I SA/Wr 709/07

I SA/Wr 709/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 19  ust. 1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie : Sędzia WSA Katarzyna Radom Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant: Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2002r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej we W. po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] Z. R. decyzją z dnia [...] [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] Nr [...] określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. w wysokości [...].
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji co do braku podstaw do rozliczenia podatku naliczonego przez Z. R. z faktury VAT nr [...] z dnia [...] na kwotę podatku VAT w wysokości [...] wystawionej za usługi porządkowe przez firmę A K. Ł.
W umowie z dnia [...] nr [...] zawartej pomiędzy Zakładami B J. L. SA (sprzedającym) a Z. R. (kupującym) dotyczącej zasad współpracy postanowiono, że sprzedający jako producent upoważni kupującego do działania polegającego m.in. na wyszukiwaniu nabywców, zakupie u sprzedającego autobusów oraz odsprzedaży ich osobą trzecim na rynku z zastrzeżeniem, że kupujący będzie dokonywał czynności obsługi przedsprzedaży pojazdów, które zostały określone w załączniku nr 1 do umowy i obejmowały:
- umycie pojazdu bezpośrednio przed przekazaniem klientowi (nadwozie, podwozie, zespół napędowy) -wg potrzeb,
- przekazanie klientowi podstawowego zakresu wiedzy o eksploatacji pojazdu,
- sprawdzenie poziomu oleju,
- sprawdzenie układów decydujących o bezpieczeństwie jazdy,
- sprawdzenie stanu ogumienia.
Z treści faktury VAT z [...] nr [...] wynika, że Z. R. sprzedał Zakładom B SA [...])
Mając powyższe na uwadze Z. R. na podstawie postanowień w/w umowy był zobowiązany do wysprzątania autobusu w sytuacji, gdy zakupiony w B SA autobus odsprzedawał swoim klientom (osobom trzecim). Tym samym B SA nie jest osobą trzecią, o której mowa w w/w umowie powołanej we wskazanym zakresie przez stronę, a tym samym R. nie miał w oparciu o tę umowę obowiązku sprzątania autobusu sprzedanego B S.A
Zatem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podnoszony przez Z. R. fakt sprzedaży w kwietniu 2002r. Zakładom B SA autobusu (nazwanego w fakturze [...]), jak również postanowienia zawartej z B S.A. umowy nr [...] z dnia [...] nie uzasadniają celu nabycia od firmy A K. Ł. usługi porządkowej udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia [...].
W celu dokładnego wyjaśnienia sprawy organ podatkowy I instancji przesłuchał w charakterze świadków : Z. M., A. O., M. K., M. W., J. Cz. i J. L., którzy zostali wskazani przez pana Z. R., jako osoby, które z racji pełnienia wówczas funkcji z ramienia firmy B S.A. miały posiadać wiedzę o współpracy z firmą C oraz K. Ł. w zakresie działań marketingowych, logistycznych, kalkulacyjno-cenowych, negocjacyjnych oraz stanu faktycznego całej wzajemnej współpracy. Wszystkie wskazane przez Stronę osoby zostały przesłuchane, jednakże świadkowie ci (za wyjątkiem pana M. K.) nie potwierdzili wykonywania usług porządkowych przez firmę C K. Ł. tłumacząc się brakiem wiedzy w tym zakresie lub niepamięcią.
Przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] M. K. potwierdził jednakże świadczenie usług sprzątania przez p. Ł. stwierdzając "potwierdzam z całą stanowczością, że prace te zostały wykonane rzetelnie i profesjonalnie przez Łęczyckiego i ludzi, których osobiście nie znałem".
Dalej Dyrektor Izby wskazał, że świadek mówiąc o swojej współpracy z ramienia B S.A. z firmą C Z. R., opisał zdarzenia związane ze sprzedażą [...] szt. autobusów dla D B. i [...] szt. autobusu dla E G., bowiem w złożonym w dniu [...] oświadczeniu, pan K. wskazał, że firma C Z. R. była odpowiedzialna właśnie za te kontrakty.
Kontrakt na sprzedaż przez firmę C Z. R. [...] szt. autobusów dla D B. był zrealizowany w miesiącach lipiec -sierpień 2002 r. a nie w kwietniu 2002r. tj. miesiącu w którym została wystawiona przez firmę A K. Ł. sporna faktura VAT nr [...] z dnia [...] na kwotę podatku VAT w wysokości [...] za usługi porządkowe.
Organ odwoławczy na podstawie powyższych faktów, a w szczególności na podstawie zeznań pana M. K. złożonych w dniu [...] uznał, iż firma A K. Ł. wykonywała na rzecz pana Z. R. usługi sprzątania związane ze sprzedażą autobusów dla D B., który to kontrakt zrealizowany był w miesiącach lipiec i sierpień 2002 r. jednakże usługa sprzątania wykazana w zakwestionowanej fakturze VAT nr [...] nie może być tą usługą o której mówili w/w świadkowie chociażby z uwagi na datę jej wystawienia [...] tj. została by wystawiona na kilka miesięcy przed faktycznie wykonaną pracą, gdy nie był jeszcze znany zakres prac porządkowych (stopień zanieczyszczeń i częstotliwość powtórzenia sprzątania sprzedawanych autobusów).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej j ą decyzji organu I instancji, której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:
• art. 1, ar. 2, art. 7, art. 8, art. 9, art. 20, art. 21 pkt 1, art. 22, art. 31, art. 32, art. 37, art. 84, art. 217 Konstytucji RP,
• art. 111 § 1, art. 113, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 189, art. 191, art. 210 § 4, art. 229 Ordynacji podatkowej,
• art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku VAT,
• art. 6, art. 65, art. 353 Kodeksu cywilnego
poprzez błędne przyjęcie, iż organ podatkowy :
- nie ujął w uzasadnieniu decyzji faktu, iż odmówił stronie prawa do skutecznego poinformowania o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka, gdyż zdaniem organu nie wniósł on nic nowego do sprawy,
- obciążył podatnika ciężarem udowodnienia co do wykazania istnienia związku przyczynowo-skutkowego konkretnych wydatków z uzyskanym przychodem,
- bezpodstawnie odrzucił oświadczenia woli składane przez osoby bezpośrednio związane z zaistniałą sytuacją bez podania konkretnych dowodów przeciw,
- oparł się w całości postępowania na zasadzie określonej w art. 6 kodeksu cywilnego, mimo iż zasadę tę ustawodawca pominął w znowelizowanej ordynacji podatkowej
- bezpodstawnie nie uznał za koszt uzyskania przychodów usług porządkowych wykonywanych na rzecz firmy C przez firmę A,
- błędnie określił powstanie obowiązku podatkowego przy usługach ciągłych powołując art. 19 ust. 1 i 3a ustawy o VAT, zamiast art. 6 ust. 5 tejże ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu zaistniałego pomiędzy stronami dotyczy w przedmiotowej sprawie oprócz zarzutów co do braku podstaw do rozliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] na kwotę podatku VAT w wysokości [...] wystawionej za usługi porządkowe przez firmę A K. Ł. zarzutu odnośnie pominięcia strony w prowadzonym postępowaniu.
Zarzut skarżącego co do naruszenia przez organ II instancji prawa procesowego przez próbę pominięcia strony w postępowaniu podatkowym i doręczenie decyzji byłemu pełnomocnikowi jest on bezpodstawny. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...] została skierowana i doręczona skarżącemu w dniu [...] o czym świadczy dowód potwierdzenia odbioru.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy o cofnięciu pełnomocnictwa dowiedział się dnia [...] z pisma przekazanego przez Urząd Skarbowy w O., gdzie strona zawiadomiła organ I instancji o odwołaniu udzielonego w dniu [...] pełnomocnictwa udzielonego M. Ł.
Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. została skierowana i doręczona skarżącemu w dniu [...], jak również z ostrożności procesowej doręczona p. M. Ł., która została przez Z. R. ustanowiona jego pełnomocnikiem a pełnomocnictwa tego przed organem odwoławczym podatnik nie wycofał.
Również chybiony jest zarzut skarżącego dotyczący nie ujęcia w uzasadnieniu decyzji faktu przesłuchania przez organ odwoławczy świadka S. S., oraz braku podania, że odmówiono prawa do skutecznego poinformowania podatnika o przeprowadzeniu tego dowodu z przesłuchania świadka, ponieważ nie wniósł on nic nowego do sprawy. O przesłuchaniu p. S. jako świadka w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego pełnomocnik p. M. Ł., zgodnie z wymogami art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej, została zawiadomiona pismem z dnia [...] (doręczenie zastępcze w dniu [...] - art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej).
Zatem zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 190 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny.
Przesłuchany w dniu [...] p. S. S. nie wniósł jednak do sprawy żadnych nowych informacji, tłumacząc się brakiem pamięci, albo brakiem uczestniczenia przy przekazaniu autobusów. O wycofaniu przez Z. R. pełnomocnictwa dla p. Ł. organ odwoławczy powziął wiadomość [...] po przeprowadzonym w dniu [...] przesłuchaniu świadka S. S.
Zatem informacja o wycofaniu pełnomocnictwa dla p. Ł. przez skarżącego została przekazana organowi odwoławczemu już po czynności przesłuchiwania świadka p. S., dlatego organ nie ponawiał już procedury ponownego przesłuchania tego świadka z uwzględnieniem zawiadamiania p. R. Wobec tego protokół przesłuchania pana S. nie mógł uznać jako dowód w sprawie i nie włączył go do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i tym samym nie powołał w zaskarżonej decyzji. Ponadto zeznania pana S. nie wniosły by nic do sprawy z powodu niepamięci świadka, oraz z uwagi na to, że informacje pozyskane w ramach tego przesłuchania nie zostały uwzględnione jako dowód w przedmiotowej sprawie.
Na podstawie zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego organ uznał również wynikającą z umowy Nr [...] zawartej pomiędzy firmą C z B S.A., konieczność posprzątania autobusów wyprodukowanych przez Jelcz przed ich sprzedażą realizowaną przez Z. R. na rzecz swoich klientów.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest fakt wykonania przez firmę A K. Ł. na rzecz skarżącego usługi sprzątania, która została wykazana spornej fakturze VAT nr [...] z dnia [...] Organ odwoławczy zasadnie nie uznał, że wykazana usługa nie została wykonana, ponieważ w kwietniu 2002 r. skarżący nie dokonywał sprzedaży autobusów wyprodukowanych i kupionych od firmy B SA na rzecz swoich kontrahentów.
Wyjaśnienie złożone przez Z. R. (pismo z dnia [...]) co do w/w faktury za usługi porządkowe, wskazując, iż usługi porządkowe dotyczą sprzedaży autobusu w miesiącu kwietniu 2002 r. a nie jedynie samego nadwozia jako podzespołu (co błędnie odzwierciedla dowód sprzedaży faktura nr [...] z [...]) nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu skarżącego. Do wykonywania prac porządkowych (umycia autobusu) firma skarżącego była zobowiązana na podstawie zawartej umowy z B S.A w dniu [...] nr [...] dotyczącej uregulowania "zasad współpracy pomiędzy stronami w zakresie zakupu przez Kupującego autobusów wyprodukowanych przez sprzedającego w celu odsprzedaży swoim klientom". Wobec tego skarżący na podstawie postanowień w/w umowy był zobowiązany do wysprzątania autobusu w sytuacji, gdy zakupiony w B S.A. autobus odsprzedawał swoim klientom (osobom trzecim). Skoro zatem B S.A nie był osobą trzecią, jak stanowi umowa z dnia [...] nr [...], na którą skarżący się powołuje, tym samym nie miał obowiązku sprzątania autobusu sprzedawanego B S.A.
Ponadto w ocenie organu data zawarcia w/w umowy nr [...] tj. dzień [...] wskazuje, iż postanowienia tej umowy nie mogły odnosić do czynności wykonanych przed tą datą tj. np. prac porządkowych o których mowa w wystawionej przez firmę A K. Ł. fakturze VAT nr [...]z dnia [...].
Podnoszony zatem przez skarżącego fakt sprzedaży w kwietniu 2002 r. B S.A. autobusu ( nazwanego w fakturze [...]), jak również postanowienia zawartej z B S.A. umowy nr [...] z dnia [...] nie uzasadniaj ą celu nabycia od firmy A K. Ł. usługi porządkowej udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia [...]. Na tą okoliczność organ podatkowy przesłuchał w charakterze świadków osoby wskazane przez stronę tj.: Z. M., A. O., M. K., M. W., J. Cz., J. L., które, jako osoby mające z racji pełnienia wówczas funkcji z ramienia firmy B S.A. posiadać wiedzę o współpracy z firmą C oraz K. Ł. w zakresie działań marketingowych, logistycznych, kalkulacyjno-cenowych, negocjacyjnych oraz stanu faktycznego całej wzajemnej współpracy. Wszystkie wskazane przez skarżącego osoby zostały przesłuchane, jednakże świadkowie ci (za wyjątkiem M. K.) nie potwierdzili wykonywania usług porządkowych przez firmę A K. Ł. tłumacząc się brakiem wiedzy w tym zakresie lub niepamięcią Przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] M. K. potwierdził świadczenie usług sprzątania przez p. Ł. stwierdzając "potwierdzam z całą stanowczością, że prace te zostały wykonane rzetelnie i profesjonalnie przez Pana Ł. nie i ludzi, których osobiście nie znałem". Bezspornym jednakże jest, iż świadek mówiąc o swojej współpracy z ramienia B S.A. z firmą C pana Z. R., opisał zdarzenia związane ze sprzedażą [...] szt. autobusów dla D B. i [...] szt. autobusu dla E G., ponieważ w złożonym w dniu [...] oświadczeniu, M. K. wskazał, że firma C pana Z. R. była odpowiedzialna właśnie za te kontrakty.
Skarżący w złożonej skardze podaje jakoby zawierał również inne kontrakty na sprzedaż wyprodukowanych przez firmę B SA autobusów, których miał obowiązek wysprzątania w oparciu o umowę z B SA, jednakże nie wskazuje żadnych dowodów jakie to były kontrakty i kiedy realizowane.
Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe wynika, że były to dwa kontrakty zrealizowane przez skarżącego, których przedmiotem była sprzedaż autobusów wyprodukowanych przez firmę B SA (tj. kontrakt dla D B. i E G.), przy czym dla E G. zgodnie z aktem zdawczo odbiorczym nr [...] z dnia [...] autobus został oddany bez uczestnictwa Skarżącego, co ponadto potwierdziła kontrola krzyżowa przeprowadzona w E G. (protokół Urzędu Skarbowego G. nr [...] z dnia [...]). Kontrakt na sprzedaż przez firmę C Z. R. [...] szt. autobusów dla E B. był zrealizowany w miesiącach lipiec -sierpień 2002r., a nie w kwietniu 2002 r. tj. miesiącu, w którym została wystawiona przez firmę A K. Ł. sporna faktura VAT nr [...] z dnia [...] na kwotę podatku VAT w wysokości [...] za usługi porządkowe.
Faktu wykonania spornej usługi nie potwierdza sam wykonawca K. Ł., który przesłuchany w charakterze świadka (protokół przesłuchania świadka z dnia [...]) zeznał na pytanie: "czy świadczył usługi porządkowe tylko na autobusach do D B. i E G. odpowiedział twierdząco i zaznaczył, że innych kontraktów nie było. Skoro jednak odbiór tych autobusów rozpoczął się od lipca 2002 r., organ I instancji zadał kolejne pytanie: "co zatem dokumentuje faktura wystawiona w kwietniu 2002 r. za usługi porządkowe". Jej wystawca i wykonawca odpowiedział, że nie pamięta. Co do wykonanych usług za mycie autobusów dla D B. świadek wskazał, iż wystawił fakturę w sierpniu lub wrześniu, może i później. Tym samym K. Ł. wskazał, że fakturę wystawił po odbiorze autobusów. Zapytany o zakres świadczonych usług świadek zeznał, że nie pamięta. Ponadto nie pamiętał także, czy prace wykonywał sprzętem należącym do firmy C (wcześniej jednak składał inne oświadczenia).
Trudno w tym miejscu uznać zarzut Skarżącego, iż K. Ł. w/w pytaniu o zakres usług porządkowych objętych zakwestionowana fakturą, odpowiadając "nie pamiętam" miał na myśli rodzaj i budowę pojazdów, skoro organ podatkowy interesował się stroną techniczną wykonywania przez p. Ł. usług porządkowych, a nie stroną techniczną budowy samochodów.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego przerzucania przez organ podatkowy odpowiedzialności na K. Ł. za gromadzenie środków dowodowych w sprawie Skarżącego należy stwierdzić, iż jest on również chybiony. W sytuacji, w której Skarżący powołuje się na ścisłą współpracę z firmą A i zleca jej prace jako podwykonawcy, organ podatkowy ma obowiązek zbadania tego faktu i stwierdzenia na podstawie uzyskanych dowodów czy taka współpraca rzeczywiście miała miejsce. Wystawiona faktura, chociaż jest dokumentem w świetle art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej, nie może być jedynym dowodem w sprawie, jeżeli jej treści przeczą inne dowody.
Podstawę odliczenia podatku naliczonego określa art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) i stanowi o prawie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług , związanych ze sprzedażą opodatkowaną . W art. 19 ust. 3a ustawy o VAT ustawodawca zawarł warunek stanowiący , iż obniżenie kwoty podatku należnego nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi, albo otrzymania faktury potwierdzającej dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty) podlegającej opodatkowaniu. Zatem wynika z tego, że samo otrzymanie przez nabywcę faktury z wykazaną kwotą podatku VAT nie jest wystarczającą przesłanką do dokonania przez niego odliczenia podatku VAT wynikającego z tej faktury. Konieczne jest także otrzymanie przez nabywcę towaru lub wykonanie usługi. W rozpoznawanej sprawie sporny stał się fakt świadczenia usług porządkowych na rzecz podatnika, który jako dowód przedstawił stosowną, odpowiadającą wymaganiom formalnym fakturę stwierdzającą świadczenie takich usług . W przypadku działalności usługowej do uznania, że usługa została wykonana, nie wystarczy samo zawarcie umowy . Warunkiem koniecznym jest bowiem wykonanie świadczenia.. W związku z tym należy uznać, że to na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia, iż stwierdzona fakturą czynność gospodarcza została dokonana, gdy organy podatkowe zasadnie kwestionują -w oparciu o zebrany materiał dowodowy- materialną prawidłowość faktury ponieważ to podatnik z tego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne w postaci odliczenia podatku naliczonego .
Zgodnie z art. 19 ust. l ustawy o VAT podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczeń i usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. W każdym zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Zasadność tej tezy wynika także z brzmienia ustępu 3 a powołanego artykułu 19 ustawy VAT. Zgodnie z regułami zawartymi w tym przepisie obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę VAT, a nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny - nie wcześniej jednak niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towarów lub wykonania usługi. Tak więc jednym z warunków niezbędnych, umożliwiających obniżenie podatku należnego, jest otrzymanie przez nabywcę towarów ( usługi), a to wiąże się z odpowiednim zachowaniem sprzedawcy (wykonawcy usługi), który musi wydać towar (wykonać usługę).Samo zatem posiadanie faktury , która nie odzwierciedla opisanych na niej czynności faktycznych nie może po stronie jej posiadacza rodzić uprawnienia do obniżenia podatku należnego o wykazany w niej podatek naliczony.
Z powołanych przepisów wynika wprost podstawowy warunek konieczny dla dokonania odliczenia podatku naliczonego od należnego w szczególności, iż kwota podatku przypadającego do odliczenia ma wynikać z faktury stwierdzającej rzeczywiste nabycie towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.