I SA/Wr 821/24

I SA/Wr 821/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący/
Łukasz Cieślak /sprawozdawca/
Marta Semiczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 89b ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14b par. 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Łukasz Cieślak (sprawozdawca) Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. H. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.323.2024.2.HW w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez P. H. (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.323.2024.2.HW, dotycząca podatku od towarów i usług.
W dniu 17 maja 2024 r. do organu wpłynął wniosek strony skarżącej z dnia 15 maja 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył obowiązku dokonania korekty odliczonej kwoty podatku na podstawie art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). W odpowiedzi na wezwanie organu wniosek został uzupełniony pismem z dnia 29 lipca 2024 r. W rezultacie we wniosku wskazano, że wnioskodawca, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą H., jest podmiotem, wobec którego prowadzone jest postępowanie restrukturyzacyjne. W dniu 3 listopada 2023 r. w portalu Krajowego Rejestru Zadłużonych opublikowane zostało obwieszczenie o ustaleniu dnia układowego na dzień 30 listopada 2023 r. Dnia 29 lutego 2024 r. złożony został do Sądu Rejonowego w L. V Wydział Gospodarczy wniosek o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2024 r. sąd ten zatwierdził układ (sygn. postępowania [...]). W spisie wierzytelności zamieszczone zostały wierzytelności wierzycieli wnioskodawcy, w kwocie brutto, powstałe przed dniem układowym (tj. przed 30 listopada 2023 r.), wynikające z niezapłaconych kontrahentom faktur. Dłużnik dokonał korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktur w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturach, tj. za miesiące maj-lipiec 2023 r. Układem objęte są również wierzytelności wynikające z faktur (w kwocie brutto), których 90. dzień od dnia upływu terminu płatności upłynął w październiku, listopadzie i grudniu 2023 r. W związku z trwającym postępowaniem restrukturyzacyjnym dłużnik postanowił nie dokonywać korekty podatku VAT za te miesiące. Układem objęte są również wierzytelności wynikające z faktur (w kwocie brutto), których 90. dzień od dnia upływu terminu płatności upłynął w sierpniu 2023 r.
Dalej przedstawiono warunki układu: 1) zaspokojenie wierzytelności objętych układem będzie postępowało poprzez płatność w ratach miesięcznych w wysokości określonej w propozycjach układowych adresowanych do danej grupy wierzycieli ustalonej jako iloraz kwoty pozostałej do spłaty oraz liczby miesięcy okresu układu, która pozostała do końca wykonania układu; 2) spłata rat układowych rozpocznie się po upływie okresu karencji, którego początek wyznacza dzień prawomocności postanowienia o zatwierdzeniu układu, a koniec wyznacza przedostatni dzień kwartału kalendarzowego, następującego po kwartale kalendarzowym, w którym stwierdzono prawomocność postanowienia o zatwierdzeniu układu; 3) spłata rat układowych będzie miała miejsce w ratach miesięcznych w ostatnim dniu każdego miesiąca; 4) w wypadku, gdyby termin zapłaty raty układowej przypadał na sobotę, niedzielę lub inny dzień ustawowo wolny od pracy, rata układowa płatna będzie w pierwszym dniu roboczym następującym po planowanym dniu zapłaty raty układowej. Celem usunięcia wątpliwości postanawia się, że terminy płatności rat układowych zastrzeżone są na korzyść dłużnika; 5) propozycje układowe przewidują podział wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów.
Kolejno wnioskodawca podał, że kilku wierzycieli (wskazanych imiennie) dokonało odpowiednio korekty podatku VAT należnego w oparciu o art. 89a ust. 1 ustawy o VAT. Na dzień dzisiejszy wszystkie należności wierzyciela przekroczyły 90 dni od terminu płatności oraz ów termin upłynął przed 30 listopada 2023 r. Zgodnie z przyjętym układem, nie zostanie spłacona całość zadłużenia, ale jego znaczna część. Zaakceptowany i zatwierdzony przez Sąd Rejonowy układ rozdzielił wierzytelności na wiele części nadając poszczególnym ratom nowe terminy płatności. Wierzyciele przystali na proponowane zasady, akceptując układ. Korekty deklaracji VAT złożone w 2023 r. dotyczyły okresu październik-grudzień. Jak wskazano wcześniej, 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturach, z tytułu których powstały wierzytelności objęte zakresem wniosku upłynął przed 30 listopada 2023 r., tj. przed ustaleniem dnia układowego.
Przedstawiwszy powyższe, wnioskodawca sformułował pytanie: czy podatnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktury w rozliczeniu za okres, w którym 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w tej fakturze upłynął przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428 ze zm.; dalej: p.r.), tj. wykonania obowiązku z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie restrukturyzacyjne (stanowiące lex specialis) w stosunku do przepisów ustaw podatkowych), o ile zakres tego postępowania obejmuje wierzytelności (należności), których dotyczyć miałaby korekta przewidziana tym przepisem, a zatwierdzony układ ustalił nowe terminy płatności.
Prezentując własne stanowisko, wnioskodawca stwierdził, że mechanizm dokonywania obowiązkowej korekty z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT wygląda następująco: jeśli 90-dniowy termin od wyznaczonego na fakturze terminu płatności upływa przykładowo w marcu 2024 r., to dłużnik musi dokonać korekty deklaracji VAT za marzec 2024 r., niezależnie od daty sporządzenia deklaracji. W przypadku wnioskodawcy 90-dniowe okresy upłynęły przed zatwierdzeniem przez sąd rejonowy układu. Zatem zgodnie z przepisem, wnioskodawca powinien skorygować swoje deklaracje z datą wsteczną w okresie, w którym upłynął 90-dniowy termin od terminu płatności wskazanego na fakturze VAT, czyli w okresie przed objęciem wnioskodawcy procesem restrukturyzacji. Zaś na dzień sporządzenia korekty deklaracji wierzytelności objęte ulgą na złe długi są wskazane w kwocie brutto, są im przypisani wierzyciele, a układ jest zatwierdzony przez władzę sądowniczą. Takie postępowanie, w opinii wnioskodawcy, stoi w sprzeczności z przepisami p.r., orzecznictwem sądów powszechnych, całą ideą restrukturyzacji oraz określaniem 90-dniowego terminu obowiązkowej korekty. Postawienie wnioskodawcy w stan restrukturyzacji ma zapewnić płynność finansową, aby mógł on zaspokoić swoich wierzycieli. W tym celu nadzorca układu m.in. określa nowe terminy płatności wierzytelności. Konieczność dokonania wstecznie korekty z tytułu ulgi na złe długi zaburza postanowienia układu, powodując powstanie nowej wierzytelności wobec Skarbu Państwa w postaci odliczonego podatku VAT wraz z odsetkami. Taka wierzytelność powstała po zatwierdzeniu przez sąd układu podlega natychmiastowej wpłacie zaburzając płynność finansową, ustaloną w drodze układu, stawiając całą ideę restrukturyzacji pod znakiem zapytania.
W dalszej części uzasadnienia wniosku strona powołała wybrane fragmenty wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 października 2020 r., E. sp. z o.o. sp. k. przeciwko Ministrowi Finansów, C-335/19, EU:C:2020:829, a także wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 grudnia 2016 r., I FSK 747/15; z dnia 12 lutego 2020 r., II FSK 741/18; z dnia 25 lipca 2002 r., III SA 84/01; z dnia 5 marca 2003 r., III SA 2326/01; z dnia 2 września 2021 r., I FSK 1069/21. Zacytowano również fragmenty wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2021 r., I SA/Bk 41/21; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 stycznia 2015 r., I SA/Ke 663/14 i I SA/Ke 662/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2023 r., I SA/Kr 417/22 i I SA/Kr 424/22.
W konsekwencji wnioskodawca stanął na stanowisku, że stosując zasadę lex specialis derogat legi generali oraz biorąc pod uwagę ustalenie nowych terminów płatności na drodze układu, nie powinien on dokonywać korekt, które zaburzają strukturę brutto wierzytelności wskazanych w układzie, aby móc wykonać jego postanowienia. Nie zanegował przy tym konieczności dokonania korekty w stosunku do ustalonej w układzie niespłacanej części wierzytelności, lecz jedynie co do tej części, która objęta jest rozłożeniem na raty.
Organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uznał stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę za nieprawidłowe. Uzasadniając tę ocenę DKIS przytoczył brzmienie art. 89a i art. 89b ustawy o VAT, wskazując, że z tych przepisów wynika, że w przypadku nieuregulowania należności w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest zobowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Dalej organ przytoczył art. 166 ust. 1 i 2 p.r. oraz art. 164 ust. 1 p.r., art. 102 ust. 1 i 2 p.r., a także art. 169 ust. 1 p.r. DKIS wskazał, że zatwierdzenie układu nie przesądza o istnieniu objętych nim wierzytelności, układ bowiem – zasadniczo – normuje tylko sposób zaspokojenia tych wierzytelności, pod warunkiem że one istnieją.
Kolejno organ stwierdził, że ustawa o VAT w sposób szczególny reguluje zagadnienia związane z prawami i obowiązkami dotyczącymi tzw. ulgi na złe długi, w tym kształtuje obowiązki podatkowe dłużników. W kwestii związanej z obowiązkiem dokonania korekty przez dłużnika, podstawowym źródłem normatywnym w sprawie powinna być ustawa podatkowa. Regulacje aktów prawnych normujących inne obszary porządku prawnego mogą pełnić rolę pomocniczą w interpretowaniu norm prawa podatkowego, jednakże w żaden sposób nie mogą norm tych zastępować, wykluczać czy powodować ich interpretację w sposób sprzeczny z zasadami prawa podatkowego. DKIS omówił kwestię autonomiczności prawa podatkowego i stwierdził, że wykładnia językowa art. 89b ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2021 r., nie budzi wątpliwości. Przepis jednoznacznie i jasno wskazuje, że dłużnik zobowiązany jest dokonać korekty podatku naliczonego wynikającego z nieopłaconych faktur niezależnie od faktu, czy wierzyciel skorzystał z możliwości obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego związanych z transakcjami udokumentowanymi tymi fakturami. Nie ma znaczenia to, czy wierzyciel w ogóle mógł z prawa takiego skorzystać. Przy czym istota regulacji wynikająca z art. 89b ustawy opiera się na neutralności podatku VAT, poprzez uniemożliwienie podatnikowi korzystania z uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji, kiedy nie ponosi ciężaru finansowego tego podatku. Dłużnik nie będzie zobowiązany do dokonania korekty tylko wówczas, gdy ureguluje należność najpóźniej w ostatnim dniu tego okresu rozliczeniowego (art. 89b ust. 1a ustawy o VAT).
DKIS podkreślił, że wątpliwości wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy jest on obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktury w rozliczeniu za okres, w którym 90. dzień od dnia upływu terminu płatności upłynął przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, a zatwierdzony przez sąd układ ustalił nowe terminy płatności. W tym zakresie DKIS stwierdził, że przepisy podatkowe nie regulują stosunków cywilnoprawnych, ani nie mają wpływu na ich treść, w tym ustalenia dotyczące terminów płatności. Zgodnie z zasadą swobody umów, to strony umowy rozstrzygają m.in. zasady rozliczeń z tytułu zawarcia umów cywilnoprawnych. Według organu, dłużnik ma obowiązek skorygowania całości (lub części) uprzednio odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktury, jeżeli nie ureguluje całości (lub części) należności w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Obowiązek dokonania korekty ciąży na dłużniku niezależnie od faktu, czy jego wierzyciel skorzystał z korekty podatku należnego. Dłużnik nie jest zobowiązany do skorygowania podatku naliczonego wówczas, gdy ureguluje należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności. Korekta winna być dokonana w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności. Termin 90-dniowy należy każdorazowo liczyć od dnia, w którym upływa termin płatności określony w fakturze lub umowie. Jeżeli zatem w porozumieniu zawarta zostanie zgodna wola stron co do innego (nowego) terminu zapłaty, ten termin będzie właściwym do liczenia okresu 90 dni, o którym mowa w art. 89b ust. 1 ustawy o VAT.
Jednocześnie DKIS zauważył, że jedynie zawarcie przez strony umowy – przed upływem 90 dni od pierwotnie ustalonych terminów płatności – porozumienia, ugody czy jakiegokolwiek innego rodzaju pisma, które przedłuża termin spłaty wierzytelności skutkuje tym, że termin naliczania 90 dni biegnie każdorazowo od nowego wyznaczonego terminu spłaty długu.
DKIS zauważył, że 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturach, z tytułu których powstały wierzytelności objęte zakresem wniosku, upłynął przed 30 listopada 2023 r., tj. przed ustaleniem dnia układowego. Zatem wnioskodawca, w terminie 90 dni od dnia upływu pierwotnie ustalonych terminów płatności, powinien dokonać, zgodnie z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, korekty odliczonego podatku naliczonego wynikającego z tych faktur w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonych na fakturach. DKIS stwierdził, że obowiązek dokonania przez wnioskodawcę korekty podatku naliczonego istniał jeszcze przed objęciem strony postępowaniem restrukturyzacyjnym. Wobec powyższego, mając na uwadze obowiązujący stan prawny, a w szczególności przepis art. 89b ust. 1 ustawy o VAT oraz przedstawiony opis spraw stwierdzenia wymaga, zdaniem DKIS, że wnioskodawca jest zobowiązany do dokonania korekty odliczonej kwoty podatku naliczonego wynikającego z nieuregulowanych faktur, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminów płatności określonych w tych fakturach.
Z przytoczoną interpretacją indywidualną DKIS wnioskodawca się nie zgodził i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając rzeczoną interpretację w całości. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów:
1) prawa materialnego, tj.
a) art. 89b ust. 1b w zw. z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez jego błędną wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy, polegającą na uznaniu, że w przypadku wierzytelności, których termin płatności upływał zarówno w miesiącu otwarcia wobec skarżącego postępowania restrukturyzacyjnego, jak i w miesiącu następującym po miesiącu otwarcia tego postępowania, to 90-dniowy termin, o którym mowa w tym przepisie, będący podstawą do zastosowania "ulgi na złe długi", nie ulega zawieszeniu, czy też nie jest liczony od nowa na skutek ustalenia prawomocnego układu, zawartego w ramach postępowania restrukturyzacyjnego ustalającego nowe terminy zapłaty zobowiązań skarżącego, i w konsekwencji niezastosowanie art. 2a o.p., zobowiązującego organ do rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść skarżącego w zakresie stosowania wyżej przywołanego przepisu,
b) art. 89 b ust. 1 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że artykuł ten powinien zostać zastosowany, w sytuacji gdy zastosowanie mają przepisy p.r., jako lex specialis;
2) przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez:
a) nieprzedstawienie przekonującej oceny prawnej stanowiska skarżącego oraz niewskazanie modelu postępowania, jaki powinien przyjąć skarżący w stosunku do wskazanych w stanie faktycznym wierzytelności,
b) nieodniesienie się do stanowiska skarżącego, w szczególności w zakresie koncepcji zawieszenia 90-dniowego terminu lub jego biegu na nowo dla celów stosowania regulacji o "uldze na złe długi" w stosunku do zobowiązań objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, a następnie prawomocnym postanowieniem układowym oraz nieuwzględnienie celowości postępowania restrukturyzacyjnego (ochrona dłużnika przed upadłością) w kontekście analizy tych przepisów.
Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymano poglądy wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę DKIS uznał zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na interpretacje indywidualną, uchyla tę interpretację. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Oceniając zaskarżoną interpretację indywidualną przez pryzmat zarzutów strony skarżącej, należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 2 o.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić należy, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowią jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczają granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Zasadnie podnosi się, że wnioskowy charakter postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadnia przyjęcie, że organ wydający tę interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki zainteresowany określił we wniosku. Organ rozpatrujący wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest zatem uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani do udzielania jej w obszarze przepisów prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (zob. J. Rudowski [w:] S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 14b – i powołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie wskazuje się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także operatywnej wykładni adekwatnych do niego przepisów. Wiąże się to z bezwzględnym wymogiem podania we wniosku wszystkich elementów stanu faktycznego, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 sierpnia 2021 r., II FSK 3830/18; z 8 lipca 2021 r., I FSK 1476/18; z 27 maja 2015 r., II FSK 1201/13 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: Orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, Sąd w niniejszej sprawie przyjął, że rzetelne przedstawienie stanu faktycznego leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o interpretację prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcje rozważa. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że zawarte we wniosku przedstawienie własnego stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego odnosić się winno nie do wszystkich zagadnień, jakie wiążą się ze sprawą, lecz do tej kwestii, która budzi wątpliwości wnioskodawcy i staje się przedmiotem pytania kierowanego do organu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że DKIS zasadnie uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, bowiem w przedstawionym stanie faktycznym sprawy brak było uzasadnienia dla twierdzenia wnioskodawcy, że nie jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktury w rozliczeniu za okres, w którym 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w tej fakturze upłynął przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, o ile zakres tego postępowania obejmuje wierzytelności (należności), których dotyczyć miałaby korekta przewidziana tym przepisem, a zatwierdzony układ ustalił nowe terminy płatności. Skoro bowiem z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku wynika, że ów termin 90-dniowy, oznaczający obowiązek korekty, upłynął przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, to trafnie DKIS stwierdził, że obowiązek dokonania korekty powstał przed dniem układowym, a więc podatnik był zobowiązany do dokonania korekty w terminie wynikającym z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT.
Należy wskazać, że rolą organu interpretującego nie jest ustalanie stanu faktycznego czy też dociekanie z jakich względów podatnik formułuje pytanie w taki czy inny sposób. Jeśli stan faktyczny został opisany w sposób umożliwiający ocenę trafności stanowiska wnioskodawcy, a nie zachodzą inne przesłanki negatywne, to organ zobowiązany jest wydać interpretację indywidualną. Można domyślać się, że być może intencją wnioskodawcy było uzyskanie interpretacji indywidualnej dotyczącej innych kategorii faktur lub w ogóle zadanie innego pytania, ale wymagałoby to złożenia odrębnego wniosku, a rozważania w tym zakresie pozostają poza granicami niniejszej sprawy. W świetle zaprezentowanego opisu stanu faktycznego i zadanego organowi pytania należało stwierdzić, że skoro mowa w nich o fakturach, dla których 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze upłynął przed objęciem wnioskodawcy postępowaniem restrukturyzacyjnym, to prawidłowe było stanowisko organu, że na skarżącym ciążył obowiązek dokonania odpowiednich korekt, o których mowa w art. 89b ust. 1 ustawy o VAT – niezależnie od okoliczności późniejszego objęcia skarżącego postępowaniem restrukturyzacyjnym. Do takich kwestii ograniczał się opis stanu faktycznego i zadane organowi pytanie. Poza zakresem sprawy, jak też rozważań Sądu na obecnym etapie, pozostaje przy tym problem, czy objęcie należności z ww. faktur układem w toku postępowania restrukturyzacyjnego powoduje, że skarżący winien dokonać ponownych korekt w zakresie rozliczeń w VAT, bowiem w tym zakresie w niniejszej sprawie nie sformułowano pytania wobec organu interpretującego.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, Sąd stwierdził, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. W szczególności organ prawidłowo zinterpretował art. 89b ust. 1b w zw. z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT odnośnie do faktur, dla których 90. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze upłynął przed objęciem wnioskodawcy postępowaniem restrukturyzacyjnym, o czym była mowa wyżej. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 2a o.p., to przepis ten przewiduje, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Zdaniem Sądu, na gruncie zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego tego rodzaju wątpliwości w sprawie nie wystąpiły, a więc DKIS nie naruszył wskazanego przepisu prawa. Nie był też zasadny zarzut naruszenia art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy należało zastosować przepisy p.r., jako lex specialis. W sytuacji, gdy z opisu stanu faktycznego wynikało, że obowiązek korekty rozliczeń w VAT powstał przed objęciem wnioskodawcy postępowaniem restrukturyzacyjnym, to samo rozważanie stosowania przepisów p.r. było niecelowe. Nietrafnie też strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 14c § 1 i § 2 o.p. oraz art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. Analiza uzasadnienia zaskarżonej interpretacji pozwala uznać, że organ, pomimo nadmiernego rozbudowania rozważań natury ogólnej, odniósł się merytorycznie do stanowiska skarżącego i dokonał jego prawidłowej oceny. W realiach tej sprawy nie było też celowe odnoszenie się do koncepcji skarżącego co do zawieszenia lub ponownego biegu terminu 90-dniowego do dokonania korekty rozliczeń podatkowych, skoro nie miało to znaczenia w świetle okoliczności opisanych w stanie faktycznym. Odnośnie do naruszenia art. 14c § 2 o.p. poprzez niewskazanie modelu postępowania, jaki powinien przyjąć skarżący w stosunku do wskazanych w stanie faktycznym wierzytelności, to trzeba zauważyć, że w świetle ww. przepisu rolą organu nie było opracowanie takiego modelu, lecz wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie i DKIS stanowisko takie w zaskarżonej interpretacji zawarł.
Reasumując, Sąd w warunkach związania zarzutami skargi, jak i opisem stanu faktycznego, wynikającym z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, doszedł do przekonania, że zarzuty te i argumentacja na ich poparcie nie były trafne. Organ w zaskarżonej interpretacji nie dokonał zarzucanej mu przez stronę skarżącą błędnej wykładni przepisów ustawy o VAT. Nie doszło także do zarzucanego organowi naruszenia przepisów postępowania. W świetle wiążącej dla organu treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że dokonana przez organ wykładnia przepisów prawa podatkowego i poczynione przez organ rozważania, nie naruszały prawa w sposób zarzucany organowi przez stronę skarżącą, a co za tym idzie brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.