I SA/WR 829/02

I SA/Wr 829/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Szczerbiński
Halina Betta /przewodniczący/
Marta Semiczek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Ka 255/03 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2004-02-24
FSK 2345/04 - Wyrok NSA z 2005-10-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1997 nr 6 poz 35
par. 2 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Sentencja
Dnia 6 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński Asesor WSA Marta Semiczek (sprawozdawca) Protokolant: Katarzyna Motyl po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2004 sprawy ze skargi J. G. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej określającą podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 w kwocie [...], zaległość podatkowa w kwocie [...], oraz odsetki od tej zaległości.
Powodem określenia zaległości było, między innymi doliczenie do przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej "A" s.c. niezaewidencjonowanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów przychodu w kwocie [...]z tytułu sprzedaży 62 wkładów kominkowych oraz pominięcie kosztów uzyskania przychodów w kwocie [...]z tytułu odpisów amortyzacyjnych środka trwałego nie będącego współwłasnością wspólników spółki cywilnej.
Pozostałe ustalenia Inspektora Kontroli skarbowej nie są na etapie skargi kwestionowane.
W odwołaniu od decyzji podatnika zarzucił:
* sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa nie uwzględnienie dowodów dostępnych w sprawie, potwierdzających fakt zniszczenia 62 sztuk wkładów kominkowych w postaci zeznania świadka R. B. oraz oświadczeń pełnomocnika spółki ,.A s-c. oraz innych dowodów z dokumentów (w tym protokołu z likwidacji zniszczonych wkładów kominkowych, sporządzonego w s.c. "A"),
* arbitralne i oderwane od cen rynkowych oraz dowodów dostępnych w sprawie ustalenie wartości zniszczonych wkładów kominkowych przy założeniu, że spółka dokonała niezaewidencjonowanej sprzedaży złomu w postaci uszkodzonych wkładów kominkowych
* bezzasadne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów s.c. "A" odpisów amortyzacyjnych od stacji transformatorowej przez nabytej Z. G. i przekazaną przez nią na własność do firmy sc. "A",
- ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania pomimo posiadania wszelkich
niezbędnych danych do jej określenia.
Izba Skarbowa nie uznała zarzutów podatnika za uzasadnione.
W decyzji swojej Izba wywodziła, iż bezspornym faktem jest okoliczność wykazania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zerowych stanów spisu z natury towarów na początek i koniec 1998 roku. W trakcie roku podatkowego zakupiono 64 szt. wkładów kominkowych z czego udokumentowane sprzedaż 2 szt. Powyższe fakty wskazują niezaewidencjonowanie sprzedaży 62 szt. Izba wskazała przy tym, że wyjaśnienia strony o zniszczeniu części wkładów i zeznania świadka mające potwierdzać te okoliczność nie
Sygn. akt I SA/Wr 829/02
znajdują potwierdzenia w jakichkolwiek dokumentach chociażby takich jak wydatki poniesione w związku z dokonaną przez w/w osobę oceną zniszczonego towaru. Jako osoba postronna i wykonująca określoną usługę, mając na uwadze doświadczenie życiowe i realia obrotu gospodarczego, powinna za nią otrzymać stosowne wynagrodzenie i wydatek powinien znaleźć odzwierciedlenie z zapisach księgi podatkowej. Także fakt złomowania tak znacznej ilości wkładów kominkowych nie został potwierdzony jakimkolwiek dowodem. Izba oceniła jako niczym nie uprawdopodobnione wyjaśnienia, że zniszczone wkłady przekazano nieodpłatnie firmie obwoźnej skupującej surowce wtórne z uwagi na nie wskazanie tej firmy i osób działających w jej imieniu i braku jakiegokolwiek dokumentu przekazania nieodpłatnie bądź odpłatnie znacznej ilości złomu około Wskazała przy tym, że zarówno gabaryty jak i waga wkładów były znaczne i wynosiły:
* przeciętne wymiary jednego wkładu - 70 cm x 53 cm x 45 cm,
* przeciętna waga 110 kg.
Ponadto Izba wywodziła, że o zamiarze sporządzenia spisu z natury poprzedzającego sporządzenie protokółu zniszczenia towarów podatnik - wbrew przepisowi § 19 ust. 3 rozporządzenia z dnia [...]w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie zawiadomił urzędu skarbowego. Wskazano także, że trakcie postępowania kontrolnego nie przedłożono sporządzonego spisu z natury a jedynie, jak określiła strona, duplikat protokółu strat z datą jednak dotyczącą 1999 roku a nie badanego 1998 roku. Brak dokumentów strona wyjaśniła faktem kradzieży całości dokumentacji podatkowej mającej miejsce tuż przed rozpoczęciem postępowania kontrolnego.
Również inna wskazana w odwołaniu okoliczność, to jest remont pomieszczeń magazynowych, mająca uprawdopodobnić fakt zniszczenia wkładów kominkowych nie zasługuje - zdaniem Izby na uwzględnienie. Izba wskazała, że z przedłożonych dowodów wynika, że wydatki na remont obiektów wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej wspólnicy spółki cywilnej "A" ponieśli po upływie około roku od zaistniałych zdarzeń. Ponadto z uwagi na fakt wykorzystywania do działalności gospodarczej kilku obiektów znajdujących się na posesji przy ul. W. [...] w B. zaoferowane dowody nie pozwalają na bezsporne potwierdzenie faktu zniszczenia pomieszczeń, w których magazynowane były wkłady kominkowe w 1998 roku.
Odnośnie zarzutów odwołania dotyczących faktu oszacowania przychodu ze sprzedaży towarów jak również przyjętej metody oszacowania tego przychodu Izba uznała je nieuzasadnione, wskazując, że przy szacowaniu przychodu znana była ilość (bezsporna) wkładów, nieznana natomiast była cena ich sprzedaży. Z uwagi na fakt zakupu różnych
Sygn. akt I SA/Wr 829/02
asortymentowo wkładów i brak dowodów dotyczących sprzedaży cena sprzedaży wkładów w poszczególnych asortymentach nie mogła być znana organowi podatkowemu pierwszej instancji. Zasadnie zatem cenę tą ustalono przyjmując średnią cenę zakupu ustaloną w oparciu o zapisy księgi podatkowej, powiększoną o zaznaną przez pełnomocnika strony marżę. Wartości sprzedaży ustalono mnożąc tak uzyskaną cenę razy 62 - ilość brakujących wkładów.
Ponadto Izba wskazała, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów z których wynikałoby stosowanie marży niższej, niż przyjęta do oszacowania. Zdaniem Izby marża 20% nie jest wygórowana, na co wskazują marże w firmie jednoosobowej prowadzonej przez jednego ze wspólników spółki cywilnej, w tym samym czasie i miejscu, na tego samego wkłady kominkowe wynoszące około 50%.
Odnośnie kosztów dotyczących odpisów amortyzacyjnych dokonanych od wartości początkowej stacji transformatorowej Izba stwierdziła, że prawidłowo organ podatkowy pierwszej instancji nie uznał powyższych odpisów za koszty uzyskania przychodu. Powołała się na treść faktury z dnia [...], z której wynika, że stację transformatorową zakupił inny podmiot gospodarczy. Zdaniem Izby , w tej sytuacji środek trwały mimo ujęcia w ewidencji środków trwałych- nie stanowiąc własności wspólników spółki cywilnej nie mógł być uznany za składnik majątku spółki zgodnie z przepisem § 2 rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6 poz. 35 z późn. zm.) i tym samym nie mógł być amortyzowany a odpisy amortyzacyjne nie- mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzuty odwołania dotyczące nie uwzględnienia, umowy spółki cywilnej dotyczącej wniesienia wkładu niepieniężnego Izba uznała nieuzasadnione. Izba Skarbowa wskazała, że w trakcie postępowania kontrolnego strona przedłożyła jedynie umowę z dnia [...] dotyczącą zawiązania spółki cywilnej, z treści której wynika, że wspólnicy wnieśli do spółki wyłącznie wkład pieniężny w wysokości [...] (przez każdego wspólnika) - innej umowy nie przedłożono. Wobec tego Izba uznała, że brak dowodów na wniesienie urządzenia do spółki aportem.
W skardze na decyzję podatnik podtrzymał dotychczasowe zarzuty, a dodatkowo zarzucił:
- naruszenie § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 10.70.1997 w sprawie sposobu i trybu określania dochodów podatników w drodze oszacowania cen w transakcjach dokonywanych przez tych podatników (Dz.U. Nr 128, poz. 833 ze zm.) poprzez arbitralne i nie poparte żadnymi dowodami w postaci porównania cen stosowanych na rynku przez inne
Sygn. akt I SA/Wr 829/02
podmioty ustalenie marży z tytułu rzekomo niezaewidencjonowanet sprzedaży 62 sztuk
wkładów kominkowych;
- wadliwą ocenę okoliczności faktycznych wskazujących na fakt przeniesienia własności
stacji transformatorowej przez bezpośredniego nabywcę na sc. A bądź w postaci
wkładu niepieniężnego do spółki, bądź -w przypadku kwestionowania tej czynności-w formie
darowizny;
Podatnik w skardze wywodził, że organy skarbowe bezzasadnie zakwestionowały fakt zniszczenia 62 sztuk wkładów kominkowych, a w konsekwencji stwierdziły zaniżenie zadeklarowanego w spółce przychodu o kwotę [...]. Organy skarbowe obu instancji-zdaniem podatnika nie uwzględniły dowodów dostępnych w sprawie lub bezpodstawnie oceniły je jako niewiarygodne.
Podatnik twierdzi, iż w toku całego postępowania podnosił okoliczności, które nie zostały podważone przez organy skarbowe, to jest fakt zerwania poszycia dachowego podczas silonego wiatru w II połowie 1998 r., w budynku gdzie magazynowano zakupione wkłady kominkowe, co spowodowało ich uszkodzenia, a w konsekwencji złomowanie uszkodzonych wkładów kominkowych, a co znajduje swoje potwierdzenie w złożonych przez świadka R. B. zeznaniach, oświadczeniach pełnomocnika spółki St. G., a także w przedstawionych fakturach na naprawę dachu w zniszczonych obiektach magazynowych, gdzie składowano wkłady kominkowe i okazanym duplikacie sporządzonego protokołu strat 62 szt. wkładów kominkowych,
Wobec tego - zdaniem podatnika niezasadne jest przyjęcie, że nie została zaewidencjonowana sprzedaż pełnowartościowych wkładów kominkowych. Tym samym w sprawie powinna być szacowana sprzedaż uszkodzonych wkładów kominkowych, a ta okoliczność ma niewątpliwie istotny wpływ na cenę rynkową, jaką można uzyskać przy tego typu transakcji.
Ponadto podatnik zarzuca, iż nieprawidłowo przyjęto marżę w wysokości 20 % pomimo że nie przeprowadzono jakiejkolwiek analizy porównawczej w zakresie stosowanej marży u innych podmiotów prowadzących podobną działalność gospodarczą poprzestając na ogólnikowych stwierdzeniach o marży stosowanej u ,jednego ze wspólników". Skarżący zarzuca że nie określono o jakiego wspólnika chodzi, czy wspólnik ten uczestniczył w działalności podmiotu o podobnej wielkości, przychodach i obrotach. Zdaniem skarżącego taki sposób ustalenia marży w jaskrawy sposób narusza wymogi wynikający z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z w sprawie sposobu i trybu określania dochodów podatników w drodze oszacowania cen w transakcjach dokonywanych przez tych podatników
Sygn.akt I SA/Wr 829/02
a zwłaszcza § S ust. 4 tego rozporządzenia.
Po trzecie -zdaniem podatnika - przy ustaleniu ceny za sprzedaż 62 wkładów kominkowych pominięto istotny dowód wskazujący na ewentualną cenę, jaką za te towary można było uzyskać w roku 1998, a mianowicie fakt sprzedaży dwóch wkładów kominkowych za kwotę [...]. sztuka.
Zdaniem podatnika okoliczności te wskazują na przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów.
Podatnik wywodzi, też iż- wbrew stanowisku organów skarbowych nie miał obowiązku powiadamiania organów skarbowych o zniszczeniu towarów i sporządzeniu z tej racji spisu z natury bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów obowiązujące w 1998 r. w § 18 ust. 1 i § 19 jednoznacznie obowiązek informowania Urzędu Skarbowego o zamiarze sporządzenia spisu z natury w trakcie roku podatkowego. Obowiązek taki nie został przewidziany dla dokonania zniszczenia towarów i sporządzenia protokołu strat.
Nie zasadne jest też - zdaniem skarżącego- kwestionowanie wiarygodności zeznań świadka. W ocenie skarżącego zeznania te pokrywają się z treścią innych dowodów, a zwłaszcza oświadczeniami składanymi przez pełnomocnika spółki, a rozbieżności w treści tego zeznania mają jedynie charakter ilościowy i wynikają z upływu czasu. Skarżący w szczególności podkreśla, że kwestionowanie wiarygodności i faktu dokonania swoistych oględzin oraz wydania opinii tylko na tej podstawie, iż strona nie zapłaciła za tę przysługę i nie uwzględniła tego faktu w prowadzonych księgach jest absurdalny.
Zdaniem skarżącego, ponieważ organy skarbowe nie przedstawiły żadnego merytorycznego uzasadnienia, dlaczego kwestionują fakt zniszczenia wkładów kominkowych, to - przyjmując tezę o ich sprzedaży niezaewidencjonowanej - logicznym byłoby przyjęcie, iż przychód z tego tytułu winien odpowiadać średniej cenie 1 kg złomu metalowego, bądź koniecznym było ustalenie ewentualnej możliwej do uzyskania ceny na rynku za towar niepełnowartościowy, tj. uszkodzony.
Skarżący nie zgadza się także z pominięciem kosztów amortyzacji środka trwałego -stacji transformatorowej. Wywodzi, iż brak dokumentu potwierdzającego wniesienie tego środka trwałego do spółki - wobec oczywistego zdaniem skarżącego faktu, iż spółka użytkuje urządzenie, świadczy jedynie o tym, iż albo nie została prawidłowo uiszczona opłat skarbowa od podniesienia kapitału spółki, lub też, że spółka otrzymała ten środek w formie darowizny. Zdaniem strony skarżącej organy nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego dotyczącego okoliczności i trybu nabycia stacji transformatorowej prze spółkę cywilną.
Sygn. akt I SA/Wr 829/02
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko, a ponadto wskazała, że ogólne stwierdzenia dotyczące firmy jednoosobowej jednego ze wspólników spółki są faktami ogólnie znanymi Panu J. G. ponieważ z całą pewnością wiedział, że poza nim wspólnikiem spółki była Pani Z. G. (matka) mająca również firmę jednoosobową prowadzoną na własne nazwisko. Ustalenie marży dokonane zostało przez organ pierwszej instancji na podstawie danych odnoszących się do wyników firmy jednoosobowej Pani Z. G. i tak ustalona wielkość marży była zbieżna z wyjaśnieniem złożonym w trakcie postępowania kontrolnego przez pełnomocnika wspólników s.c. "A".
Ponadto Izba wskazuje na niewłaściwe i błędne powołanie w skardze przepisów dotyczących szacowania przychodu. Zacytowane w skardze rozporządzenie z dnia 10 października 1997 r, odnosi się tylko i wyłącznie do szacowania cen w transakcjach podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie można zatem stosować przepisów rozporządzenia w sytuacji w ogóle braku danych niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania co reguluje art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej a także wtedy, kiedy nie było prowadzone postępowanie na podstawie art. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Odnośnie kwestionowanych kosztów dotyczących odpisów amortyzacyjnych dokonanych od wartości początkowej stacji transformatorowej Izba stwierdza, że o ile w odwołaniu wyjaśniono, że stacja transformatorowa została przekazana jako wkład nie pieniężny do majątku spółki, o tyle w skardze zawarto twierdzenie, że mogła to być darowizna na rzecz wspólników spółki. Jednak zarówno okoliczność wniesienia wkładu niepieniężnego umową spółki jak i dokonania darowizny nie została udokumentowana, mimo dwukrotnego wezwania strony w trakcie postępowania odwoławczego do okazania takiej umowy..
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 123 § 1 w związku z art. 200 Ordynacji Izba Skarbowa stwierdza, że w trakcie postępowania odwoławczego dwukrotnie ( dnia [...] i [...]) wzywała stronę do przedłożenia umowy spółki cywilnej "A", której istnienie wskazywano w odwołaniu. Po bezskutecznym wyznaczeniu terminu do przedłożenia umowy w dniu [...]wydano postanowienie w sprawie wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się strony w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego które doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sygn. akt I SA/Wr 829/02
Skarga nie jest zasadna.
Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby ich załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne. Realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga przy tym, by dopuścić jako dowód w sprawie podatkowej wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Przyjęta zaś w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. ( wyrok NSA O/Z w Poznaniu z dnia 29.06.2000 sygn. I SA/Po 1342/99 LEX nr 43051)
W niniejsze sprawie niespornym jest, że podatnik niezaewidencjonował sprzedaży 62 wkładów kominkowych. Spornym pozostaje jedynie, to czy przedstawione dowody potwierdzają fakt zniszczenia tych towarów i jaka była rzeczywista ich wartość tych towarów. Organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego w dotyczącego twierdzeń podatnika. Wobec braku bezpośrednich dowodów zniszczenia towarów- także przedstawiony przez podatnika "protokół zniszczenia" jest duplikatem, noszącym datę innego roku podatkowego- organ podatkowy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, miał podstawy przedstawione dowody pośrednie uznać za mało wiarygodne lub nie potwierdzające w istocie tez podatnika. Organy podatkowe w sposób logiczny wykazały przy tym, że brak jest dowodów na najistotniejszą okoliczność, czyli nieodpłatne przekazanie uszkodzonych towarów. Należy uznać za zgodne z doświadczeniem życiowym twierdzenie Izby Skarbowej, że przekazanie ponad 600 kg złomu powinno być potwierdzone pokwitowaniem, przynajmniej, że podatnik powinien umieć wskazać odbiorcę takiej ilości złomu.
Sygn. akt I SA/Wr 829/02
Organy zasadnie wobec tego przyjęły - wobec braku dowodów nieodpłatnego przekazania- że towar został sprzedany, a ponieważ podatnik nie wykazał aby sprzedaż nastąpiła po cenach odbiegających od przeciętnych, przyjął ceny jaki wynikały z oszacowania- na podstawie cen zakupu i oświadczeń strony.
Ocena materiału dowodowego zastrzeżona jest dla organu podatkowego. Zasada swobodnej oceny dowodów przez organ prowadzący postępowanie administracyjne (art. 191 Ordynacji podatkowej) wyłącza możliwość odmiennej, niż dokonał to organ orzekający w postępowaniu, oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, na których oparł decyzję, chyba że organ ocenił dowody w sposób dowolny, (wyrok NSA O/Z w Lublinie z dnia 10.09.1999 sygn. I SA/Lu 734/98 LEX nr 42717). Ponieważ - zdaniem Sądu w niniejszej sprawie dowolność taka nie wystąpił, nie można twierdzić iż organy skarbowe naruszyły w tym zakresie przepisy proceduralne.
Również wywody podatnika w kwestii własności środka trwałego nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z par 2 ust 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. (Dz. U. z dnia 24 stycznia 1997 r.) warunkiem uznania urządzenia za środek trwały jest to, że stanowi ono własność podmiotu.
Organy skarbowe ustalając stan faktyczny musza opierać się na dowodach a nie na domniemaniach. Z dowodów zaś (faktury zakupu) wynikała, że nabywcą i właścicielem urządzenia jest inny podmiot niż spółka cywilna "A". Udowodnienie okoliczności skutkujących obciążenie kosztów uzyskania przychodów spornymi wydatkami ciąży na podatniku, który wywodzi z faktu tego skutki prawne, (wyrok NSA O/Z w Szczecinie z dnia 21.03.2001 sygn. akt SA/Sz 2309/99 LEX nr 49222). Skoro zatem podatnik powołuje się na fakt przeniesienia własności urządzenia na spółkę cywilną powinien ten fakt udowodnić, nie zaś oczekiwać iż organy skarbowe będą domniemywać stan prawny inny niż wynikający z dokumentów i poszukiwać dowodów potwierdzających te domniemania.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.
Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.