I SA/Wr 721/24

I SA/Wr 721/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 86 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 23 lipca 2024 r. znak 0201-IOV-13.4103.33.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za XII 2010 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (dalej organ pierwszej instancji, NMUCS) z dnia 21 maja 2024 r. nr 448000-CKK2-22.5001.14.1.2024.17 wydaną wobec M. Sp. z o.o. dalej: Spółka) w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 20 marca 2018 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję NMUCS z 16 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że DIAS decyzją z 5 grudnia 2013 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzona przez ten organ. Organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, w którym pozyskał przede wszystkim opinię biegłego sądowego w zakresie wartości rynkowej urządzenia, wydał decyzję w której w odniesieniu do decyzji pierwotnej zmienił również podstawę prawną rozstrzygnięcia. W konsekwencji orzekł, że podatnik naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej ustawa o VAT) dokonując odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem opisywanych wcześniej urządzeń określanych jako biblioteka taśm. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając poprawność rozstrzygnięcia w zakresie w jakim uznano czynność dostawy biblioteki taśm za dokonaną dla pozoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając skargę za niezasadną wskazał w pierwszej kolejności, że określony w art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako O.p.) skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje także w wypadku zaskarżenia decyzji kasacyjnej, a nie tylko określającej zobowiązanie podatkowe. Zdaniem Sądu pierwszej instancji rozstrzygniecie organu odwoławczego zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa i dokonane zostało w oparciu o postępowanie przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji organ wyraźnie wskazał jakie dowody zgromadzone w sprawie przesądzają za podjętym rozstrzygnięciem. W ocenie Sądu pierwszej instancji prawidłowa była ocena organów podatkowych, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego faktura z 30 grudnia 2010 r. wystawiona przez A. Spółkę z o.o. na dostawę biblioteki taśm [...] potwierdza czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 83 Kodeksu cywilnego i nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT.
Naczelny Sąd administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt: I FSK 349/19, uchylił zaskarżony wyrok i decyzję DIAS. Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie wykazał nadużycia prawa, ponieważ nie udowodnił, że z ogółu okoliczności obiektywnych wynika, że zasadniczym celem owych transakcji było jedynie osiągnięcie omawianej korzyści podatkowej. Przeciwnie wskazał, że w sprawie nie doszło do uszczuplenia podatkowego. A zatem z zaskarżonej decyzji wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o uzyskaniu korzyści podatkowej. Tym samym organ odwoławczy naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie.
Zdaniem Sądu, organ podatkowy mógł wprawdzie odwołać się do okoliczności, że transakcja w rzeczywistości nie miała miejsca albo, że towar nie służył do wykonywania czynności opodatkowanej, ale jako podstawę prawną wydanej decyzji powinien wskazać art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł wprawdzie, że celem transakcji "nie były pobudki o charakterze stricte gospodarczym", niemniej jako podstawę prawną powołano art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT.
W wyniku rozpatrzenia sprawy, DIAS we Wrocławiu decyzją z 8 grudnia 2023 r. znak 02Ol-IOV- 13.4104.52.2023 uwzględniając wskazania zawarte w ww. wyroku NSA, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
DIAS we Wrocławiu wskazał, że NMUCS rozpoznając sprawę winien dokonać ponownej oceny zebranego materiału dowodowego w kontekście zasadności lub jej braku zastosowania art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do spornej transakcji, w tym dokonać oceny zasadności argumentów Skarżącej przedstawionych w piśmie z 6 grudnia 2023 r. stanowiącym ustosunkowanie się na postanowienie DIAS Wrocławiu z 15 listopada 2023 r. w sprawie wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.
NMUCS, mając na uwadze treść wydanego w sprawie ww. wyroku NSA oraz zalecenia DIAS, uznał, że całościowa analiza zgromadzonego w wystarczającym stopniu materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż wyłącznym celem omawianych czynności prawnych było pozyskanie przez J. W., G. W. i J. J. środków finansowych na podwyższenie kapitału zakładowego Skarżącej z 209 550 zł do 2 095 500 zł, a przedmiotowa biblioteka taśmowa z oprzyrządowaniem była tylko środkiem do realizacji tego celu. Z uwagi na powyższe, NMUCS decyzją z 21 maja 2024 r., znak 448000-CKK2-22.5001.14.2024, działając na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT odmówił Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...] z 30 grudnia 2010 r. wystawionej przez A. Sp. z o.o., dokumentującej sprzedaż biblioteki taśmowej. Skarżąca nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, odwołaniem z 18 czerwca 2024 r. wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów tj. ponowne przesłuchanie G. W., J. W. oraz J. J. i A. D., wystąpienie do Prokuratury Apelacyjnej w W. prowadzącej postępowanie przygotowawcze pod sygn. akt [...] o udostępnienie materiału dowodowego w postaci dokumentacji handlowej i księgowej Spółki M. oraz włączenie do akt sprawy pełnego materiału dowodowego zebranego w toku postępowania prowadzonego w A. sp. o.o. za grudzień 2010 r. (brak wskazania, o jakim postępowaniu oraz o których dowodach mowa).
DIAS we Wrocławiu, decyzją z 23 lipca 2024 r., znak 0201-l0\/-13.4103.33.2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. DIAS ustalił, że istotą (zasadniczym celem) nabytego przez Skarżącą towaru w postaci zamortyzowanej biblioteki taśmowej było pozyskanie środków finansowych na podwyższenie kapitału zakładowego Spółki, która to czynność nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ustawy o VAT. DIAS wskazał, że NSA w wyroku z 10 lipca 2023 r., o sygn. akt I FSK 1620/19, podkreślił, iż wykorzystywanie nabytych towarów dla ogólnie pojętych potrzeb spółki, tj. w niniejszej sprawie do tej kategorii kwalifikuje się właśnie okoliczność podwyższenia kapitału zakładowego danej spółki - nie jest wystarczające dla przyznania prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT.
DIAS wskazał, że Skarżąca w toku prowadzonych w sprawie postępowań kontrolnych i podatkowych nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność faktycznej możliwości wykorzystania ww. towaru do wygenerowania obrotu, podlegającego kolejno opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ przy tym zauważył, że - jak wynikało z akt sprawy - Skarżąca z własnej woli nie korzystała i od początku zakupu - nie miała zamiaru korzystać ze zamortyzowanej biblioteki taśmowej. Powyższe stanowiło dodatkową okoliczność na potwierdzenie wskazanych ustaleń co do istoty analizowanej transakcji. DIAS wyjaśnił, że z uwagi, iż prawo do odliczenia powstaje jako konsekwencja dokonania określonych zakupów, które są następnie wykorzystywane do czynności opodatkowanych, Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT z faktury nr [...] z 30 grudnia 2010 r. dokumentującej zakup biblioteki taśmowej od A. Sp. z o.o. DIAS odmówił przeprowadzenia wniosków dowodów zawartych w odwołaniu, wskazując że okoliczności zostały wykazane innymi dowodami.
Od powyższej decyzji, Skarżąca złożyła skargę, zarzucając naruszenie przepisów praw procesowego i materialnego, tj.:
- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) (dalej: O.p.) - przez niezebranie całego dostępnego i możliwego do uzyskania materiału dowodowego, a także nierozpatrzenie w prawidłowy sposób materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niezbędnego do oceny czy w analizowanej sprawie Skarżąca nabyła prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na podstawie faktury dokumentującej nabycie biblioteki taśmowej. Ponadto wadliwe sporządzenie uzasadnienia, na podstawie którego nie jest możliwe ustalenie na podstawie jakiego materiału dowodowego odtworzono stan faktyczny będący podstawą orzekania,
- art. 233 § 1 pkt 1, art. 233 § 2 w zw. art. 229 O.p. - przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania podatkowego pomimo takiego obowiązku, wobec czego ograniczono się jedynie do ponownej analizy materiału dowodowego, który nie został zgromadzony na okoliczności odnoszące się do ustalenia prawa do odliczenia podatku naliczonego,
- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przez błędne uznanie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z prawidłowo wystawionej faktury, dokumentującej realnie przeprowadzoną transakcję zakupu, w związku z niewykazaniem, że udokumentowany ww. fakturą zakup towaru i związanych z nim usług był wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych, zgodnie z celem ich nabycia.
W oparciu o powyższe, Skarżąca wniosła na podstawie:
- o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a następnie umorzenie postępowania,
- o zasądzenie od DIAS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Ponadto Skarżąca podniosła w skardze, że DIAS w poprzedniej decyzji kasacyjnej, wyraźnie, jednoznacznie i definitywnie przesądził, że materiał dowodowy, który dotychczas został zebrany nie jest wystarczający do postawienia tezy, że Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT. Ponadto w tym kontekście, odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą wniosków dowodowych, stanowi zdaniem Skarżącej o naruszeniu art. 188 O.p.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1627, ze zm.; dalej: u.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest zasadna. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Zgodnie z zaleceniami NSA zawartymi w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 7 lipca 2023 r., o sygn. akt I FSK 349/19 - w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy podatkowe powinny były ustalić, czy zachodzą w rozpatrywanej sprawie przesłanki do odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. NSA wskazał, że wymaga to zweryfikowania, czy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na uznanie, że skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego ze względu na to, że zakupiony towar nie służył do wykonywania działalności gospodarczej.
Odnosząc się do treści powyższych zaleceń uznać należy, że NSA nie przesądził zatem w sposób - jak podnosi Skarżąca - wyraźny, jednoznaczny i definitywny, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający, dlatego organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobligowany byłyby do jego uzupełnienia. W ocenie Sądu organy w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania prawidłowo uznały, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający dla oceny, czy Skarżącej przysługuje czy też nie, prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Rezultatem takiej oceny była odmowa Skarżącej prawa do odliczenia podatku VAT z faktury dokumentującej zakup biblioteki taśmowej. Zdaniem Sądu, DIAS słusznie uznał dokonując oceny przedmiotowego materiału dowodowego, że na jego podstawie można dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń co do stanu faktycznego, a dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne W konsekwencji DIAS prawidłowo wskazał, że rzeczywisty cel (istota) zakupu ww. sprzętu została potwierdzona znajdującym się w aktach sprawy, w sposób wystarczający zgromadzonym materiałem dowodowym. Kompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego, stanowiła ponadto podstawę do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów, ponieważ dotychczas zgromadzone dowody pozwalają na dokonanie oceny stanu faktycznego, bez konieczności przeprowadzenia wskazanych przez Skarżącą wniosków dowodowych.
Wskazać należy, co następuje: stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p., została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu.
Zgodnie natomiast z art. 124 O.p., organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny, wywodząc z niego trafne wnioski, a swoje oceny i ustalenia w sposób szczegółowy i usystematyzowany przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Sposób rozumowania Organu odwoławczego jest logiczny, a jego wywód jasny, przez co nie sposób dopatrzyć się w nim jakichkolwiek, choćby najmniejszych sprzeczności. Decyzja spełnia też wszystkie wymogi, określone w art. 210 § 4 O.p.
W sposobie prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa, zebrano w jego toku dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody oceniono i właściwie na tej podstawie ustalono stan faktyczny sprawy.
W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez stronę na poszczególnych etapach postępowania w sposób wystarczający - oraz dokonał ich subsumpcji pod normy prawa materialnego.
Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów, nie okazał się trafny. Strona w istocie, poza zajęciem przeciwnego stanowiska co do dokonanej przez organy obu instancji oceny jej sytuacji prawnej, nie przedstawiła żadnych przekonywających argumentów, które w jakiejkolwiek mierze mogłyby wzruszyć rzeczową argumentację i logiczne wnioskowanie zawarte w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, strona miała zapewniony pełny czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
Tym samym, wobec prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia stanu faktycznego, zasadnym było zastosowanie wskazanych w decyzji przepisów prawa materialnego.
Stąd zarzut naruszenia wskazanych w powyższym zakresie przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1, art. 233 § 2 w zw. art. 229 O.p. - tut. Sąd uznał za nietrafny.
Odnosząc się zaś do zarzutu w przedmiocie naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez błędne uznanie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup biblioteki taśmowej, ze DIAS w zaskarżonej decyzji odmówił Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...] z 30 grudnia 2010 r. na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, z uwagi, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż rzeczywistym celem (istotą) transakcji zakupu towaru w postaci zamortyzowanej biblioteki taśmowej było wyłącznie podniesienie kapitału Spółki M., a cel ten nie służył do wykonywania działalności gospodarczej. W konsekwencji DIAS słusznie uznał, że Skarżąca uwzględniając w rozliczeniu ww. fakturę zawyżyła podatek naliczony za grudzień 2010 r. o kwotę 131.560 zł.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Wprawdzie w orzecznictwie NSA utrwalił się jednolity pogląd, że przewidziane w art. 86 ust. 1 ustawy VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy także wydatków (zakupu towarów i usług), które nie mogą zostać powiązane z konkretnymi czynnościami opodatkowanymi, ale jednocześnie wykazują one związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą (np. wyrok z 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 485/10, wyrok z 16 lutego 2010 r. sygn. akt I FSK 2105/08, wyrok z 12 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 691/09, wyrok z 14 października 2010 r. I FSK 1834/09, wyrok z 25 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 246/10; www.orzeczenia. nsa.gov.pl), to jednak strona takiego związku nie wykazała.
Reasumując, skoro w skardze nie przywołano żadnych nowych argumentów mogących mieć wpływ na zmianę podjętego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdza, że skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, to zasadny jest wniosek o oddalenie skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił