I SA/WR 697/06

I SA/Wr 697/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Katarzyna Borońska /sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1399/07 - Wyrok NSA z 2008-11-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie WSA Katarzyna Radom Asesor WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Słomian po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia za grudzień 2000 r. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...], określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] za grudzień 2000 r.
W toku kontroli przeprowadzonej u podatnika w dniach [...] i [...] oraz [...] organ I instancji ustalił, że od roku 1996 r. B. W. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, w ramach której dokonywał przywozu z zagranicy uszkodzonych pojazdów, organizacji procedury odpraw tych pojazdów oraz ich clenia w imieniu importerów. Opłacał zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych, a w zeznaniu PIT-28 za rok 1999 wykazał przychód w wysokości [...]. Stosownie do postanowień art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. - zwanej dalej p.t.u., wykazując przychód o tej wysokości - w ocenie organu - podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług za ten rok. Stwierdzono, że nie prowadził ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, ale ewidencję dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego, w której za grudzień 2000 r. wykazał przychód z usług transportowych w kwocie [...].
W trakcie kontroli organ I instancji ustalił również, że B. W. w latach 2000 -2002 kupował i sprowadzał z zagranicy samochody osobowe, które sprzedawał następnie we własnym imieniu i na własny rachunek. Przychodu z tego tytułu nie wykazywał w ewidencji prowadzonej dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego. Organ uznał, że powyższe działania podatnika stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż były wykonywane we własnym imieniu i na własny rachunek, a okoliczności sprawy wskazywały na zamiar częstotliwego ich wykonywania. Organ ocenił twierdzenia podatnika, że sprowadzane pojazdy używał do celów prywatnych, m.in. do dowożenia opiekunki do dzieci i wyjazdów na zakupy, uznał jednak, że są one sprzeczne ze stanem faktycznym i nie dał im wiary. Wskazał, że podatnik nabywał pojazdy, remontował, rejestrował i w krótkim czasie odsprzedawał, co przeczyło wykorzystywaniu tych pojazdów na własne potrzeby. Mając powyższe okoliczności na uwadze organ uznał, że podatnik był objęty statusem podatnika podatku VAT, a zatem był zobowiązany do ewidencjonowania, rozliczania i deklarowania podatku od towarów i usług, od całości dokonywanego obrotu.
Jak ustalił organ w dniu [...] podatnik dokonał pierwszej sprzedaży samochodu osobowego Opel Vectra, który jest wyrobem akcyzowym (załącznik nr 6 poz. 5 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b u.p.t.u. wykluczył możliwość zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i w związku z tym od dnia zakupu tego samochodu podatnik stał się podatnikiem VAT, zobowiązany był do złożenia deklaracji VAT R, oraz do spełniania wszelkich obowiązków w postaci składania deklaracji, obliczania i wpłacania podatku VAT.
W grudniu 2000 r., którego to okresu dotyczy zaskarżona decyzja, podatnik nie wykonywał innych, niż usługi transportowe, czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ wskazał, że moment powstania obowiązku w VAT w przypadku usług transportu ciężarowego określał § 6 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109., poz. 1245), w świetle którego, obowiązek taki następuje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, ale nie później, niż 30 dni od wykonania usługi. Ponieważ brak było dowodów zapłaty, organ podatkowy I instancji określił obrót podlegający opodatkowaniu w grudniu 2000 r. w wysokości wskazanej w ewidencji dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego za grudzień 2000 r., tj. [...] i stosując stawkę podatku VAT 22 %, przewidzianą w art. 14 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. wyliczył podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. na kwotę [...]. Z uwagi na fakt utraty w dniu 20.06.2000 r. prawa do zwolnienia w podatku od towarów i usług, sprzedaż przez niego kolejnych samochodów i świadczenie usług transportowych podlegało przepisom ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponieważ jednak podatnik nie dopełnił obowiązku rejestracji podatkowej dla celów podatku VAT, organ odmówił podatnikowi prawa obniżenia podatku należnego o naliczony.
W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. podatnik zarzucił organowi rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego (w tym dowodowego) m. in. poprzez pozbawienie strony prawa do ochrony swych praw, jako podatnika, naruszenia zasad rzetelnego i uczciwego postępowania podatkowego, nieprawidłowe prowadzenie postępowania dowodowego, nie uwzględnienie wniesionych przez niego zarzutów i zastrzeżeń do protokołu badania z ksiąg z dnia [...], rozstrzyganie wszelkich niejasności czy wątpliwości dotyczących stanu faktycznego (dowodowego) jak i prawnego na niekorzyść strony. Podatnik zarzucił organom naruszenie przepisu art. 68 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), gdyż w jego ocenie zaskarżona decyzja nie mogła rodzić żadnych skutków w obrocie prawnym, z uwagi na doręczenie jej stronie po upływie 3 lat od powstania zobowiązania podatkowego w tym podatku za grudzień 2000 r.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał rozstrzygnięcie organu w sprawie objęcia skarżącego statusem podatnika podatku VAT. Bez znaczenia był przy tym brak tożsamości przedmiotu działalności gospodarczej z działalnością faktycznie wykonywaną przez podatnika, przedmiotem której - poza usługami - były: sprzedaż samochodów osobowych i innych pojazdów oraz organizacja procedury odprawy sprowadzonych przez importerów z zagranicy pojazdów i clenia pojazdów w ich w imieniu. Pomimo braku należytej ewidencji tych czynności w stosownych urządzeniach podlegały one opodatkowaniu VAT. Organ odwoławczy uznał, że dokonana w dniu [...] sprzedaż samochodu marki Opel Vectra jako wyrobu akcyzowego stosownie do art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b u.p.t.u. wykluczyła możliwość korzystania przez B. W. ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie przepisu art. 14 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Tym samym skarżący stał się podatnikiem VAT, którego dotyczyły wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług obowiązki. Skoro w grudniu 2000r. podatnik świadczył jedynie usługi transportowe prawidłowo organ podatkowy I instancji obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przyjął w wysokości wynikającej z ewidencji dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych i określił podatek należny według 22 % stawki. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut przedawnienia zobowiązania. Wskazał, że trzyletni termin przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązań podatkowych, przewidziany w art. 68 §1 op, odnosi się do zobowiązań powstałych na skutek doręczenia decyzji podatkowej (art.21 §1 pkt 2 op), która ma w takim wypadku charakter konstytutywny. Kwestionowana decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług miała natomiast charakter deklaratoryjny (art. 21 § 1 pkt 1 op), gdyż zobowiązanie podatnika powstało z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wiąże powstanie takiego zobowiązania. Organ uznał za niezasadne wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia postępowania podatkowego i uznał, że postępowania w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów postępowania, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, uchybienia w postępowaniu podatkowym, w tym bezczynność (art. 139 - 142 op.). W uzasadnieniu skarżący wskazał na bezczynność organu I instancji, powodującą przewlekłość postępowania. Rozstrzygnięcie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał za sprzeczne z przepisami Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwagi na naruszenie przez organ zasad ogólnych postępowania podatkowego (w tym dowodowego), skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do ochrony swych praw jako podatnika. Zarzucił, że organ odwoławczy nie uwzględnił pominiętych przez organ I instancji wniosków dowodowych skarżącego w postaci zarzutów i zastrzeżeń do protokołu badania z ksiąg z dnia [...]. Dodatkowo skarżący wskazał także na fakt wielokrotnego wydania przez organ podatkowy postanowień o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, co stanowiło naruszenie art. 139-141 op. Na potwierdzenie nieprawidłowego traktowania go przez organ podatkowy, skarżący powołał fakt ukarania go karą grzywny w wysokości 500 zł "za rzekome nieusprawiedliwione niestawiennictwo". Skarżący ponowił zarzut naruszenia art. 68 § 1 o.p., powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - dalej w skrócie psa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c.
W pierwszej kolejności Sąd uznał za słuszne stanowisko organu, zgodnie z którym podatnik był w grudniu 2000 r. objęty statusem podatnika podatku VAT. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu powoduje powstanie obowiązku podatkowego, o ile było wynikiem działań podatnika. Tylko taki podmiot zobowiązany jest do uiszczenia podatku. Według bowiem art. 26 u.p.t.u. podatnicy obowiązani są bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Kryteria jakie przesądzają o statusie podatnika podatku od towarów i usług zostały zasadniczo określone w art. 5 u.p.t.u. Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy podstawowe znaczenie miały przesłanki z ust. 1 pkt 1 przywołanego artykułu. Według tego przepisu, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Obok działania we własnym imieniu i na własny rachunek tym, co wyróżnia podatnika podatku od towarów i usług, jest zasadniczo wykonywanie czynności opodatkowanych w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy.
W świetle powyższych regulacji organ podatkowy prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił że działania skarżącego, polegające na wyszukiwaniu, zakupie, transporcie, a następnie odsprzedaży samochodów osobowych, stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. O zamiarze częstotliwego ich wykonywania świadczyła zarówno ilość (kilkanaście samochodów w okresie 2000 r. -2002 r.) i częstotliwość transakcji, a także podobne okoliczności sprowadzenia tych samochodów, ich remontowanie i odsprzedawanie. W świetle powyższego zdaniem Sądu zgodne z przepisami prawa materialnego było uznanie, że podatnik objęty był statusem podatnika podatku VAT, a obrót z tego tytułu powiększał obrót uzyskany przez skarżącego ze świadczenia usług transportowych.
Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym w roku 2000, zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlegają podatnicy, u których wartość sprzedaży towarów nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym 80.000 zł. Zwolnienie to ma charakter podmiotowy, jednakże zgodnie z przepisem art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b u.p.t.u., o których mowa w ust. 1, 5 i 6 zwolnienie to nie przysługuje podatnikom sprzedającym wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6, poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20. W świetle powyższych przepisów należało uznać, że zwolnienie podmiotowe od podatku od towarów i usług przysługiwało tym podatnikom, którzy spełniali dwa podstawowe kryteria: wartość sprzedawanych przez nich towarów nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym [...] i którzy nie sprzedawali jednocześnie wyrobów akcyzowych, chyba że te wyroby zostały wymienione załączniku nr 6, poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20. Sprzedaż innych, niż wymienione w załączniku nr 6, poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20 wyrobów musiała w konsekwencji prowadzić do braku możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.
Biorąc pod uwagę, że podatnik złożył za 1999 r. zeznanie PIT - 28, z którego wynikało, że osiągnął on przychód w wysokości [...], to zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym w roku 2000 podatnik korzystał z podmiotowego zwolnienia od podatku VAT.
W ocenie tutejszego Sądu organy podatkowe obydwu instancji słusznie uznały, że w dniu [...] podatnik utracił zwolnienie od podatku VAT wynikające z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Organ I instancji ustalił, że w tym dniu podatnik dokonał sprzedaży samochodu osobowego Opel Vectra, który jest wyrobem akcyzowym. Ponieważ samochody osobowe nie mieściły się w zbiorze towarów wymienionych w załączniku nr 6, poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20, to znaczy nie były takimi wyrobami akcyzowymi, których sprzedaż pozwalałaby korzystanie ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art.14 ust. 1 pkt 1 uptu, należało uznać, że z dniem 20.06.2000 r. podatnik utracił prawo do zwolnienia, a kolejne dokonywane prze niego transakcje sprzedaży oraz wykonywane usługi, nie podlegały zwolnieniu od podatku VAT. Skoro w grudniu 2000 r. podatnik świadczył wyłącznie usługi transportowe, organ podatkowy I instancji dla celów podatku VAT przyjął wynikającą z ewidencji dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych kwotę [...] i określił podatek należny według stawki 22% w kwocie [...].
Sąd uznał za niezasadne wszystkie zarzuty zawarte w skardze. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący bardzo ogólnikowo zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Nie wskazał jednak, jakiego naruszenia prawa materialnego dopuścił się organ, które skutkować mogłoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W przekonaniu Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe w sposób zgodny z przepisami postępowania podatkowego ustaliły w niniejszej sprawie stan faktyczny, następnie dokonały prawidłowej wykładni przepisów, a w dalszym ciągu właściwie zastosowały te przepisy stwierdzając, że podatnik w momencie sprzedaży wyrobu akcyzowego utracił prawo do zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, a konsekwencji także w grudniu zaniżył zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług o kwotę [...].
Sąd stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 121 § 1, 122 i 187 § 1 i 191 o.p. Skarżący miał możliwość brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania (z którego to prawa zazwyczaj nie korzystał), a przed wydaniem decyzji miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Jak już podkreślono organ dokonał wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, ocenił go zgodnie z zawarta w art. 191 op zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego, a swój tok rozumowania zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego nie jest zatem zasadny zarzut "mechanicznego" potraktowania zarzutów i wniosków odwołania wniesionego przez skarżącego.
Nietrafny był również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, skoro trzyletni termin przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązań podatkowych, przewidziany w art. 68 §1 op, odnosi się do zobowiązań powstałych na skutek doręczenia decyzji podatkowej (art.21 § 1 pkt 2 op.), która ustala zobowiązanie podatkowe, a więc ma charakter konstytutywny. Tymczasem decyzja organu I instancji, która określała zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług ma charakter deklaratoryjny, o jakim mowa w art. 21 § 1 pkt 1 op) - gdyż zobowiązanie podatnika powstało z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wiązała powstanie takiego zobowiązania. Po utracie prawa do zwolnienia podmiotowego od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. obowiązek podatkowy w stosunku do skarżącego powstawał z mocy prawa, w związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. W odniesieniu do grudnia 2000 r. obowiązek podatkowy powstał w związku z wykonanymi przez skarżącego usługami transportowymi, A zatem w niniejszej sprawie mogło dojść do przedawnienia po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 op). Biorąc pod uwagę, że termin płatności podatku VAT za grudzień 2000 r. upłynął w styczniu 2001 r., zaskarżona decyzja została wydana przed upływem okresu przedawnienia.
W ocenie Sądu bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 139 i 140 op. Organ podatkowy I instancji, z uwagi na prowadzone przez siebie czynności postępowania dowodowego, nie był w stanie załatwić niniejszej sprawy w terminie określonym w art. 139 § 1 op. O każdym jednak przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ informował skarżącego, podając przyczyny niedotrzymania terminu i w wskazując nowy termin załatwienia sprawy, a w aktach administracyjnych znajdują się postanowienia w tym przedmiocie.
Bez żadnego związku z rozpoznawaniem niniejszej sprawy był również fakt ukarania skarżącego mandatem w postępowaniu podatkowym tym bardziej, że postanowienie w przedmiocie nałożenia tej kary na skarżącego zostało uchylone, a zatem nie został on ukarany tą karą porządkową.
Bezpodstawny w ocenie Sądu był również zarzut skarżącego odnoszący się do nie uwzględnienia wniesionych przez niego "zarzutów i zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg z dnia [...]". Uwagi sformułowane w tym piśmie dotyczą postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a ponadto w odniesieniu do grudnia 2000 r. organ przyjął za podstawę opodatkowania podatkiem VAT obrót wykazany przez podatnika w tej ewidencji.
Ponieważ w opisanej sytuacji z podanych powodów nie stwierdzono, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze lub innych obowiązujących przepisów prawa, wniesioną skargę Sąd oddalił na podstawie art. 151 psa.