I SA/Wr 846/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrzył skargę M. Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatnicy nabyli nieruchomość w 2013 roku, finansując zakup kredytem hipotecznym, a następnie sprzedali ją we wrześniu 2018 roku. W zeznaniu podatkowym wykazali dochód ze sprzedaży, ale chcieli skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, zaliczając do wydatków na cele mieszkaniowe spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup zbywanej nieruchomości. Dyrektor KIS odmówił, wskazując, że spłata kredytu na zbywaną nieruchomość nie jest celem mieszkaniowym, a zaliczenie kosztów nabycia do kosztów uzyskania przychodu już nastąpiło, co zgodnie z art. 21 ust. 30 ustawy o PIT wyklucza podwójne odliczenie. Podatnicy argumentowali, że wykładnia przepisów powinna być literalna i że sytuacja, w której kupujący spłaca kredyt sprzedającego, jest powszechna i nie powinna pozbawiać ich prawa do ulgi. Sąd administracyjny, podzielając stanowisko Dyrektora KIS i liczne orzecznictwo NSA, oddalił skargę. Sąd podkreślił, że celem ulgi mieszkaniowej jest wspieranie zaspokajania przyszłych potrzeb mieszkaniowych, a nie spłata zobowiązań związanych ze sprzedaną nieruchomością. Finansowanie spłaty kredytu z przychodu ze sprzedaży tej samej nieruchomości nie jest traktowane jako realizacja własnych celów mieszkaniowych, gdyż sprzedaż sama w sobie nie zaspokaja potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, zaliczenie spłaty kredytu jako wydatku mieszkaniowego, gdy koszt nabycia został już uwzględniony w kosztach uzyskania przychodu, prowadziłoby do dwukrotnego obniżenia podstawy opodatkowania, co jest niedopuszczalne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający