, jaka powstała w związku z uchyleniem decyzji wymiarowych w zakresie podatku importowego i podatku od towarów i usług, mogą być przedmiotem postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Zdarzenia, które powodują powstanie nadpłaty wymienia Ordynacja podatkowa w przepisie art. 73 § 1, a także w art. 72 i art. 74. Niespornym w sprawie jest, że skarżąca otrzymała zwrot pobranego przez organy podatkowe podatku wraz z odsetkami, jednakże nie zgadza się z wysokością zwróconych jej kwot. Organ odwoławczy, na marginesie rozpoznawanej sprawy, wyjaśnił skarżącej wysokość zwróconych kwot.
Jeżeli mimo tego skarżąca kwestionuje wysokość zwróconych jej kwot z tytułu pobranego podatku, przepis art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej stwarza jej możliwość dokonania weryfikacji stanowiska organu podatkowego poprzez wniesienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku. Jeżeli to nastąpi organ podatkowy będzie zobowiązany do dokonania weryfikacji w trybie czynności sprawdzających (art. 272 - 280 Ordynacji). Jeżeli weryfikacja wniosku strony wykaże, że określenie wysokości nadpłaty przez stronę jest nieprawidłowe, organ podatkowy winien wszcząć postępowanie podatkowe (art. 165 § 1 Ordynacji) i w zależności od ustalonych okoliczności dokonać wypłacenia żądanej kwoty, względnie oddalić wniosek o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli nie stwierdzono przesłanek do jej wystąpienia w wysokości żądanej przez stronę, albo, gdy fakt występowania nadpłaty nie jest sporny, co ma miejsce w niniejszej sprawie, określić ją w innej wysokości aniżeli uczyniła to strona. Oddalenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty względnie określenie wysokości nadpłaty w kwocie innej, aniżeli żądała strona, następuje w formie decyzji. W każdym przypadku badania zasadności wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty organ musi nie tylko stwierdzić, czy faktycznie występuje nadpłata w rozumieniu art. 72 Ordynacji, oraz czy, w przypadku jej zaistnienia, prawidłowo określono jej wielkość we wniosku strony, ale także, czy w sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka do stwierdzenia nadpłaty (art. 79 § 2 Ordynacji). Jednakże, jak wyżej wskazano, strona winna zainicjować tego rodzaju postępowanie wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, określającym kwotę żądanej nadpłaty Mając na uwadze powyższe rozważania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.