I SA/Wr 85/24

I SA/Wr 85/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Piotr Kieres /przewodniczący/
Tomasz Trybuszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2018 poz 1445
art. 3 ust. 1 pkt 1,3,  art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) , Protokolant: Starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2024r. przy udziale uczestników postępowania: J. K., J. K., B. R., P. Z., M. D., D. Z., E. P., H. G., W. Z. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 27 listopada 2023r. nr SKO/PO-413/242/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. K. (dalej: Strona, Skarżący, Podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 27.11.2023 r. nr SKO/PO-413/242/2023 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z dnia 25.05.2023 r. nr FB.3120.PO.179.2023.KA w przedmiocie ustalenia Skarżącemu oraz J. K.(1), J. K.(2), B. R., P. Z., M. D., D. Ż., E. P., H. G. i W. Z. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r.
Postępowanie przed organami.
W decyzji z dnia 25.05.2023 r. organ I instancji opodatkował podatkiem od nieruchomości za 2018 r.:
- budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz
- budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej [...] m2.
Ponadto opodatkowano grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 i grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2 .
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 06.05.2010 r. aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia 06.05.2010 r. Skarżący oraz J. K.(1), J. K.(2), H. G., B. R., P. Z., M. D., M. M., W. Z., D. Ż. nabyli nieruchomość położoną w C. przy ulicy [...], dla której prowadzona była księga wieczysta nr [...] (zakup dotyczył działki nr [...], która to na mocy decyzji nr GR.6831.21.2012.2013 z dnia 04.02.2013 r. została podzielona na działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]). W dniu 03.03.2011 r. M. M. zbył część udziałów nieruchomości, które nabyła Pani E. P. (akt notarialny Rep. [...] nr [...] z dnia 03.03.2011 r. ). Podatnicy nie złożyli informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w ustawowym terminie. Zatem Burmistrz w celu określenia powierzchni użytkowej przedmiotowej nieruchomości powołał w 2016 r. biegłego rzeczoznawcę budowlanego - S. O., który w opinii technicznej nieruchomości przy ulicy [...] ustalił [...] m2 łącznej powierzchni użytkowej wszystkich budynków. Organ I instancji decyzjami o numerach: FB.3120.P0.265.2019.KA, FB.3120.P0.264.2019.KA, FB.3120.P0.266.2019.KA, FB.3120.P0.267.2019.KA z dnia 11.06.2019 r., ustalił zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2014-2017.
Organ I instancji wyjaśnił, że Skarżący złożył w dniu 20.06.2022 r. informację na podatek od nieruchomości za 2018 i 2019 r. informacja IN-1 dotyczyła okresu od 2018 r. do 01.02.2019 r. (moment zawalenia dachu w jednym z budynków gospodarczych).
Następnie Burmistrz postanowieniem z dnia 16.11.2022 wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2018 i 2019.
Organ I instancji przeprowadził w dniu 16.03.2023 r. dowód z oględzin nieruchomości położonej przy ulicy [...] w C. w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych spornych w sprawie to jest:
- istnienia dachu w budynku oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków numerem [...], położonym na działce nr [...] w obrębie [...] w C.,
- istnienia stropu na ostatniej kondygnacji budynku,
- istnienia pomieszczenia nad garażem.
Podczas oględzin:
- ustalono, że pomieszczenie nad garażem, oznaczone w opinii biegłego nr [...] nie jest pomieszczenie użytkowym,
- w celu analizy istnienia stropu na II kondygnacji organ I instancji stwierdził istnienie drewnianej konstrukcji podłogi ocieplonej wełną mineralną, od spodu podbitej płytą karton gips. Ustalił, że płyty, które były ułożone podczas wykonywania oględzin w 2016 r. zostały według Skarżącego zdjęte w celu wykonania instalacji wodnej i elektrycznej oraz docieplenia stropu. Ponadto Skarżący prosił o zaznaczenie w protokole, że strop na ostatniej kondygnacji nie jest ukończony i odebrany.
W zakresie zastosowania stawki podatku od nieruchomości do opodatkowania budynków posadowionych na nieruchomości , organ I instancji wyjaśnił że budynki te nie są budynkami mieszkalnymi. Burmistrz ustalił że nieruchomość zabudowana jest czterema budynkami : administracyjno-użytkowym, dwiema halami warsztatowymi oraz budynkiem magazynowym. Organ I instancji stwierdził, że Starosta Powiatu Legnickiego wydał decyzje nr 423/10 z dnia 13.07.2010 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku przemysłowego na budynek mieszkalno-usługowy wielorodzinny. Dalej organ wskazał, że budynek wielokondygnacyjny administracyjno-przemysłowy do chwili zakończenia robót budowlanych oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie stanowi budynek przemysłowy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek niemieszkalny. Do dnia wydania decyzji podatnicy nie złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Legnicy zawiadomienia o zakończeniu budowy i wniosku o zmianie sposobu użytkowania.
Zgodnie z oświadczeniem współwłaścicieli nieruchomości, powierzchnia użytkowa budynku zajmowana pod działalność gospodarczą w 2018 r. wyniosła [...] m2.
Organ I instancji wyjaśnił że przedmiotem opodatkowania są działki gruntu nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
Po rozpatrzeniu odwołania SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że, przedmiotem sporu jest zasadność opodatkowania nieruchomości położonych w C. przy ul. [...]. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości jakie konkretne nieruchomości stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sprawie. Z treści decyzji organu I instancji wynika, że chodzi o opodatkowanie nieruchomości położonej w C., przy ul. [...], zakupionej na mocy aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia 6.05.2010r., (zakup dotyczył działki nr [...], która została podzielona na 8 działek: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]). Ponadto na stronie 10 i 11 decyzji Burmistrza w sposób tabelaryczny określono powierzchnię użytkową budynków jak też powierzchnię gruntów ze wskazaniem numerów geodezyjnych nieruchomości. W postanowieniu z dnia 16.11.2022 r. w sprawie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 i 2019 r., organ podatkowy wyraźnie wskazał, że postępowanie dotyczy nieruchomości położonej w C. przy ul. [...].
SKO wskazało, że spór co do zasadności opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] w C., toczył się już z udziałem Stron postępowania za lata 2014-2017. Spory te, zakończyły się prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który oddalił skargi podatników na decyzje ustalające podatek od przedmiotowej nieruchomości (por. wyroki z dnia 26.08.2021r. sygn. akt I SA/Wr 89/20, sygn. akt I SA/Wr 90/20, sygn. akt I SA/Wr 91/20, sygn. akt I SA/Wr 92/20. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych zarówno co do wielkości podstaw opodatkowania jak i zastosowanych stawek podatkowych. Za rok 2017 do opodatkowania przyjęto do opodatkowania budynki o powierzchni [...] m2 , w tym jako pozostałe opodatkowano budynki o pow. [...] m2 , a jako związane z działalnością gospodarczą - budynki o pow. [...] m2. Nie stosowano stawki podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych.
Organ odwoławczy podkreślił, że podstawowym dowodem w zakresie ustalenia przez organ I instancji powierzchni użytkowej 4 budynków posadowionych na nieruchomości opodatkowanej w sprawie była opinia techniczna sporządzona w dniu 4.10.2016r. przez inż. S. O. w przedmiocie określenia stanu technicznego budynków oraz sporządzenia pomiarów powierzchni użytkowych budynków położonych na ww. działkach. Z opinii tej wynika że łączna powierzchnia użytkowa wszystkich budynków wynosi [...] m2. Z opinii tej wynika też, że budynki posadowione na nieruchomości mają charakter przemysłowy a nie mieszkalny.
SKO potwierdził stanowisko organu I instancji w zakresie:
- weryfikacji braku istnienia dachu w budynku oznaczonym nr [...], położonym na działce nr [...], obręb nr [...]. Ustaliło, że z pisma Strony z dnia 9.04.2019r., wynika, że zniszczenie dachu miało miejsce w dniu 1.02.2019r., na skutek prowadzonych prac rozbiórkowych, przy czym na miejscu katastrofy była straż pożarna i nadzór budowlany,
- istnienie stropu na ostatniej kondygnacji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń zlokalizowanych na poddaszu, stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Została ona zaliczona do powierzchni użytkowej przez biegłego S. O. w opinii z dnia 4.10.2016r. W opinii tej znajdują się zdjęcia poddasza użytkowego (fotografia nr 15), jak też podłogi poddasza (fotografia nr 21). Wynika z nich, że już wówczas istniał strop nad II kondygnacją budynku, będący zarazem podłogą poddasza. Jak to ustalono w ramach postępowania, stropu tego nie zlikwidowano, usunięto jedynie płyty regipsowe celem montażu instalacji technicznych. Potwierdzają to zarówno oświadczenia składane przez Stronę jak też zapisy w dzienniku budowy. Oceniając całokształt ustaleń w tym zakresie, zdaniem Kolegium, ustalenia zawarte w opinii biegłego z 2016r. nie uległy zmianie ani dezaktualizacji,
istnienie pomieszczenia nad garażem.
W ocenie SKO przedmiotowe budynki nadal mają charakter budynków niemieszkalnych. Wynika to zarówno z aktu notarialnego, operatu szacunkowego jak też decyzji Starosty Powiatu Legnickiego z dnia 13.07.2010 r. zezwalającej inwestorom na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku przemysłowego na budynek mieszkalno - usługowy wielorodzinny. Ponadto, jak wynika z aktualnej ewidencji gruntów i budynków (stan na dzień 21.04.2023 r.), budynki zlokalizowane na działkach przy ul. [...] w C. są sklasyfikowane jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Dlatego w ocenie organu odwoławczego w/w budynki nie mogły zostać opodatkowane stawką podatku określoną dla budynków mieszkalnych.
SKO uznało za prawidłowe stanowisko organu I instancji w zakresie opodatkowania powierzchni użytkowej piwnic.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej decyzji SKO spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając je w całości, zarzucając:
1. naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 233 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, dalej: O.p.) poprzez brak ich zastosowania w sprawie, w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 3 i 4 O.p., i brak uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, choć zaskarżona decyzja organu I instancji nie wskazuje jakiej nieruchomości dotyczy wydawana decyzja, czy budynek ma charakter mieszkalny, jaka jest podstawa jej wydania, w tym podstawa ustalenia stawki (stawka podatku wynika z uchwały Rady Miejskiej C. z dnia [...] listopada 2017r. o nr [...]),
2) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, choć w sprawie nie zostało prawidłowo wszczęte postępowanie, a decyzja organu I instancji powinna być uchylona. Przez okres kilku miesięcy organ podatkowy I instancji prowadził postępowanie w oparciu o działania (deklaracje) złożoną przez jednego ze współwłaścicieli. Po tym terminie uznał te czynności za niebyłe i wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie. Przedmiotowa decyzja organu I instancji wydana w sprawie nie jest związana z wymienionym postanowieniem,
3) naruszenie przepisów art. 121 § 1 O.p. i art. 2a O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej oraz interpretację istniejących wątpliwości na niekorzyść Podatnika. W zakresie kwalifikacji /charakteru/ budynku jak i jego pomieszczeń, SKO stoi na stanowisku, że o charakterze budynku przesadzają dane z ewidencji gruntów i budynków i pomija wnioski dowodowe oraz dowody dotyczące charakteru mieszkalnego budynku /de facto odstąpiono od zasady dwuinstancyjności postępowania i nie dokonano ponownej oceny merytorycznej sprawy w zakresie charakteru budynku to jest czy ma on charakter mieszkalny/. Odmienne zasady oceny stanu faktycznego Kolegium przyjmuje jednak do ustalenia powierzchni budynku. Nie ważne czy prace budowlane zostały zakończone wpisem do dziennika budowy, czy położony prowizorycznie strop jest bezpieczny, spełnia swe funkcje i można po nim chodzić, czy formalnie prace budowlane zostały zakończone, czy jest decyzja o użytkowaniu obiektu. Organ II instancji twierdzi, że dane z ewidencji budynków nie mają znaczenia i zwiększona powierzchnia użytkowa budynku ze względu na nieukończone prace budowlane daje podstawy do opodatkowania, przyjmując dane ze spisu natury (uwzględniając nieukończone prace) za opracowaniem z 2016r. S. O.,
4. naruszenie art. 180 § 1 O.p., poprzez niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez Podatnika przed organem I instancji, w tym w zakresie dowodu z opinii biegłego do spraw budownictwa oraz oględzin nieruchomości podatnika z jego udziałem w celu wydania opinii,
5. naruszenie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 poz. 1445), poprzez błędne przyjęcie, że dla przedmiotowej nieruchomości - budynku, właściwa będzie stawka podatku dla "budynków pozostałych" w sytuacji gdy w zakresie poza powierzchnią [...] m 2 , winna mieć zastosowanie stawka dla budynków lub ich części mieszkalnych.
W związku z tak sformułowanymi zarzutami, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Nadto Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z odpisu Księgi Wieczystej [...].
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
W trakcie rozprawy w dniu 13.11.2024 r. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy w postaci odpisu aktualnego z Księgi Wieczystej, albowiem dowód nie dotyczy stanu faktycznego objętego zaskarżoną decyzją, lecz 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem sporu jest prawidłowość określenia wymiaru podatku od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] za 2018 r. tak w zakresie powierzchni od której naliczono podatek, jak i rodzaju nieruchomości, który to determinuje określenie właściwej stawki podatkowej.
Bezzasadnym okazał się pierwszy zarzut Skarżącego, odnoszący się do działania organu odwoławczego tj. nieprzekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na to, że – jak wywodziła Strona – zaskarżona decyzja Burmistrza nie wskazywała jakiej nieruchomości dotyczy, nie określała czy budynek ma charakter mieszkalny oraz nie określała podstawy jej wydania, w tym podstawy ustalenia stawki podatku. Jak wynika wprost z sentencji decyzji organu I instancji, Burmistrz oparł swoje rozstrzygnięcie m.in. o przepisy uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2017r., poz. [...]). O ile Sąd dostrzega, że organ I instancji nie powołał konkretnej jednostki redakcyjnej ww. Uchwały w treści decyzji, tak nie sposób pominąć, że na str. 10-11 decyzji wskazał precyzyjnie stawki w odniesieniu do konkretnych nieruchomości (rodzaju nieruchomości) i ich powierzchni użytkowych oraz wyliczył podatek. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 tj.; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak dookreślenia podstawy prawnej tj. w niniejszej sprawie jednostki redakcyjnej ww. Uchwały w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości niewątpliwie stanowi uchybienie przepisom postępowania, a w szczególności zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, wskazanej w art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. – stan prawny na 27 listopada 2023 r.; dalej jako: "O.p.") oraz zasadzie udzielania informacji wyrażonej w art. 121 § 2 O.p., jednakże uchybienie to nie posiada wymaganego przez art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a waloru istotnego wpływu na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Innymi słowy, gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2024 r., sygn. III OSK 298/23; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2021 r., sygn. III FSK 3887/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 lipca 2022 r., sygn. I SA/Po 304/22 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: – CBOSA). Z powyższą sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zaś jak słusznie wskazało SKO w treści uzasadnienia odpowiedzi na skargę, ze względu na treść całej Uchwały, identyfikacja właściwej jednostki redakcyjnej, w oparciu o którą zastosowano poszczególne stawki jest możliwa. Sąd zauważa, że stawki podatku od nieruchomości odniesiono w Uchwale do poszczególnych rodzajów nieruchomości. Szczegółowe odniesienie do rodzaju nieruchomości, stawek i powierzchni zawarto również w treści decyzji organu I instancji. Ponadto – wbrew zarzutom skargi - z treści decyzji wprost wynika także nieruchomość w stosunku do której ustalono podatek od nieruchomości w sprawie. Nie jest celowym w tym miejscu wskazywanie wszelkich stwierdzeń organów obu instancji identyfikujących nieruchomość o którą chodzi w sprawie. Za wystarczające uznać należy bowiem już samo wskazanie, że sprawa dotyczy nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...] położonej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] wraz z posadowionymi na niej budynkami. Choć powołano niewłaściwy numer księgi wieczystej – co organ odwoławczy przyznał w treści odpowiedzi na skargę – to w istocie nie ma żadnych wątpliwości, której nieruchomości sprawa dotyczy. Powyższe wynika nie tylko z treści decyzji organów obu instancji, ale także z obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z treści znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wydruku księgi wieczystej nr [...], protokołów oględzin przeprowadzonych w obecności Podatnika (19 września 2022 r., 16 marca 2023 r.) bądź załączników do informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonych przez samą Stronę, gdzie powołano numer księgi wieczystej. Zdaniem Sądu, stan faktyczny dotyczący przedmiotów opodatkowania został ustalony w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, a o istnieniu przedmiotu opodatkowania nie przesądza wpis bądź jego brak w księdze wieczystej. Jak wyżej podkreślono, przedmioty opodatkowania zostały zidentyfikowane w oparciu o szereg dowodów, a ich istnienie już w 2016 r. potwierdzają m.in. prawomocne wyroki WSA we Wrocławiu oddalające skargi w zakresie ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości (vide: wyroki z 26 sierpnia 2021 r. sygn. I SA/Wr 92/20, I SA/Wr 91/20).
Za bezzasadne uznać należało również pozostałe zarzuty skargi, podniesione w pkt 2, 3, 4 i 5 petitum skargi.
Po pierwsze, co wyraźnie podkreśliło SKO w zaskarżonej decyzji, sporne budynki mają charakter budynków niemieszkalnych, co wynika z aktualnej ewidencji gruntów i budynków (wedle stanu na 21 kwietnia 2023 r.). Zgodnie z ewidencją, budynki zlokalizowane na działkach przy ul. [...] w C. sklasyfikowane są jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Jak słusznie wskazało SKO, zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a który podziela także orzekający w niniejszej sprawie Sąd, o charakterze i kwalifikacji budynku przesądzają dane z ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego, który nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości. O sposobie kwalifikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Faktyczna zmiana sposobu użytkowania budynku, jeżeli nie znajdzie odzwierciedlenia w zapisach ewidencji gruntów i budynków, nie może nakładać na organ podatkowy obowiązku ustalenia w jaki sposób nieruchomość jest użytkowana. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2012 r., sygn. II FSK 970/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2023 r., sygn. III FSK 1602/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2024 r., sygn. III FSK 4325/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2023 r., sygn. III FSK 91/23 – CBOSA). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, iż organy podatkowe w zakresie funkcji budynków, musiały wziąć pod uwagę zapisy wynikające z ewidencji, co było działaniem prawidłowym. Podkreślenia wymaga, że Sąd dokonuje w niniejszej sprawie kontroli działania organów podatkowych w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r.
Podatnik zarzucił również niekonsekwencję stosowania przez organy zasady związania zapisami ewidencji. Jak wywodził w skardze – z jednej strony nie wzięto pod uwagę dowodów mających zdaniem Strony potwierdzić funkcję mieszkalną budynków, a jednocześnie – w odniesieniu do powierzchni użytkowej budynków – wzięto pod uwagę wnioski sporządzonej w 2016 r. opinii biegłego rzeczoznawcy, zamiast danych wynikających z ewidencji. Powyższy zarzut jest chybiony. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. t.j. Dz.U. z 2018 poz. 1445 – stan prawny na 2018 r.) podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z ewidencji gruntów i budynków wynika jedynie powierzchnia zabudowy działek, nie zaś powierzchnia użytkowa budynków. Organy podatkowe musiały zatem w toku postępowania dowodowego ustalić powierzchnię użytkową budynków, od której zgodnie z ww. przepisem u.p.o.l. należało liczyć podatek od nieruchomości, gdyż takich danych brak jest w ewidencji. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją zostały ustalone zmiany dotyczące przedmiotów opodatkowania, mające wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. W sprawie wzięto bowiem pod uwagę nowe okoliczności tj. z zabudowanie pomieszczenia nad garażem o powierzchni użytkowej [...] m2 w grudniu 2017 r. Skoro zdarzenie te miało miejsce po sporządzeniu opinii przez biegłego, należało je wziąć pod uwagę w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. Natomiast powoływana przez Stronę okoliczność zawalenia się jednej ze ścian oraz dachu w dniu 1 lutego 2019 r. w hali o powierzchni [...] m2 nie miała w ocenie Sądu wpływu na ustalenie podatku od nieruchomości za 2018 r. co trafnie stwierdziły organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach.
W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei w myśl dyspozycji art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe w toku postępowania mają możliwość wykorzystania szerokiego katalogu dowodów, w tym dopuszczalnych prawem dowodów z innych postępowań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2023 r., sygn. I FSK 1955/23 – CBOSA). W analizowanej sprawie organy podatkowe włączyły w poczet materiału dowodowego, materiał pochodzący ze spraw dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za lata poprzednie, wymierzonego współwłaścicielom nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...], w tym kluczowy dowód zawierający szczegółowe pomiary i wyliczenia powierzchni tj. opinię biegłego S. O. z 2016 r. Jednocześnie przeanalizowano zmiany w zakresie nieruchomości, które nastąpiły później, a które miały wpływ na wymiar podatku – w tym zakresie uwzględniono nie tylko wyjaśnienia Strony, ale także dokonano oględzin nieruchomości (16 marca 2023 r.). Organy podatkowe, zdaniem Sądu, dobrały zatem takie środki dowodowe, które umożliwiły ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów podatkowych gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 388/21 – CBOSA). Ponadto, postępowanie organu podatkowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego nie musi pozostawać w zgodzie z oczekiwaniami strony co do wyboru środków dowodowych. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 marca 2024 r., sygn. I SA/Gd 90/24 – CBOSA). Nie stanowiło zatem naruszenia art. 180 § 1 O.p. nieprzeprowadzenie dowodu z nowej opinii biegłego, poprzedzonej kolejnymi oględzinami nieruchomości przy udziale Podatnika. Jak słusznie zaakcentowały organy podatkowe – przedmiot opodatkowania posiada cechy istotne dla wymiaru podatku (powierzchnia, funkcja), które nie ulegają dynamicznym zmianom wskutek upływu czasu. Z tego powodu słusznie uznano sporządzoną już wcześniej opinię biegłego z 2016 r. za wartościowy dowód w sprawie – z uwzględnieniem okoliczności, które miały miejsce później. Co istotne – postępowanie organów podatkowych za poprzednie lata zostało poddane także kontroli sądu administracyjnego, który nie dopatrzył się uchybień, oddalając wniesione skargi wyrokami z dnia 26 sierpnia 2020 r. (por. wyroki WSA we Wrocławiu sygn. I SA/Wr 89/20, I SA/Wr 90/20, I SA/Wr 91/20 i I SA/Wr 92/20).
Zasadnym było również uwzględnienie przez organy podatkowe adresu nieruchomości wynikającego z ewidencji i innych dowodów zgromadzonych w postępowaniu (tj. [...], C., a nie adresu powoływanego przez Stronę (tj. [...]), który wynikał jedynie z twierdzeń strony i dokumentu "Określenie udziałów lokali w częściach wspólnych budynku i we współwłasności gruntu" sporządzonego przez arch. K. B., któremu organy podatkowe nie dały wiary, gdyż że nie został opatrzony datą, dotyczył adresu, który nie funkcjonuje w Ewidencji Miejscowości, Ulic i Adresów prowadzonej przez Gminę Miejską C. oraz dotyczył lokali, które na dzień wydania decyzji nie zostały formalnie wyodrębnione.
Bezzasadnym okazał się także zarzut Skarżącego, dotyczący nieprawidłowego wszczęcia postępowania w sprawie. Obowiązek składania deklaracji przez osoby fizyczne, jako współwłaścicieli nieruchomości wynika z art. 6 ust. 11 u.p.o.l. Zobowiązanie podatkowe może zatem wynikać z takiej deklaracji, chyba że organ przeprowadzi postępowanie podatkowe, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie z 16 listopada 2022 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2018 r. w zakresie dotyczącym nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]. Postanowienie to zostało opatrzone numerem FB.3120.PO.274.2022.KA tj. innym niż numer widniejący na decyzji organu I instancji. Powyższe jednak w żaden sposób nie przesądza o zasadności wszczęcia postępowania, jego prowadzenia i zapadłych decyzji, gdyż – na co słusznie zwróciło uwagę SKO – numeracja dokumentów tworzonych przez organy podatkowe służy identyfikacji dokumentów i stanowi aspekt jedynie techniczny. Ponadto, w uzasadnieniu ww. postanowienia podano powód wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu - nieuzupełnienie braków formalnych zeznania podatkowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd posłużył się argumentacją przedstawioną w wyroku tutejszego Sądu z dnia 13.11.2024 r. sygn. akt I SA/Wr 88/24.
Podsumowując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.