I SA/Wr 868/13

I SA/Wr 868/13 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2013-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Maria Tkacz-Rutkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 4004/13 - Postanowienie NSA z 2014-11-25
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 11  ust. 1  i  2a,  art. 12  ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A S.A. z siedzibą w L. jest interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydana w indywidualnej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów.
Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawca jest wielooddziałowym podmiotem gospodarczym, rozliczającym się w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie ksiąg handlowych, który prowadzi działalność w wielu obszarach i w ramach działalności wykonuje zobowiązania wynikające z szeregu bardzo dużych kontraktów (np dostawa kruszywa do budowy autostrady A4, czy nadranianu amonu do produkcji silników lotniczych). Prowadzenie działalności w wielu obszarach i za pomocą Oddziałów usytuowanych na terenie całego województwa wymaga od pracodawcy prowadzenia działań zmierzających do integrowania i motywowania załogi. Spowodowało to, że obecnie planowane jest zorganizowania imprezy integracyjno-motywacyjnej w formie pikniku, zawierającej elementy zwyczajowo przyjęte do tego rodzaju spotkań, takie jak przyjazd gości, posiłki, wystąpienia Zarządu Spółki (podczas którego omówione zostaną wyniki Spółki, jej strategia i plany), występy artystyczne, wspólne konkursy i gry zespołowe, itp. Ze względu na różną formę organizowania tego rodzaju imprez przez podmioty świadczące usługi w tym zakresie rozważane jest zapewnienie uczestnikom cateringu na podstawie jednego z niżej wymienionych schematów:
a) impreza otwarta bez listy gości, catering opłacony ryczałtowo, wysokość opłaty poniesionej przez spółkę jest niezależna od liczby pracowników;
b) impreza otwarta z listą obecności i cateringiem uzależnionym od liczby uczestników (opłata za catering skalkulowana będzie przez firmę organizującą imprezę na podstawie informacji o ilości gości);
c) impreza otwarta z listą obecności, wysokość opłaty za catering uzależniona od liczby uczestników, którym przed imprezą wydawane są bony o określonej wartości uprawniające ich do odbioru posiłków.
W imprezie, w zależności od decyzji Zarządu Spółki, uczestniczyć będą sami pracownicy, albo pracownicy wraz z rodzinami (przy czy w sytuacji opisanej w pkt c) – bony przypadające na pracowników i ich rodziny będą wydawane pracownikom).
Na gruncie tak przedstawionego zdarzenia przyszłego wnioskodawca sformułował następujące pytanie: czy po stronie uczestników imprezy powstanie przychód (dochód) podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w konsekwencji – czy w zaistniałej sytuacji na Spółce ciążyć będą obowiązki płatnika.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka stwierdziła, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. – dalej u.p.d.f.) za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, w tym świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przepisy art. 12 ust. 2 i 3 u.p.d.f., wskazują sposób obliczenia wartości pieniężnej świadczeń w naturze (ust. 2) oraz wartości pieniężnej innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (ust. 3). Wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustalana jest wg zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b u.p.d.f. Kluczowe dla oceny czy mamy do czynienia z przychodem opodatkowanym po stronie pracownika jest art. 11 ust. 1 u.p.d.f., wskazujący kiedy (i czy w ogóle) u podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych powstanie przychód. Zgodnie z tym przepisem, przychodem pracownika (z zastrzeżeniami nieistotnymi w sprawie) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężnie oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Powołane wyżej przepisy, zdaniem wnioskodawcy winny być rozpatrywane łącznie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Analiza powołanych przepisów na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi wg strony do dwóch zasadniczych wniosków:
- ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonuje wyraźnego rozróżnienia pomiędzy opodatkowaniem przychodów o charakterze pieniężnym, gdzie dla wystąpienia przychodu wystarczy postawienie do dyspozycji oraz świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia, gdzie dla wystąpienia przychodów konieczne jest faktyczne otrzymanie tych świadczeń przez podatnika;
- zarówno z brzmienia art. 5 O.p., jak również powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika zasada, zgodnie z którą dla ustalenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych niezbędne jest zakwalifikowanie osiągniętego przychodu do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w ustawie i zastosowanie właściwej metody obliczenia jego wartości. Przy czym, jak podkreśliła strona, nie jest możliwe obliczanie wartości świadczenia w inny sposób niż przewidziany w ustawie, nie następuje bowiem konkretyzacja powinności zapłaty podatku, co do jego wysokości.
W konsekwencji odnosząc powyższe uwagi do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku:
1) W przypadku zorganizowania imprezy w sposób opisany w pkt (a) wniosku, nie będzie możliwe ustalenie w jakim rozmiarze uczestnicy tej imprezy korzystali (nie korzystali) z serwowanych poczęstunków. Nie można przy tym wykluczyć, że znaczna część zaproszonych pracowników (także członków rodzin) ze świadczeń w ogóle nie skorzysta. Natomiast zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, w przypadku świadczeń nieodpłatnych i świadczeń w naturze opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany (a nie możliwy do otrzymania). Tym samym, jeśli po stronie uczestników imprezy nie wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika.
2) W przypadku zorganizowania imprezy w sposób opisany w pkt (b), analogicznie ja w pkt (1), po stronie uczestników imprezy nie wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika. W tym przypadku nie będzie bowiem możliwe ustalenie w jakim zakresie (i czy w ogóle) uczestnik imprezy skorzystał z przygotowanych dla niego świadczeń.
3) W przypadku opisanym w pkt (c), tj. gdy pracownicy przed imprezą otrzymają bony o określonej wartości, uprawniające do skorzystania z usług gastronomicznych, dojdzie do faktycznego otrzymania przez pracownika świadczenia, o dającej się określić wartości (przychód faktyczny nie statystyczny). Po stronie pracownika powstanie zatem przychód podlegający opodatkowaniu, a na Spółce będzie ciążyć obowiązek pobrania i odprowadzenia od tego przychodu zaliczki na podatek dochodowy. W przypadku wydania pracownikowi także bonów dla rodziny przychód powstanie po stronie pracownika. To pracownik uzyskuje bowiem korzyść majątkowa z tytułu zatrudnienia konkretnego pracodawcy, nie ponosząc żadnego świadczenia ekwiwalentnego.
Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważniania Ministra Finansów, w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko wnioskodawcy uznał:
- za nie prawidłowe w części dotyczącej ustalenia skutków podatkowych z tytułu uczestnictwa w imprezie bez list obecności (pkt a);
- za nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenia skutków podatkowych z tytułu uczestnictwa w imprezie z listą obecności (pkt b);
- za prawidłowe w części dotyczącej ustalenia skutków podatkowych z tytułu uczestnictwa w imprezie na której wydawane są bony (pkt c).
W uzasadnieniu interpretacji organ przytoczył brzmienia art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 31 u.p.d.f. i wyjaśnił, że tak szerokie zdefiniowanie przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem dochodów określonych w art. 21, 52, 52a i 52c u.p.d.f. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie które pracownik otrzyma w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów tych zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych brak definicji pojęcia "niepłatne świadczenie". W zaskarżonej interpretacji przyjęto, że dokonując wykładni gramatycznej tego pojęcia, należy przyjąć, iż nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Wskazano też, że dla celów podatkowych pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnych. Obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub takie których skutkiem jest, niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątkowe danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych za stosunkiem pracy, zdanie organu, należy zaliczyć wartość różnego rodzaju spotkań o charakterze imprez integracyjnych. Wartość tych świadczeń ustala się zgodnie z art. 12 ust. 2, 3 i art. 11 ust.2 i 2a u.p.d.f.
W opisanym zdarzeniu przyszłym, według organu, istnieje możliwość ustalenia uczestników imprezy oraz kosztów ponoszonych w związku z jej zorganizowaniem, co pozwala na ustalenie wartości świadczenia przypadającego na pracownika uczestniczącego w imprezie. Pracownik otrzymuje świadczenia nieodpłatne o określonej wartości w związku z uczestniczeniem w imprezie integracyjnej, bez względu na to czy i jakim stopniu skorzysta z posiłków czy oferowanych atrakcji. Okoliczność, że pracownik np nie zjadł całego danie lub nie skorzystał z dostępnej atrakcji, nie zmienia faktu, że świadczenie to otrzymał i pozostaje bez wpływu na cenę (opłatę ryczałtową) jaką zapłacił pracodawca. Nie ma zatem uzasadnienia dla rozpatrywania stopnie w jakim pracownik skorzystał z poszczególnych atrakcji ofiarowanych na imprezie integracyjnej. Jeśli przedmiotem świadczenia są usługi zakupione, wartość świadczenia ustala się według cen zakupu, a nie na podstawie stopnia wykorzystania świadczenia.
Wartość świadczenia jaką pracodawca winien doliczyć do przychodu danego pracownika, należy obliczyć dzieląc całkowity koszt organizacji imprezy przez liczbę pracowników zaproszonych (np wszystkich jeśli była przewidziana dla wszystkich pracowników) lub deklarujących udział, a następnie tak ustaloną cenę jednostkową przypisać tylko pracownikom uczestniczącym w imprezie.
Podsumowując organ stwierdził, że po stronie uczestników imprezy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a Spółka będzie płatnikiem podatku dochodowego. Zgodził się organ ze stanowiskiem strony, że w sytuacji opisanej w pkt (c) tj. gdy przed imprezą zostaną wydane bony określonej wartości, po stronie pracownik powstanie przychód podlegający opodatkowaniu, a na Spółce będą ciążyły obowiązki płatnika. Nie zgodził się ze stanowiskiem spółki w przypadkach opisanych w pkt (a) i (b), gdyż jak wyjaśniono dla powstanie przychodu po stronie pracownika nie ma znaczenia stopień wykorzystania oferowanych atrakcji, w tym posiłków. Brak listy obecności jest zaś jedynie problemem technicznym, możliwym do rozwiązania, ponieważ impreza organizowana będzie dla określonej grupy osób – pracowników spółki. Organ wskazał, że stanowisko wyrażone w interpretacji potwierdza wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego sygn.. akt II FPS 1/10 (dot. pakietów medycznych).
Wezwany do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów odmówił zmiany interpretacji indywidualnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego i zarzuciła naruszenie:
– art. 11 ust. 1, ust. 2a pkt 2 u.p.d.f. przez błędne przyjęcie, że w sytuacji: (a) zorganizowania imprezy otwartej bez listy obecności, gdzie catering opłacony będzie ryczałtowo, a większość opłat ponoszona jest niezależnie od liczby uczestników i (b) zorganizowania imprezy integracyjnej otwartej z listą obecności i ceną cateringu uzależnioną od liczby uczestników, którzy zapiszą się na imprezę - po stronie uczestników imprezy wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a na spółce będą ciążyć obowiązki płatnika;
– art. 14c § 2 oraz art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. Z 2012 r., poz. 749 zew zm. – dalej O.p.), przez niepełne ustosunkowanie się do stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, w szczególności przez brak odniesienia się do przytoczonych przez Spółkę tez z orzeczeń sądów administracyjnych, a tym samym naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dodatkowo podnosząc, że powołana przez organ uchwała Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 dotyczy opodatkowania przychodów pracowników z tytułu wykupionych przez pracodawcę pakietów świadczeń medycznych. Zdaniem skarżącej, w tym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem faktycznie otrzymanym przez pracowników o określonej wartości. W przypadku umów ubezpieczeniowych i podobnych, świadczeniem wzajemnym jest objęcie ochroną ubezpieczeniową, a nie faktyczne z niej skorzystanie. Opisane zaś we wniosku o wydanie interpretacji świadczenie pracodawcy w postaci zorganizowania imprezy integracyjnej, jest świadczeniem jednorazowym, z którego pracownik może skorzystać w dowolnym wymiarze lub w ogóle nie skorzystać, a zakresu w jakim skorzystał ze świadczenia nie można ustalić.
W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz.270) – dalej: P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna nie znajduje dostatecznych podstaw w prawie materialnym, tj. art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 3 u.p.d.f.
Na wstępie należy zaznaczyć, że wydając interpretację indywidualną organ, stosownie do art. 14b § 3 i art.14c § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej: O.p., związany jest stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę, ocenie organu podlega jedynie stanowisko wnioskodawcy.
W rozpoznawanej sprawie spór między stronami dotyczy uznania za przychód pracownika, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, wartości nieodpłatnego świadczenia pracodawcy, polegającego na umożliwieniu pracownikowi (także najbliższej rodzinie) uczestniczenia w imprezie integracyjnej finansowanej przez pracodawcę.
Między stronami nie jest sporne, że przychód z udziału imprezach integracyjnych, organizowanych przez pracodawcę w jeden z trzech opisanych we wniosku sposobów, należy uznać za przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o jakich mowa w art. 11 ust. 1 u.p.d.f.
Strona skarżąca twierdzi, że przychód z nieodpłatnych świadczeń podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy możliwe jest faktyczne ustalenie wysokości tego przychodu, tj. wówczas, gdy impreza integracyjna zostanie zorganizowana w sposób opisany w pkt (c).
Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, wskazał, że w przypadku braku możliwości wyliczenia faktycznego przychodu pracownika z tytułu nieodpłatnego świadczenie, pracodawca przychód ten winien przyjąć w wysokości średnich kosztów organizacji imprezy przypadających na jednego uczestnika imprezy, który faktycznie w imprezie uczestniczył.
Stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji nie znajduje umocowania w obowiązujących i przywoływanych przez organ wydający interpretacje przepisach prawa materialnego. W myśl art. 11 ust. 1 u.p.d.f., który zwiera definicję przychodu, przychodem (z zastrzeżeniami nie mającymi znaczenia w niniejszej sprawie) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zasadnie zatem podnosi strona skarżąca, że w ww. przepisie zróżnicowano, zależnie od rodzaju świadczenia, możliwość zaliczenia tego świadczenia do przychodu podatnika, w tym także do przychodu pracownika, wskazując, że
- pieniądze i wartości pieniężne są przychodem w momencie ich otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika (tj. niezależnie od faktycznego ich pobrania przez podatnika), zaś
- świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia stają się przychodem podatnika dopiero w chwili ich faktycznego otrzymania.
Konsekwencją takiego uregulowania jest, wynikający z art. 12 ust. 3 i art. 11 ust. 2a i 2b u.p.d.f., sposób ustalenia wartości pieniężnej innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że Spółka zleca organizację imprezy integracyjnej wyspecjalizowanym podmiotom. Jednak, z uwagi na otwarty charakter imprezy (bez listy uczestników) i ryczałtowe opłaty za catering, który nie jest uzależniony od liczby osób nie jest w stanie wskazać, w jakim rozmiarze i czy w ogóle poszczególni uczestnicy imprezy (pracownicy, członkowie rodzin pracowników) z zakupionych usług i towarów skorzystali. Podobnie jest w sytuacji organizowania imprezy z otwartej z listą obecności i cateringiem uzależnionym od liczby gości ( tj. skalkulowanym przez firmę organizująca imprezę na podstawie informacji o ilości gości). Także w tym przypadku nie jest możliwe określenia w jakim zakresie poszczególni uczestnicy skorzystali z oferowanych atrakcji. Oznacza to, że zakupione towary i usługi są w istocie postawione do dyspozycji pracowników Spółki, a nie przez nich otrzymane. Nie można bowiem ustalić, czy dana osoba (pracownik, członek rodziny pracownika) z tego świadczenia skorzystała i w jakim zakresie. Nie można też wykluczyć, że nie każdy pracownik ze świadczenia skorzystał. Przyjęcie, w takim stanie faktycznym, jak wskazuje w zaskarżonej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej, że przychodem pracownika, polegającym opodatkowaniu jest wartość nieodpłatnego świadczenia wyliczona przez podzielenie poniesionych przez pracodawcę kosztów zorganizowania imprezy na ilość osób w tej imprezie uczestniczących nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności art. 11 ust. 1, 2a i 2b oraz art. 12 ust. 1 i 3 u.p.d.f. W takiej sytuacji opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegałaby bowiem nie wartość otrzymanego przez pracownika innego nieodpłatnego świadczenia, ale samo prawo do korzystania przez pracownika z takiego świadczenia, bez względu na to czy pracownik ze świadczenia faktycznie skorzystał i w jakim zakresie. W ocenie Sądu, stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest nieuprawnione w świetle przywołanych wyżej postanowień art. 11 ust. 1 u.p.d.f., który warunkuje możliwość uznania wartości innych nieodpłatnych świadczeń za przychód faktycznym otrzymaniem tych świadczeń. Inaczej mówiąc, w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia). O przychodzie pracownika można mówić wówczas, gdy skorzystał faktycznie z postawionych do jego dyspozycji nieodpłatnych świadczeń, a ponadto możliwe było ustalenie wartości otrzymanego świadczenia według zasad określonych w art. 12 ust. 3 u.p.d.f.
Jedynie w przypadku wydania pracownikowi bonów o określonej wartości możliwe będzie powiązanie wydatków pracodawcy na zorganizowanie imprezy integracyjnej z wartością faktycznie otrzymanego przez pracownika nieodpłatnego świadczenia.
Przedstawiony podgląd jest kontynuacją linii orzeczniczej sadów administracyjnych, wskazującej, że przychodem pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń mogą być jedynie świadczenia faktycznie otrzymane, których wartość bezspornie możliwa jest do ustalenia, zgodnie z treścią przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 7.05.2009r. sygn. akt I SA/Wr 1326/08, WSA w Szczecinie z dnia 20.01.2010 r. sygn. akt I SA/Sz 862/09, WSA w Warszawie z dnia 27.04.2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2039/09 - wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu, nie jest trafne, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, powoływanie się przez stronę przeciwną na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.05.2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, która dotyczy opodatkowania przychodów pracowników z tytułu wykupionych przez pracodawcę pakietów świadczeń medycznych. Z uzasadnienia wymienionej uchwały wynika bowiem, że pakiety medyczne mają charakter prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego i podobnie jak umowa ubezpieczeniowa, zawarte przez pracodawcę na rzecz pracownika, stanową dla pracowników przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń już w momencie zapłacenia składki ubezpieczania. Od tego momentu pracownik objęty jest ochroną ubezpieczeniową. Należy bowiem pamiętać, że świadczeniem wzajemnym ubezpieczyciela nie jest sama wypłata odszkodowania, czy wykonanie konkretnej usługi medycznej, ale ponoszenie ryzyka wypłaty odszkodowania, wykonywania szeregi świadczeń w określonym czasie. tj. zapewnianie ochrony ubezpieczeniowej. Opisane we wniosku o wydanie interpretacji świadczenie pracodawcy, w postaci zorganizowania imprezy integracyjnej, jest świadczeniem o charakterze jednorazowym, z którego pracownik może skorzystać w dowolnym wymiarze lub w ogóle z niego nie skorzystać, a zakresu, w jakim ze świadczenia pracownik skorzystał nie można ustalić.
Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów winien kierować się przedstawioną przez Sąd wykładnią art. 11 ust. 1 i 2a oraz art. 12 ust. 1 i 3 u.p.d.f.
Uznając, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi interpretację tę uchylił i orzekł o kosztach postępowania sądowego.